21 sierpnia 1972 - Look at me with my fancy new job! | Peregrinus i Charles

Nieudane spojrzenie w przyszłość samo w sobie rozdrażniło Peregrinusa, którego popisową sztuczką było widzenie i wiedzenie. Chciał zobaczyć, co sprowadza Mulcibera, prześledzić jego następne kroki. Przygotować się na wszystko, co planował.
Nic. Nie zobaczył nic.
Gdyby usłyszał na domiar tego wszystkiego, że nazywany jest odźwiernym, zagotowałby się we własnej skórze i wyszedł z siebie. Jego poczucie własnej wartości bywało kruchutkie.
Chciałby móc zatrzasnąć te drzwi przed nosem Charlesa. Nie potrzebował problemów; marzył o tym, żeby w Prawach Czasu było obrzydliwie nudno i spokojnie, co burzyła już sama obecność Annaleigh. Nie było tu miejsca na kolejne kłody rzucane pod nogi.
Ale się powściągnął. Słowa Charlie’ego rozciągnęły jego wargi w sztucznie uprzejmym uśmiechu, który nie sięgnął nieruchomych oczu. Mężczyzna uścisnął jego rękę, aby dopełnić wymaganych grzeczności.
— Peregrinus Trelawney, pracuję z mistrzem Dolohovem. Pani Dolohovej nie ma jeszcze w biurze. — Mówił nieco sztywno, choć wspinał się na wyżyny swoich możliwości, jeśli idzie o utrzymanie sympatycznej fasady. — Proszę. — Wpuścił Charlesa do środka.
Drzwi zamknęły się za chłopakiem, okrywając obu czarodziejów łagodnym półmrokiem. Mulciberowe słoneczko trafiło w szpony kamienicy, której ściany ociekały toksyczną atmosferą, tak skrupulatnie zakrywaną przed obcymi.
— Możesz poczekać na panią w Prawach Czasu, Charlie. — Peregrin odsłonił przed nim poczekalnię w ciemnym drewnie i gwieździstych wzorach. Przez szparę w drzwiach gabinetu samego mistrza uciekało do niej przytłumione tykanie zegarów, na gości czekała sofa pod ścianą lub krzesło przed biurkiem Trelawneya.
Dzięki wczesnej porze pana domu nie było jeszcze na dole, co oszczędziło mu zapewne wstępnego szoku. Peregrinus, który poznał cel, dla jakiego zjawił się tu Charles, również szczęśliwy nie był. Co też Annaleigh znów wymyśliła? Czy to wszystko perfidna próba zagrania Vakelowi na nosie? Cóż bowiem innego mogła mieć na myśli, sprowadzając do jego domu osobę, którą ostatnio wszyscy kojarzyli z obyczajową sensacją.
Wróżbita zrozumiał w lot, że to może być jego jedyna szansa, żeby wysondować, o co chodzi z nowym pracownikiem Annaleigh, nim dorwie się do niego oboje Dolohovów.
— Filiżankę kawy na ten czas? — Wszedł za swoje biurko i ukrył Pazia, przekładając kartę rewersem do wierzchu. — Pani doktor z pewnością wkrótce zejdzie. Wspaniała kobieta. Masz wielkie szczęście, dysponując szansą na pracę z nią. — Słodkie słowa sączyły się z jego ust, pozostawiając w ustach gorzki, ciężki do przełknięcia posmak.