15.01.2023, 11:14 ✶
Fergus miał rację lecz w chwili obecnej nie potrafił tego jeszcze do końca zrozumieć. Próbował udowodnić i sobie i jemu, że nie ponosi pełnej winy. Wszędzie będzie widniał tylko jeden winowajca - Castiel - dlatego chociaż między nimi próbował to rozdzielić i pokazać, że nie spartaczył wszystkiego. Bronił się, chciał pokazać, że błąd nie należał tylko do niego. Po dłuższym namyśle zastanawiał się po co mu to wszystko. Zachowywał się jak dzieciak, który tupie nogą, krzyżuje ręce na ramionach i w zaparte twierdzi, że wina leży po obu stronach aby nie wyjść na tego najgorszego.
Wyprostował kark słysząc jego słowa. Wstrzymał oddech na widok jego ciemniejących policzków, co tylko utwierdzało go w przekonaniu co do tego, co właśnie usłyszał. Czy tego chciał czy nie ale jego zimna złość topniała.
- N-naprawdę...? - nie potrzebował potwierdzenia ale nie wiedział co powiedzieć. Musiał go kiedyś zapytać co dokładnie czuje przy amortencji. Wystarczy upewnić się, że nic przy okazji nie będzie chciało go zabić. Czy to też nie jest przesłanie? Poczuł zapach Castiela i prawie zginął. Czyżby miał go sprowadzić na manowce, jak to prorokował ojciec Fergusa?
Zimny dreszcz zastąpił cieplejszy, wywołując na jego skórze gęsią skórkę. Przestali już na siebie krzyczeć, mogli porozmawiać w nieco spokojniejszych tonach. Wyładowali to, co najbardziej uwierało, wzajemnie się ranili, podburzyli fundamenty ich relacji. Z drugiej strony czy właśnie nie tworzyli podwalin związku z materiału trwalszego niż góry - szczerości? Powstaje pytanie czy dojdą do porozumienia, że nie warto tego ciągnąć czy jednak zawalczą. Nie chciał z niego zrezygnować, nie przyszło mu to nawet na myśl choć teoretycznie miał powody aby wszystko posłać do diabła.
- Nie poświęcam się. - sprostował gładko, bez zająknięcia. - Nie straciłem nic poza energią a ta jest odnawialna. Cała reszta to jedynie konsekwencje, nie poświęcenie. - to zaiste mała cena. W tamtej chwili w gabinecie, gdy tamował krew uzmysłowił sobie, że sforsowałby wiele granic życia i śmierci żeby go zatrzymać. Dopiero będąc w takiej sytuacji zaczynał bardziej rozumieć nie tylko Sophie, Brennę ale i Williama. Docierały do niego prawdy kierujące tym światem.
Złość z niego uleciała, zostawiając po sobie jedynie kroplę potu sklejającą dwa kosmyki włosów tuż nad uchem. Usiadł obok niego żeby nie stać wysoko kiedy on się skulił z wyczerpania. Nie tak powinny wyglądać odwiedziny chorego. Zdenerwował go, osłabił... naprawdę jego ojciec miał rację - źle na niego wpływał. Nie dostawał zatem odpowiedzi co będzie z nimi dalej, czy pójdzie po rozum do głowy czy jednak zaryzykuje. Oparł potylicę o chłodną ścianę.
- Szczerości. - odparł cicho i zerknął na niego kątem oka. Sięgnął po koc leżący na łóżku i zarzucił na kolana Fergusa bo jednak siedział boso. Schował ręce opierając przeguby na swych zgiętych kolanach.
- Chcieliśmy spędzić razem czas. W efekcie ty lądujesz w szpitalu a ja prawie tracę ukochaną pracę. Kwestia czy uznajmy to za przypadek czy jednak za sygnał, że... - nie był w stanie dopowiedzieć. Wtłoczył do płuc ogrzanego przez Fergusa powietrza. Popatrzył kontrolnie na drzwi i nasłuchiwał lecz nikt się chyba nie zbliżał. Ostrożnie sięgnął do jego zdrowej dłoni, zahaczając knykciami o jego gorące palce. To nawet nie był uścisk.
- Chcesz zaryzykować, odpuścić czy zrobić przerwę... - w gardle zaschło, poczuł jaki jest zmęczony emocjami. Mimo wszystko supeł przestał już tak mocno ciążyć. Przez chwilę zamilkł patrząc na ten mały obrazek zbliżonych rąk co wciąż budziło w nim niemałe zaskoczenie. Przesunął knykciami po wnętrzu jego dłoni.
