Kwiecień 1972 | Castiel & Fergus

W trakcie obserwacji jego twarzy szukał też oznak jakiejkolwiek zmiany. Kilkukrotnie dotykał już tych policzków i ust i za każdym razem znajdował coś nowego. Na szczęście nie dostrzegał niczego niepokojącego co mogłoby być objawem trucizny, która przelewała się wraz z jego krwią. Lekko podkrążone oczy były niemalże nieodłącznym elementem Fergusa więc nie stanowiły dla niego żadnego odkrycia. Wodził wzrokiem po całej jego sylwetce schowanej pod śnieżnobiałą kołdrą - ta sterylność i barwy kojarzyły mu się z pedantyczną panią Balustrode. Pamiętał jak dostawał mdłości od tej czystości i porządku, jakby jego naturą było tylko i wyłącznie tworzenie nieporządku wokół siebie. Teraz bolał go brzuch ale z nerwów. Organizm żywo reagował na emocje, a tych miał w sobie całą mieszankę związaną w ciasny supeł. Odplątanie tego skończy się obtarciami i być może wypompowaniem. Wzrok uciekł mu na przedmiot leżący pod łóżkiem. Cicho pochylił się w tamtą stronę i chłodnymi palcami podniósł prenumeratę z błyszczącej podłogi. Z okładki szczerzył się Lockhart. Uniósł brwi i popatrzył ze zmartwieniem na spokojną buzię Fergusa. Dopiero teraz wpadł na pomysł aby poprosić Laylę o kupno od mugoli czegoś z tym Davidem Bowim o którym słyszał. Niestety, ale było na to za późno. Mimo wszystko plan był dobry, wystarczy poprosić kogoś by to za niego zrobił bo jednak nie kwapił się do odwiedzin świata niemagicznego.
Przekartkował czasopismo szukając czegokolwiek co mogłoby zainteresować Fergusa. Przepis na żel do włosów? O zgrozo, była nawet "fantastyczna fryzura Lockharta, zdobywcy siedmiu tysięcy wielbicieli". Tytuły go zmroziły i miał nadzieję, że Fergus nie będzie się wzorował na tym czarodzieju. Zwinął w rulon egzemplarz i wsunął za wazon z perfekcyjnie wyprostowanym kwiatem. Nie było to jednak tak interesujące jak poruszające się brwi Fergusa. Zarejestrował nawet jego oddech będący niejako ostatnim stadium wybudzania. Mógłby go oglądać tak godzinami.
Nie poruszył się nawet gdy otworzył oczy i zaspanymi oczami na niego patrzył. Czy go widział? Co pomyślał? Co poczuł? Dlaczego jeszcze nie powiedział? Cierpliwości...
Wygiął kąciki ust w niepewnym uśmiechu i byłby powitał go cichym ciepłym szeptem gdyby nie zauważył wzdrygnięcia po tym jak trącił go w kolano. To wlało w jego trzewia mrożący krew w żyłach strach. Zrobiło mu się ciężko, chłodno, niewygodnie. Coś w nim tykało, niemal tak samo jak tamten artefakt odliczający sekundy do pełnej aktywacji. Wypuścił powoli powietrze przez zaciśnięte zęby.
- Zadowolony czy zawiedziony? - zapytał i nie poznawał swojego głosu. Był spięty jak struna, a choć mówił cicho to czuł się jakby właśnie krzyknął. Fergus się wzdrygnął. Do jasnej avady, to mu łamało serce. Nie było wzroku pełnego ulgi, nie było uśmiechu, nie było westchnięcia tylko grymas.
Czy widział jak jego gość rozpada się kawałek po kawałku? Czy, jeśli spojrzy na swój tors to zauważy pękające szczeliny serca? Zaraz, chwila. Nie może panikować. Wdech, wydech. Opanuj się.
- Jak... twoja ręka? - zapytał i odkrył jak wiele energii musiał włożyć w opanowanie intonacji głosu. Jak wcześniej przyglądał mu się bez mrugnięcia okiem tak teraz spoglądał na jego obandażowaną dłoń. Nie był w stanie spojrzeć mu w oczy w obawie, że zobaczy w nich niechęć.
- P-przy... przyniosłem ci kawę. Tę z Pokątnej, co ostatnio. - wskazał kciukiem stojący na szafce kubek. Mrugał powiekami aby odgonić stres. Nigdy nie był tak spięty jak dzisiaj. Emocje ściskały go za gardło i odbierały dech w piersiach. Dusił się lecz nie tak jak pod wodą. W wodzie mógł pozwolić bólowi płynąć wraz z nurtem zaś teraz w garściach trzymał swoje odczucia byleby nikt ich nie dostrzegł. Mimo wszystko Fergus miał już sposobność nauczyć się co nieco z jego zróżnicowanych zachowań. Wbił wzrok w pościel i próbował się trzymać w ryzach choć serce wewnątrz chciało pęknąć na pół.