17.09.2024, 16:55 ✶
Cathal doskonale wiedział, że mało które królowe były szczęśliwe. Że perły Anny Boleyn trafiły na szyję Jane Seymour ledwo głowa Anny potoczyła się po ziemi – że założyła je Katarzyna Parr moment po tym, jak Anna Kliwijka opuściła angielski dwór w niesławie, ale zachowując przynajmniej szczęśliwie. Rzadko zdarzały się historie takie jak ta Nefertari, którą faraon wysławiał w poematach, wykutych na ścianach grobowca i wywyższał nad wszystkie inne małżonki, a i ona przecież zasnęła w ciszy i ciemności podziemi piramid. Nie romantyzował historii: nie był romantykiem, a poza tym żył nią i oddychał.
Ale to, za czym nie stała historia, dla niego niewiele było warte. Pod tym względem on i Asmodeus, jubiler, dobierający biżuterię do konkretnej kobiety, jej charakteru i upodobań, mieliby problemy ze znalezieniem wspólnego punktu widzenia.
– Bez wątpienia są łatwiejsze do znalezienia niż kobieta godna uwagi – stwierdził Shafiq, kącik ust drgnął mu lekko. To nie tak, że miał złą opinię o kobietach w ogólności, ale… był człowiekiem, który okropnie łatwo się nudził. Zwykle więc nawet nie próbował zawracać sobie głowy dziewczynami, w jego życiu była tylko jedna relacja, którą nazwałby związkiem, może dwie przelotne miłostki, jakaś przypadkowa przygoda.
Podszedł do rady, ze swojej torby wyciągając ostrożnie kasetkę, pokrytą runami tak, by zabezpieczała zawartość. Na materiale w środku spoczywał naszyjnik, wykonany ze złota, w który wprawiono cały rząd turkusów różnych rozmiarów, z których największy był niemal rozmiaru pięści. Drobniejsze, kolorowe kamienie, otaczały ten największy turkus.
– Bez wątpienia wykonany przez czarodziejów. Szereg run jest z tej strony, zgadzają się z tymi, jakich używali egipscy kapłani – powiedział Cathal, ostrożnie obracając naszyjnik tak, by zademonstrować wewnętrzną stronę. Wprawne oko Burke’a mogło dostrzec od razu, że zapewne pieczęciami i runami starano się uczynić ten naszyjnik lżejszym, z racji na to, jak był bogaty, musiał swoje ważyć. – Są tu też znaki, które miały przynosić szczęście, choć zakładam… że już pozbawione mocy… – mruknął, wskazując je. – Jest bez wątpienia sporo warty, choćby ze względu na złoto i raczej ma swoje lata, ale nie umiem ocenić ani jakości kamieni, ani czy faktycznie powstał w okresie nowego królestwa, czy to tylko kopia biżuterii, jaką wtedy wykonywano.
Uśmiechnął się znowu, charakterystycznym dla siebie uśmiechem, które nie świadczył o prawdziwej wesołości.
– Podobno sprowadza śmierć na właściciela, ale klątwołamaczka tego nie potwierdza.
Ale albo był skradziony, albo kryło się w tym jakieś fałszerstwo, albo faktycznie właściciel w klątwę wierzył, bo sprzedał go głupio tanio. Cóż, jeśli szło o to pierwsze – Cathal nie zamierzał się przejmować. Wszak on go odkupił, nikomu nie ukradł.
Ale to, za czym nie stała historia, dla niego niewiele było warte. Pod tym względem on i Asmodeus, jubiler, dobierający biżuterię do konkretnej kobiety, jej charakteru i upodobań, mieliby problemy ze znalezieniem wspólnego punktu widzenia.
– Bez wątpienia są łatwiejsze do znalezienia niż kobieta godna uwagi – stwierdził Shafiq, kącik ust drgnął mu lekko. To nie tak, że miał złą opinię o kobietach w ogólności, ale… był człowiekiem, który okropnie łatwo się nudził. Zwykle więc nawet nie próbował zawracać sobie głowy dziewczynami, w jego życiu była tylko jedna relacja, którą nazwałby związkiem, może dwie przelotne miłostki, jakaś przypadkowa przygoda.
Podszedł do rady, ze swojej torby wyciągając ostrożnie kasetkę, pokrytą runami tak, by zabezpieczała zawartość. Na materiale w środku spoczywał naszyjnik, wykonany ze złota, w który wprawiono cały rząd turkusów różnych rozmiarów, z których największy był niemal rozmiaru pięści. Drobniejsze, kolorowe kamienie, otaczały ten największy turkus.
– Bez wątpienia wykonany przez czarodziejów. Szereg run jest z tej strony, zgadzają się z tymi, jakich używali egipscy kapłani – powiedział Cathal, ostrożnie obracając naszyjnik tak, by zademonstrować wewnętrzną stronę. Wprawne oko Burke’a mogło dostrzec od razu, że zapewne pieczęciami i runami starano się uczynić ten naszyjnik lżejszym, z racji na to, jak był bogaty, musiał swoje ważyć. – Są tu też znaki, które miały przynosić szczęście, choć zakładam… że już pozbawione mocy… – mruknął, wskazując je. – Jest bez wątpienia sporo warty, choćby ze względu na złoto i raczej ma swoje lata, ale nie umiem ocenić ani jakości kamieni, ani czy faktycznie powstał w okresie nowego królestwa, czy to tylko kopia biżuterii, jaką wtedy wykonywano.
Uśmiechnął się znowu, charakterystycznym dla siebie uśmiechem, które nie świadczył o prawdziwej wesołości.
– Podobno sprowadza śmierć na właściciela, ale klątwołamaczka tego nie potwierdza.
Ale albo był skradziony, albo kryło się w tym jakieś fałszerstwo, albo faktycznie właściciel w klątwę wierzył, bo sprzedał go głupio tanio. Cóż, jeśli szło o to pierwsze – Cathal nie zamierzał się przejmować. Wszak on go odkupił, nikomu nie ukradł.