[26.07.1972] I want to dance on the horizon line

Lyssa nie była do końca pewna co ze sobą zrobić, ale kiedy Dolohov wreszcie zabrał głos, coś się w niej uspokoiło. Padło z jej strony o dwa przepraszam za dużo i za wiele obronnych gestów, ale nawet jeśli lubiła Darcy'ego i nie chciała by miał kłopoty, to nie broniła jego, a siebie i tego czego była niepewna. Bo tak naprawdę nie wiedziała, co powie na to wszystko Vakel. Jak to powie. Lata spędzone osobno odbijały się im czkawką, a jej już w szczególności, wypełzając na wierzch pod postacią nerwowości i niepewności. Czy już przekraczała jakąś granicę czy może była absolutnie bezpieczna? Rozgniewała go, czy może powie jej zaledwie, żeby więcej tego nie robiła? Nie wspominając już o tym, że zazwyczaj większość uwagi przy Dolohovie poświęcała właśnie jemu, okazyjnie może Peregrinusowi, bo ten siłą rzeczy zawsze kręcił się gdzieś dookoła, ale Lyssa z uporem maniaka odmawiała bawienia się przy ojcu w typowe dla siebie rozrywki czyli podrywanie miłych chłopców i przystojnych mężczyzn.

Uśmiechnęła się do Lockharta lekko, trochę przepraszająco, ale z jakąś iskierką ciepła, kiedy skłonił się i skończył mówić.
- Cieszę się, że aż tak ci się podoba - przyznała szczerze, przez moment jeszcze przyglądając mu się, kiedy odchodził, aż wreszcie spojrzała na Vakela. Nawet w sumie nie przeszło jej przez myśl, że szkoda iż Darcy nie zaproponował jej zilustrowania samej okładki.

- Czy wszystko dobrze? W sensie... pojawiłeś się tak nagle, papa. I mnie to bardzo zaskoczyło - przyznała z pewnym ociąganiem, bo niewątpliwie fakt że zmaterializował się tuż obok nich, jakby wiedział dokładnie gdzie są, grał dość istotną rolę w całym jej zmieszaniu.