[19.06.72, wykopaliska w Walii] Klątwa Blackwooda

Była tu jedna z sal, w której stały się rzeczy, które sprawiły, że zapach popiołu wżarł się w ściany i nie przeminął nawet po setkach lat, słaby, ale wciąż ledwo wyczuwalny. Znajdował się tam filar, którego moc mogły przebudzić krew i energia, a wokół niego spoczywały wciąż szczątki tych, którzy albo stali się ofiarami dla jego magii, albo próbowali go wykorzystać – pogrzebani pod ziemią od wieków. To nie było jednak to pomieszczenie. Do niego nie dopuszczał ludzi spoza stałej ekipy, a według lakonicznych informacji przekazanych Shafiqom i Ministerstwu Magii ci ludzie zginęli w katastrofie i nie znaleziono na razie dowodów na to, że działa tam jakakolwiek magia. Cathal, Leta, Nell i Ginewra wiedzieli, co się prawdopodobnie stało… i dlatego Cal milczał.
Może odrobinę z obawy, że ktoś spróbowałby powtórzyć wyczyn Blackwooda, chociaż bardziej chodziło o to, aby ktoś nie wpakował się mu z butami w badania.
W tym pomieszczeniu spodziewał się więc różnych rzeczy, ale raczej niczego gorszego niż tam. Inaczej pewnie staliby tutaj z całym zespołem, w napięciu czekając aż Thomas przełamie klątwę. Nie oznaczało to jednak, że Cathal zamierzał zaniedbać środki ostrożności (czy ogólnie podstawowe zasady prowadzenia magicznych badań archeologicznych) i po zdjęciu przekleństwa po prostu wpakować się do środka na ślepo…
– Ja też przeszedłem – przypomniał. – Zdjąłem pieczęć, zajrzałem do środka. Ale kiedy za mną próbowała przejść Nell, odrzuciło ją, a potem to samo spotkało Letę, kiedy usiłowała zbadać to zaklęcie… Nie wchodziłem w głąb, bo nie chciałbym uruchomić czegoś, co zawaliłoby całe podziemia.
Może to był zbytek ostrożności, ale raz już coś takiego skończyło się tragicznie.
Thomas przestąpił w ślad za szczurem. Zaklęcie, ciążące na przejściu, nie zadziałało – prawdopodobnie więc faktycznie Augustus chciał powstrzymać od wejścia do środka konkretnie kobiety. W środku panowały nieprzeniknione ciemności – brakowało okien, a jeśli jakieś zaklęcia kiedyś imitowały tutaj światło dnia, to dawno przeminęły i Figg musiał użyć magii, aby cokolwiek zobaczyć. Było to pomieszczenie bardzo zniszczone, zapewne najpierw przez katastrofę, która pogrzebała wioskę, a potem przez upływ czasu. Niemal puste i chyba takim musiało być zawsze. Na ścianach mógł dostrzec różnego rodzaju runy i pieczęcie – te drugie nie wyglądały jednak raczej jakby miały uruchomić jakąś pułapkę czy były niebezpieczne i większość z nich uszkodziły drobne pęknięcia na ścianach, nie pełniły więc już swojej roli.
– Runy umieszczone na murach w przeważającej mierze mają chronić i wspomagać magię – padło gdzieś z tyłu, chociaż Cathal nie pakował się za nim, by nie zderzyli się w progu. – Dlatego zakładam, że tu eksperymentował, pewnie to były nie tyleż zabezpieczenia przed gośćmi, ile gdyby coś wymknęło się spod kontroli.
Resztki mebli – chyba kiedyś pod ścianą ciągnął się tutaj blat, ale się zawalił, mogły znajdować się tu też jakieś pozostałości po narzędziach albo zapiskach, ale Thomas nie widział dobrze drugiego krańca pomieszczenia. Podłoga była pokryta kurzem, gdzie niegdzie drobinami kamieni, które spadły z sufitu, ale na niej też wyryto różne kręgi, zapewne mające właśnie chronić kompleks oraz obecne w środku osoby, gdy czarowano.
Na pierwszy rzut oka problemem faktycznie było głównie zabezpieczenie, które odstraszało kobiety.