14.01.2023, 12:40 ✶
Ano właśnie, w domu czarodziei używa się czarów - NO NORMALNE. Dlatego takie zabawne było patrzeć, jak ktoś sobie radził bez nich. Jak na przykład klejenie korony czy układanie zamku z kart. Tym nie mniej przewidywał problemy z “surowcami” do korony niezbędnymi, dlatego bez problemu machnął ręką - niech będzie czarowanie! Zobaczymy, co za różową, pufiastą koronę dostanie! Bo teraz się czegoś takiego spodziewał.
- Nigdy bym tak nie zrobił. - Powtórzył i nawet przytaknął głową dla podkreślenia swojej PRAWDOMÓWNOŚCI. A nie, że ona go tutaj od kłamców wyzywa! To się nie godzi, zwłaszcza PRAWDZIWEGO króla. Tym nie mniej dotknął swojego nosa, żeby się upewnić, czy się nie rusza. Dla pokazu i żartu, rzecz jasna, bo wiedział, że nie rusza. - A to w razie dłużącego się oczekiwania na twoje wyzwania. - Poklepał delikatnie futerał. Ten wyglądał o wiele lepiej niż to, co miał w środku. Bo był w miarę nowy, a na pewno zadbany, czyszczony. Natomiast sam akustyk nosił na sobie wiele przetarć. I dopóki się nie psuła, Sauriel nie chciał jej ich pozbawiać. To była historia. Jak historią człowieka były blizny na jego ciele. Spoglądał na tę gitarę i kiedy ta dłoń zatrzymała się na dłużej to chyba przez ten ułamek był najbardziej ludzki odkąd się poznali. Ale w końcu kobieta nie mogła tego widzieć, skupiona na kartach, zaś ulotność chwili została mocno przewiana przez ostry wiatr wilczeego uśmiechu odmalowanego na jego ustach, kiedy kobieta zawołała skrzata.
Tylko że chociaż prychnął ze śmiechu, to kiedy spojrzał na skrzatkę to naprawdę zrobiło mu się jej żal.
- Przepraszam, Maleństwo. Tak, żartowałem. To był tylko żart. - Powiedział to całkiem łagodnie. Zadziwiająco miękko i łagodnie jak na niego. Bo skrzaty… kiedy widział skrzaty takie jak ten to widział dzieci. Biedne i bezbronne istoty, których może i nie lubił, nie wiedział, co z nimi robić, chciały się kleić do człowieka, nie rozumiał nigdy, czego oczekiwały to jednak miał tak duże poczucie potrzeby opieki nad nimi, że kiedy działo się coś takiego jak teraz nie mógł czegoś nie poczuć. Nie mógł przejść obojętnie. I tak całkowicie szczerze zrobiło mu się zwyczajnie głupio. - Przepraszam. Nie wiedziałem, że tak się przejmie. - Więc i całkowicie szczerze przeprosił. I tak - było widać różnicę między tym, a tym, co zaprezentował tu za pierwszym razem… ale moment, więc to tak? Znów przeprosiny w domu Victorii? Magiczne miejsce… - Dobrze, już, skończ. To był tylko żart. - I tak, teraz kiedy tę analogię powtórzyła, kiedy nagle wydawało się to kompletnie dwuznaczne to nie brzmiało to wcale dobrze. Odetchnąłby - ale nie oddychał. Gdyby biło mu serce - zabiłoby teraz ciężej, jakby przybrało kilka kilo w tych paru wymianach zdań. Nie zabrzmiał jednak na złego, urażonego, nie zabrzmiało to wcale jak rozkaz. Zabrzmiał prawie tak, jakby mówił na wydechu. Ze znużeniem, zmęczeniem.
- Nigdy bym tak nie zrobił. - Powtórzył i nawet przytaknął głową dla podkreślenia swojej PRAWDOMÓWNOŚCI. A nie, że ona go tutaj od kłamców wyzywa! To się nie godzi, zwłaszcza PRAWDZIWEGO króla. Tym nie mniej dotknął swojego nosa, żeby się upewnić, czy się nie rusza. Dla pokazu i żartu, rzecz jasna, bo wiedział, że nie rusza. - A to w razie dłużącego się oczekiwania na twoje wyzwania. - Poklepał delikatnie futerał. Ten wyglądał o wiele lepiej niż to, co miał w środku. Bo był w miarę nowy, a na pewno zadbany, czyszczony. Natomiast sam akustyk nosił na sobie wiele przetarć. I dopóki się nie psuła, Sauriel nie chciał jej ich pozbawiać. To była historia. Jak historią człowieka były blizny na jego ciele. Spoglądał na tę gitarę i kiedy ta dłoń zatrzymała się na dłużej to chyba przez ten ułamek był najbardziej ludzki odkąd się poznali. Ale w końcu kobieta nie mogła tego widzieć, skupiona na kartach, zaś ulotność chwili została mocno przewiana przez ostry wiatr wilczeego uśmiechu odmalowanego na jego ustach, kiedy kobieta zawołała skrzata.
Tylko że chociaż prychnął ze śmiechu, to kiedy spojrzał na skrzatkę to naprawdę zrobiło mu się jej żal.
- Przepraszam, Maleństwo. Tak, żartowałem. To był tylko żart. - Powiedział to całkiem łagodnie. Zadziwiająco miękko i łagodnie jak na niego. Bo skrzaty… kiedy widział skrzaty takie jak ten to widział dzieci. Biedne i bezbronne istoty, których może i nie lubił, nie wiedział, co z nimi robić, chciały się kleić do człowieka, nie rozumiał nigdy, czego oczekiwały to jednak miał tak duże poczucie potrzeby opieki nad nimi, że kiedy działo się coś takiego jak teraz nie mógł czegoś nie poczuć. Nie mógł przejść obojętnie. I tak całkowicie szczerze zrobiło mu się zwyczajnie głupio. - Przepraszam. Nie wiedziałem, że tak się przejmie. - Więc i całkowicie szczerze przeprosił. I tak - było widać różnicę między tym, a tym, co zaprezentował tu za pierwszym razem… ale moment, więc to tak? Znów przeprosiny w domu Victorii? Magiczne miejsce… - Dobrze, już, skończ. To był tylko żart. - I tak, teraz kiedy tę analogię powtórzyła, kiedy nagle wydawało się to kompletnie dwuznaczne to nie brzmiało to wcale dobrze. Odetchnąłby - ale nie oddychał. Gdyby biło mu serce - zabiłoby teraz ciężej, jakby przybrało kilka kilo w tych paru wymianach zdań. Nie zabrzmiał jednak na złego, urażonego, nie zabrzmiało to wcale jak rozkaz. Zabrzmiał prawie tak, jakby mówił na wydechu. Ze znużeniem, zmęczeniem.
![[Obrazek: klt4M5W.gif]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=klt4M5W.gif)
Pijak przy trzepaku czknął, równo z wybiciem północy. Zogniskował z trudem wzrok na przyglądającym mu się uważnie piwnicznym kocurze.
- Kisssi... kisssi - zabełkotał. - Ciiicha noooc... Powiesz coś, koteczku, luzkim goosem?
- Spierdalaj. - odparł beznamiętnie Kocur i oddalił się z godnością.