[25.07.1972, noc] "To było przemyślane"

Zadziwiające było to, że mimo bolących żeber udało mu się prychnąć na słowa Basila.

– Bohater Horyzontalnej normalnie. Dostaniesz medal honoru za walkę ze starszymi paniami – rzekł sarkastycznie do brata.

Uciszyło go to, że dostał na łyżeczce naprawdę paskudny w smaku eliksir. Icarus był w stanie bez problemu pić czystą wódkę (choć za nią nie przepadał), ale to już była przesada. Poczuł aż łzy w oczach. Jednak pokiwał grzecznie głową, obiecując tym samym, że przyjmie lek rano. Miał ochotę zapytać, czy można go mieszać z alkoholem, ale powstrzymała go przed tym ostatnia resztka zdrowego rozsądku wspierana przez strach przed gniewem Florence. Już jej oceniające spojrzenie sprawiało, że chciał zakopać się pod ziemią ze wstydu.

– Postąpiliśmy jak idioci, to prawda. I... dzięki, że nam pomagasz. Jesteś nieoceniona – zwrócił się do Florence, starannie dobierając słowa. Nie chciał jeszcze bardziej się pogrążać.