[15.11.1958] Marta mówi | Peregrinus & Basilius

Peregrinus nie był aż tak naiwny, żeby myśleć, że wszyscy muszą uwielbiać historię. Nie każdego musiało to fascynować, oczywiście, ale gdyby Basilius zdecydował się wyartykułować swoją niechęć w pełnej okazałości, aspirujący wróżbita zapewne zacząłby patrzeć na niego nieco spode łba. W tej małej główce pod burzą ciemnych loków kryło się przemądrzałe przekonanie, że jeśli ktoś nienawidzi historii, to pewnie jest imbecylem i nie warto z nim rozmawiać.
Jako że Prewett ograniczył się do stonowanego braku entuzjazmu wobec tego przedmiotu, Peregrinus nie przypiął mu tejże łatki i kontynuował niezrażony:
— Jak wszystko, co teoretyczne i można to przeczytać z książki. Kiepski ze mnie praktyk — przytaknął pytaniu starszego kolegi. — W historii wszystko się łączy. Lubię szukać wzorów i powiązań między wydarzeniami. Przyczyna-skutek. Siatki wpływów. Analogie. Rozprzestrzenianie się ideologii. To fascynujące. — Przypomniał sobie nagle, kto ich uczy historii. To mogło nieco tłumaczyć brak zapału Basiliusa. — Tak długo, jak robisz to na własną rękę albo słuchasz… kogokolwiek, kto nie jest profesorem Binnsem.
Co prawda duch nie zdołał zniechęcić Peregrina do historii magii, ale był źródłem wielu jego frustracji. Ilekroć Trelawney zadawał mu pytanie, odpowiedź, którą otrzymywał, była nieostra i nie do końca na temat. Ciężko mu się było z nauczycielem dogadać, więc szybko z tego zrezygnował i eksplorował na własną rękę.
Tak jak Prewett pogardzał zawiłościami sił politycznych i wydarzeń sprzed wieków, tak Peregrinusa odpychały flaki. W przeciwieństwie do przyszłego uzdrowiciela, on pod żadnym pozorem nie chciał oglądać żadnych wnętrzności, choćby tych widmowych. Teorię o tym, że Marcie mogą wypływać z jamy brzusznej jelita skwitował jedynie krótkim, lecz pełnym obrzydzenia: ugh.
Oglądali wnętrze pozornie spokojnej łazienki, gdy padły te kontrprorocze słowa Basiliusa. Marta była z nimi.
Nim jeszcze Peregrinus zdążył wyartykułować jakąś odpowiedź na zadane przez Krukona pytanie, Basil mógł zorientować się, że coś jest nie tak. Oczy wróżbity wbite były w przestrzeń nad ramieniem kolegi, a wargi rozchyliły się lekko i uciekło z nich ciche: och.
— Jest tutaj — wydusił finalnie, nie odwracając wzroku od Marty.
— Jest tutaj! Jak ci nie wstyd! — Ponad ramieniem Basila poszybował ostry dziewczęcy pisk. — Mówić o mnie, jakby mnie tu nie było! Zawsze jakbym była częścią wystroju. Zawsze! Zawsze! Zawsze!
Trelawney cofnął się o krok, a jego policzki zapłonęły rumieńcami wstydu. Tyle lat wpajania mu przez matkę, że dziewczęta należy traktować z szacunkiem i nie można pozwolić, żeby się przez ciebie zasmuciły…
— Przepraszam… — mruknął zakłopotany, zerkając na Prewetta w poszukiwaniu wsparcia moralnego. — My tylko… uch, ktoś tu schował nasze notatki.
Marta zmierzyła obu Krukonów od stóp do głów wzrokiem zza szkieł swoich okularów, po czym wydęła w zadumie usta.
— Notatki? Zostały mi podarowane — oświadczyła tonem, który zdawał się ucinać dyskusję. Nie zamierzała ewidentnie wskazywać im kryjówki. — To prezent. Prezentów się nie odbiera.
Peregrinus jęknął cierpiętniczo. Nie podobała mu się ta potyczka z obrażoną zmarłą dziewczynką. I to w żeńskiej toalecie.
— Zostały skradzione — spróbował ponownie. — Potrzebujemy ich, Marto.
— Prezentów się nie odbiera — powtórzyła jak zacięta płyta. — Prezenty się sobie nawzajem daje, tak robią przyjaciele. To było takie miłe, i byli tacy przystojni — dodała rozmarzonym tonem. — Ktoś o mnie pomyślał. To takie miłe. Prezent dla Marty. A teraz chcecie go odebrać!