Było jej słabo, ale trzymała się na nogach i nie czuła, że zaraz miałaby zemdleć. Będzie potrzebowała trochę czasu, żeby dojść do siebie, zjeść coś, przespać się i powinno być już dobrze, teraz po prostu czuła, że gdyby miała biec maraton, albo znowu pływać pod wodami Windermere, to dostałaby zadyszki po 30 metrach.
Victoria nie wiedziała jeszcze co zrobi z tą mocą. Z początku myślała właśnie, żeby się jej pozbyć, ale kiedy przemyśli to dzisiejsze spotkanie na spokojnie, kiedy jej mózg w końcu ruszy z kopyta i dostrzeże wszystkie opcje – wtedy mogłaby zmienić zdanie. To nie było jednak teraz ani dzisiaj, bo na razie czuła się po prostu zmieszana. Zmieszana i zmęczona, obrzydzona myślą, że u jej stóp leżała ta biedna jaszczurka, która wcale nie musiała ginąć… Było jej szkoda. I pomyślała sobie też, że sama mogłaby tak skończyć zapewne, gdyby ta nekromantka dostała co chciała i nie byłaby jej już potrzebna…
Nie powiedziała nic, oglądała tylko jak Brenna ściąga obrusik i narzuca go na akwarium, a potem wszystkie wywalone meble podniosły się, gdy Victoria je do tego zmusiła i za chwilę wszystko wyglądało prawie tak, jak wtedy, gdy tu weszły – za wyjątkiem obrusu rzecz jasna. No i martwej jaszczurki na podłodze.
– Hmm? – mruknęła, kiedy Brenna się do niej zwróciła i nawet uniosła lekko do góry brwi. – Oczywiście – sama… Heh, jeśli tylko Cynthia będzie dostępna – ale wiedziała już, że wymiana jej energii jest możliwa, bo Cyna tego próbowała na początku maja. Mały ułamek, nic wtedy nie poczuła… Po prostu dała Cynthii słowo, że nikomu nie piśnie o tym, ile Flintówna tak naprawdę potrafi. Był jeszcze Laurent, on też co nieco o nekromancji wiedział. Co prawda nie uczył się od wiedźm z Nowego Orleanu czy skądś tam, ale miała wrażenie, że bardziej to czuł niż Victoria, a przynajmniej tak wynikało z ich rozmów o temacie nekromancji. – Nie martw się na zapas, nie wiem nawet co o tym myśleć – a tym bardziej jaką decyzję podjąć i co w ogóle zrobić. Miała wrażenie, że teraz jej mózg działa trochę ociężale… Za to czuła pewną ulgę, bo jej zaklęcie zadziałało. Nie wiedziała co prawda jak skutecznie – ale przynajmniej nie było niewypałem.
Czekając, aż Brenna dokładnie zajmie się akwarium, wydobyła ze swojej torby jedno opakowanie czekoladowych żab, bo od jakiegoś czasu naprawdę nosiła ze sobą zapasy „na wszelki wypadek”. Tak jak wciśniętą w torbę zapasową parę ubrań (to po tym nieszczęsnym smoku). Zaraz odgryzła żabie łeb, żeby nie próbowała fikać i niemalże od razu zrobiło jej się trochę lepiej. A chwilę później w pośpiechu opuściły ten budynek, rzucając jeszcze zaklęcia na wejście i na służącego, jeśli się gdzieś po drodze napatoczył.
– Mam Laverne de Montmorency – stwierdziła, gdy były już poza budynkiem i znalazły człowieka od Anthonego. Victoria starała się zachowywać najbardziej normalnie, jak się dało.
I najnormalniej jak się dało przekazała, że źle się czuje i muszą się pilnie udać do hotelu, gdzie była gotowa zrobić scenkę rodzajową w stylu rozpieszczonej, wysoko urodzonej paniusi, której przeszkadzają w pokoju wyimaginowane karaluchy. Wszystko po to, żeby mieć podkładkę i zawinąć się do Aleksandrii w trybie już.