15.01.2023, 18:15 ✶
Jeszcze na wielu płaszczyznach mieli się poróżnić. Nie było to nic złego, to pokazywało, że pomimo dzielących ich różnic potrafią stworzyć coś co ich obu uszczęśliwia. Teraz przechodzili solidny kryzys choć było zdecydowanie za wcześnie na testowanie ich związku. Ledwie się zaczęło, ledwo dotarli do drugiego pocałunku a już musieli sprawdzać czy przetrwają. Pospieszne zaangażowanie i wspólne wpadanie w kłopoty może ich zbliżyć. Sęk w tym, że nie znali się na tyle mocno aby ich relacja została dostatecznie wzmocniona. Musieli na to zapracować i ratować to, co się właśnie sypało. Przede wszystkim obaj musieli mieć pewność, że nie kieruje nimi zwykłe pożądanie. Ze swojej strony był pewien, że ciągnie go nie tylko fizycznie ale i idealnie wpasowuje się w jego pragnienia emocjonalne. Dotyk jego dłoni, ciepłe spojrzenie koiło ból. Jego krzyk i złość łamało serce. Czy gdyby tylko chciał się z nim przespać to przejmowałby się tak bardzo jego samopoczuciem? Powinien być bardziej empatyczny i nie wylewać na niego oskarżeń. Nie tutaj, nie kiedy wciąż był słaby.
- Znów nie odpowiadasz mi na pytanie. Nie mogę ci powiedzieć czy masz się poddać bo to twoja decyzja. - przytrzymał jego dłoń mocno widząc po twarzy, że lekko musiało zakręcić mu się w głowie. Gdyby nie świadomość, że są w dostępnym dla innych miejscu być może utrudniłby mu udzielanie odpowiedzi poprzez zmniejszenie bliskości.
- Tak, chcę. - odpowiadał podobnym spojrzeniem choć nie przychodziło mu to łatwo. Obserwował brąz jego tęczówek, zachowanie źrenicy, mikroskopijne ruchy brwi. Nie pospieszał go więcej tylko trwał, czując na palcach resztki ciepła po dotyku jego dłoni.
- Tak, wiem. Też to widzę. - czyż kilka chwil temu nie wspominał, że wszystkie znaki na niebie i ziemi próbują dać im do zrozumienia, że ich zażyła relacja nie ma prawa istnieć? Będą skończeni jeśli ich rodziny odkryją tak nieakceptowalne preferencje. To hańba, którą zmaże tylko ustawione małżeństwo z płcią przeciwną. Mogli siebie wzajemnie jeszcze bardziej unieszczęśliwić gdyby wyszło na jaw co do siebie czują. Mimo wszystko rozważali czy warto ryzykować i pozwolić sobie żyć w zakochaniu, czy chcą być wolni. To trudna decyzja bo jednak na szali stało wiele do stracenia. Nie dziwił mu się, że jest przerażony. Strach zaglądał i jemu do oczu na równi z pragnieniem dotknięcia jego czerwonego policzka i wywołania na jego ustach uśmiechu.
- Więc nie dawaj mi spokoju. - zastygł odkrywając, że Fergus nie wie co do niego czuje. To komplikowało sytuację. Dzielnie powstrzymał drgającą pod skórą panikę i słuchał go do końca. Dobrze, że nie przerywał. Usłyszenie takiego wyznania wywołało w nim falę trudnej do powstrzymania ekscytacji, która aż wylewała się z jego oczu. Czuł ciężar tego wyznania na barkach i o zgrozo, podobało mu się to. Chciał się cieszyć, całować go, obejmować, tworzyć miłe wspomnienia - tak dużo aby wymazać gorycz dzisiejszej kłótni. Ponownie zmniejszył dystans i podszedł do niego, sięgając dłonią do jego biodra. Przysunął ich do siebie, objął go, wsuwając dłoń w poplątane włosy, ogrzewał się gorącą skórą jego karku. Wdychał zapach zmącony gryzącym aromatem eliksirów i płynu do dezynfekcji.
- Mniej więcej miałem to na myśli. - odparł z opóźnieniem, pozwalając im na bliskość przez całe dwie minuty. Dźwięki dobiegające z korytarza zmuszały go do zrobienia pół kroku w tył. Czuł niedosyt, cholerny niedosyt lecz nie mogli czuć się swobodnie. Schował ręce do kieszeni spodni.
- Potrzebuję twojej buntowniczej natury, Fergus. To mi przypomina, że mogę być wolny. Dlatego jestem w stanie zaryzykować choć cena może być wysoka. - przeniósł wzrok na jego dłonie. Całe życie był posłusznym synem i ułożonym bratem traktującym poważnie zalecenia rodzinne. Poznał Sophie, która dla wolności uciekła z domu i najwyraźniej było jej z tym dobrze. Chciała żyć na własny rachunek. Teraz i Castiel tego pragnął. Nie chciał wracać do sztywnych ram wychowania i znudzenia rutyną skoro zasmakował już chaosu tworzonego przez Fergusa. Owszem, żywił wobec niego żal lecz nie znaczyło to, że go nienawidzi. Uprzedzał go przecież, że nie jest definicją spokoju. Mogą to przetrwać ale... razem. Osobno nie da sobie rady.
- Nigdy nie będzie już tak jak kiedyś. Nigdy nie wrócimy do punktu wyjściowego gdzie nie było między nami pocałunku. Obaj będziemy to pamiętać do końca życia i nie wiem jak ty, ale ja nie chcę żałować, że zrezygnowałem na samym początku. Chcę sprawdzić jak daleko możemy dojść... - podniósł na niego spojrzenie, tym razem już go o nic nie oskarżał.
