14.01.2023, 20:23 ✶
Posłał Castielowi skonsternowane spojrzenie, nie do końca wiedząc, jak interpretować jego przerażony wzrok. Bał się o niego? Czy może jego samego? Nie podobało mu się to, zwłaszcza że sam nie do końca zarejestrował swoją własną reakcję, wciąż znajdując się na wpół w śnie.
- Ulżyło mi, że nie jesteś duchem - powiedział po tym, jak odkaszlnął, by jego głos wrócił do normy. Po kilku dniach bez snów, kiedy jego umysł nie mógł odpocząć na tyle, na ile by chciał, czuł się niepewnie w nowych sytuacjach. A obecność Castiela w szpitalu była jedną z nich. Już zdążył się pogodzić z tym, że najwyraźniej nie zamierzał go odwiedzić, pewnie wściekły za fakt zniszczenia jego życiowej pracy. A oto był, siedząc tuż przy jego łóżku i patrząc na niego, jakby musiał się tu pojawić za karę.
Uśmiechnął się lekko, próbując jakkolwiek się zrelaksować i przede wszystkim poprawić też samopoczucie Flinta. Nie było to łatwe. Nasłuchał się tak wiele o tym, że cała ta sytuacja była wyłącznie winą Castiela, że miał wrażenie, że sam mógłby w to uwierzyć. Wspomnienia mieszały mu się w głowie, zatrzymując wyłącznie na tym, że bolało. W sytuacji zagrożenia człowiek robi różne rzeczy, ale jego organizm też stara się to później wyprzeć. Fergus nie był pewien, czy chciałby pamiętać, czy wymazać wspomnienia o tym, co się wydarzyło. Znajdując się na granicy jawy i snu nie radził sobie najlepiej. Być może Castiel mógłby mu pomóc, gdyby tylko chciał.
- Będzie sprawna, ale minie trochę czasu, zanim się zagoi - wyjaśnił, próbując poruszyć dłonią prawej ręki, żeby mu to udowodnić, ale opatrunek dostatecznie ograniczał mu mobilność. Poza tym wciąż trochę bolało, ale próbował to ukryć za niemrawym uśmiechem. Czuł się tak cholernie zmęczony, że mógłby przespać kolejny rok.
- Dziekuję - powiedział, podpierając się, by się podciągnąć, ale miał już dosyć tych wszystkich poduszek, więc ostatecznie wysunął się spod kołdry i usiadł naprzeciwko Castiela, krzyżując nogi na łóżku. Sięgnął po kubek, obejmując go mocniej palcami, tak że niemal parzył. - Tylko nie mów uzdrowicielem, że to dla mnie, bo nie podoba im się, że piję tyle kawy - dodał, uśmiechając się trochę szerzej, choć wciąż czuł napięcie w powietrzu. Zbyt wiele niewiadomych i niewypowiedzianych słów. Upił łyk kawy, która ciężko przechodziła mu przez gardło. Czekał, aż Castiel powie coś więcej, ale milczał. Więc Fergus milczał razem z nim, patrząc na plastikowy kubek w swoich palcach. Czy powinien dodać coś od siebie? Wytłumaczyć się? Zapytać, jak się miał, choć po reakcjach Brenny wiedział już, że raczej czekały go ciężkie momenty? Chyba wolałby, żeby Flint do niego nie przychodził, dając mu jeszcze trochę czasu na pogodzenie się z tym, jak bardzo sobie u niego nagrabił.
- Przepraszam - powiedział w końcu, ledwo słyszalnie. Nie wiedział tylko, za co. Chyba za wszystko, co mógł zawrzeć w tym jednym słowie. - Schrzaniłem, co nie?
- Ulżyło mi, że nie jesteś duchem - powiedział po tym, jak odkaszlnął, by jego głos wrócił do normy. Po kilku dniach bez snów, kiedy jego umysł nie mógł odpocząć na tyle, na ile by chciał, czuł się niepewnie w nowych sytuacjach. A obecność Castiela w szpitalu była jedną z nich. Już zdążył się pogodzić z tym, że najwyraźniej nie zamierzał go odwiedzić, pewnie wściekły za fakt zniszczenia jego życiowej pracy. A oto był, siedząc tuż przy jego łóżku i patrząc na niego, jakby musiał się tu pojawić za karę.
Uśmiechnął się lekko, próbując jakkolwiek się zrelaksować i przede wszystkim poprawić też samopoczucie Flinta. Nie było to łatwe. Nasłuchał się tak wiele o tym, że cała ta sytuacja była wyłącznie winą Castiela, że miał wrażenie, że sam mógłby w to uwierzyć. Wspomnienia mieszały mu się w głowie, zatrzymując wyłącznie na tym, że bolało. W sytuacji zagrożenia człowiek robi różne rzeczy, ale jego organizm też stara się to później wyprzeć. Fergus nie był pewien, czy chciałby pamiętać, czy wymazać wspomnienia o tym, co się wydarzyło. Znajdując się na granicy jawy i snu nie radził sobie najlepiej. Być może Castiel mógłby mu pomóc, gdyby tylko chciał.
- Będzie sprawna, ale minie trochę czasu, zanim się zagoi - wyjaśnił, próbując poruszyć dłonią prawej ręki, żeby mu to udowodnić, ale opatrunek dostatecznie ograniczał mu mobilność. Poza tym wciąż trochę bolało, ale próbował to ukryć za niemrawym uśmiechem. Czuł się tak cholernie zmęczony, że mógłby przespać kolejny rok.
- Dziekuję - powiedział, podpierając się, by się podciągnąć, ale miał już dosyć tych wszystkich poduszek, więc ostatecznie wysunął się spod kołdry i usiadł naprzeciwko Castiela, krzyżując nogi na łóżku. Sięgnął po kubek, obejmując go mocniej palcami, tak że niemal parzył. - Tylko nie mów uzdrowicielem, że to dla mnie, bo nie podoba im się, że piję tyle kawy - dodał, uśmiechając się trochę szerzej, choć wciąż czuł napięcie w powietrzu. Zbyt wiele niewiadomych i niewypowiedzianych słów. Upił łyk kawy, która ciężko przechodziła mu przez gardło. Czekał, aż Castiel powie coś więcej, ale milczał. Więc Fergus milczał razem z nim, patrząc na plastikowy kubek w swoich palcach. Czy powinien dodać coś od siebie? Wytłumaczyć się? Zapytać, jak się miał, choć po reakcjach Brenny wiedział już, że raczej czekały go ciężkie momenty? Chyba wolałby, żeby Flint do niego nie przychodził, dając mu jeszcze trochę czasu na pogodzenie się z tym, jak bardzo sobie u niego nagrabił.
- Przepraszam - powiedział w końcu, ledwo słyszalnie. Nie wiedział tylko, za co. Chyba za wszystko, co mógł zawrzeć w tym jednym słowie. - Schrzaniłem, co nie?