- Wciąż jestem... wciąż jestem w tobie zakochany. - ledwie słyszalne słowa miały zostać między nimi. Nie był pewien czy naprawdę je wypowiedział czy to może urojenie, stworzony w głowie scenariusz, który chciał teraz zrealizować lecz brakowało odwagi.
Wyprostował kark słysząc jego słowa. Wstrzymał oddech na widok jego ciemniejących policzków, co tylko utwierdzało go w przekonaniu co do tego, co właśnie usłyszał. Czy tego chciał czy nie ale jego zimna złość topniała.
- N-naprawdę...? - nie potrzebował potwierdzenia ale nie wiedział co powiedzieć. Musiał go kiedyś zapytać co dokładnie czuje przy amortencji. Wystarczy upewnić się, że nic przy okazji nie będzie chciało go zabić. Czy to też nie jest przesłanie? Poczuł zapach Castiela i prawie zginął. Czyżby miał go sprowadzić na manowce, jak to prorokował ojciec Fergusa?
Zimny dreszcz zastąpił cieplejszy, wywołując na jego skórze gęsią skórkę. Przestali już na siebie krzyczeć, mogli porozmawiać w nieco spokojniejszych tonach. Wyładowali to, co najbardziej uwierało, wzajemnie się ranili, podburzyli fundamenty ich relacji. Z drugiej strony czy właśnie nie tworzyli podwalin związku z materiału trwalszego niż góry - szczerości? Powstaje pytanie czy dojdą do porozumienia, że nie warto tego ciągnąć czy jednak zawalczą. Nie chciał z niego zrezygnować, nie przyszło mu to nawet na myśl choć teoretycznie miał powody aby wszystko posłać do diabła.
- Nie poświęcam się. - sprostował gładko, bez zająknięcia. - Nie straciłem nic poza energią a ta jest odnawialna. Cała reszta to jedynie konsekwencje, nie poświęcenie. - to zaiste mała cena. W tamtej chwili w gabinecie, gdy tamował krew uzmysłowił sobie, że sforsowałby wiele granic życia i śmierci żeby go zatrzymać. Dopiero będąc w takiej sytuacji zaczynał bardziej rozumieć nie tylko Sophie, Brennę ale i Williama. Docierały do niego prawdy kierujące tym światem.
Złość z niego uleciała, zostawiając po sobie jedynie kroplę potu sklejającą dwa kosmyki włosów tuż nad uchem. Usiadł obok niego żeby nie stać wysoko kiedy on się skulił z wyczerpania. Nie tak powinny wyglądać odwiedziny chorego. Zdenerwował go, osłabił... naprawdę jego ojciec miał rację - źle na niego wpływał. Nie dostawał zatem odpowiedzi co będzie z nimi dalej, czy pójdzie po rozum do głowy czy jednak zaryzykuje. Oparł potylicę o chłodną ścianę.
- Szczerości. - odparł cicho i zerknął na niego kątem oka. Sięgnął po koc leżący na łóżku i zarzucił na kolana Fergusa bo jednak siedział boso. Schował ręce opierając przeguby na swych zgiętych kolanach.
- Chcieliśmy spędzić razem czas. W efekcie ty lądujesz w szpitalu a ja prawie tracę ukochaną pracę. Kwestia czy uznajmy to za przypadek czy jednak za sygnał, że... - nie był w stanie dopowiedzieć. Wtłoczył do płuc ogrzanego przez Fergusa powietrza. Popatrzył kontrolnie na drzwi i nasłuchiwał lecz nikt się chyba nie zbliżał. Ostrożnie sięgnął do jego zdrowej dłoni, zahaczając knykciami o jego gorące palce. To nawet nie był uścisk.
- Chcesz zaryzykować, odpuścić czy zrobić przerwę... - w gardle zaschło, poczuł jaki jest zmęczony emocjami. Mimo wszystko supeł przestał już tak mocno ciążyć. Przez chwilę zamilkł patrząc na ten mały obrazek zbliżonych rąk co wciąż budziło w nim niemałe zaskoczenie. Przesunął knykciami po wnętrzu jego dłoni.
- Wciąż jestem... wciąż jestem w tobie zakochany. - ledwie słyszalne słowa miały zostać między nimi. Nie był pewien czy naprawdę je wypowiedział czy to może urojenie, stworzony w głowie scenariusz, który chciał teraz zrealizować lecz brakowało odwagi.