- Może pomimo tego całego bagna uda nam się być szczęśliwym...? Jak sądzisz? - czy była nadzieja, że choć trochę im się uda? Musieli sprawdzić ale jeśli się rozstaną to będą do końca życia zastanawiać się czy warto było z siebie rezygnować.
- Jeśli tylko więcej nie będziesz przy mnie umierać jestem w stanie obiecać, że nie będę narzekał jeśli nie będziesz chciał dać mi spokoju. - dodał jeszcze pospiesznie i pierwszy raz od tygodnia uśmiech lekko ozdobił jego usta.
- Znów nie odpowiadasz mi na pytanie. Nie mogę ci powiedzieć czy masz się poddać bo to twoja decyzja. - przytrzymał jego dłoń mocno widząc po twarzy, że lekko musiało zakręcić mu się w głowie. Gdyby nie świadomość, że są w dostępnym dla innych miejscu być może utrudniłby mu udzielanie odpowiedzi poprzez zmniejszenie bliskości.
- Tak, chcę. - odpowiadał podobnym spojrzeniem choć nie przychodziło mu to łatwo. Obserwował brąz jego tęczówek, zachowanie źrenicy, mikroskopijne ruchy brwi. Nie pospieszał go więcej tylko trwał, czując na palcach resztki ciepła po dotyku jego dłoni.
- Tak, wiem. Też to widzę. - czyż kilka chwil temu nie wspominał, że wszystkie znaki na niebie i ziemi próbują dać im do zrozumienia, że ich zażyła relacja nie ma prawa istnieć? Będą skończeni jeśli ich rodziny odkryją tak nieakceptowalne preferencje. To hańba, którą zmaże tylko ustawione małżeństwo z płcią przeciwną. Mogli siebie wzajemnie jeszcze bardziej unieszczęśliwić gdyby wyszło na jaw co do siebie czują. Mimo wszystko rozważali czy warto ryzykować i pozwolić sobie żyć w zakochaniu, czy chcą być wolni. To trudna decyzja bo jednak na szali stało wiele do stracenia. Nie dziwił mu się, że jest przerażony. Strach zaglądał i jemu do oczu na równi z pragnieniem dotknięcia jego czerwonego policzka i wywołania na jego ustach uśmiechu.
- Więc nie dawaj mi spokoju. - zastygł odkrywając, że Fergus nie wie co do niego czuje. To komplikowało sytuację. Dzielnie powstrzymał drgającą pod skórą panikę i słuchał go do końca. Dobrze, że nie przerywał. Usłyszenie takiego wyznania wywołało w nim falę trudnej do powstrzymania ekscytacji, która aż wylewała się z jego oczu. Czuł ciężar tego wyznania na barkach i o zgrozo, podobało mu się to. Chciał się cieszyć, całować go, obejmować, tworzyć miłe wspomnienia - tak dużo aby wymazać gorycz dzisiejszej kłótni. Ponownie zmniejszył dystans i podszedł do niego, sięgając dłonią do jego biodra. Przysunął ich do siebie, objął go, wsuwając dłoń w poplątane włosy, ogrzewał się gorącą skórą jego karku. Wdychał zapach zmącony gryzącym aromatem eliksirów i płynu do dezynfekcji.
- Mniej więcej miałem to na myśli. - odparł z opóźnieniem, pozwalając im na bliskość przez całe dwie minuty. Dźwięki dobiegające z korytarza zmuszały go do zrobienia pół kroku w tył. Czuł niedosyt, cholerny niedosyt lecz nie mogli czuć się swobodnie. Schował ręce do kieszeni spodni.
- Potrzebuję twojej buntowniczej natury, Fergus. To mi przypomina, że mogę być wolny. Dlatego jestem w stanie zaryzykować choć cena może być wysoka. - przeniósł wzrok na jego dłonie. Całe życie był posłusznym synem i ułożonym bratem traktującym poważnie zalecenia rodzinne. Poznał Sophie, która dla wolności uciekła z domu i najwyraźniej było jej z tym dobrze. Chciała żyć na własny rachunek. Teraz i Castiel tego pragnął. Nie chciał wracać do sztywnych ram wychowania i znudzenia rutyną skoro zasmakował już chaosu tworzonego przez Fergusa. Owszem, żywił wobec niego żal lecz nie znaczyło to, że go nienawidzi. Uprzedzał go przecież, że nie jest definicją spokoju. Mogą to przetrwać ale... razem. Osobno nie da sobie rady.
- Nigdy nie będzie już tak jak kiedyś. Nigdy nie wrócimy do punktu wyjściowego gdzie nie było między nami pocałunku. Obaj będziemy to pamiętać do końca życia i nie wiem jak ty, ale ja nie chcę żałować, że zrezygnowałem na samym początku. Chcę sprawdzić jak daleko możemy dojść... - podniósł na niego spojrzenie, tym razem już go o nic nie oskarżał.
- Może pomimo tego całego bagna uda nam się być szczęśliwym...? Jak sądzisz? - czy była nadzieja, że choć trochę im się uda? Musieli sprawdzić ale jeśli się rozstaną to będą do końca życia zastanawiać się czy warto było z siebie rezygnować.
- Jeśli tylko więcej nie będziesz przy mnie umierać jestem w stanie obiecać, że nie będę narzekał jeśli nie będziesz chciał dać mi spokoju. - dodał jeszcze pospiesznie i pierwszy raz od tygodnia uśmiech lekko ozdobił jego usta.