17.09.2024, 23:15 ✶
Cathal potrafił powiedzieć, jaka biżuteria była charakterystyczna dla danego okresu, wskazać, co oznaczają runy, jeśli się na niej pojawiały, rozpoznać symbolikę – ale już takie tajniki rzemiosła, o jakich opowiadał teraz Burke, pozostawały dla niego tajemnicą. Odrobina ekscytacji, rzadko przez Shafiqa odczuwanej, pojawiła się, gdy jubiler przyznał, że naszyjnik może nie być podróbką. Cathal nie wdał się ani w ojca, ani w matkę, najbardziej przypominając o zgrozo ojczyma, ale pod tym względem był nieodrodzonym synem swego rodu – kochał historię, artefakty oraz wszystko, co było częścią tej pierwszej.
Naszyjnik mógł być cenny przez wzgląd na kamienie, ale bezcenny ze względu na swoją historię.
Tym razem zapamiętywał każde słowo nie dlatego, że musiał, a dlatego, że faktycznie chciał.
– Będę potrzebował ekspertyz na piśmie, naszyjnik prawdopodobnie trafi do Muzeum Shafiqów albo zostanie przekazany dalej – powiedział. Zaspokojenie własnej ciekawości interesowało go w pierwszej kolejności, ale cóż, formalnością musiało stać się za dość, a przecież Cathal nie planował sypiać z tą biżuterią, rzeczywiście absurdalnie ciężką, pod poduszką. – Turkusy to jeden z popularniejszych elementów biżuterii w Egipcie. Zakładałem, że jeśli to nie jest pod tym względem fałszywka, mogły być częścią… wyprawki nagrobnej i ktoś ukradł je z grobowca. Prawdopodobnie zresztą już dość dawno temu.
Jeśli naszyjnik miał wisieć na szyi umarłych, przynosząc im szczęście i dobrobyt w zaświatach, nie miała już znaczenia jego waga.
Przypatrywał się niebieskim kamieniom, przecinającym je żyłkom, milcząc, długą chwilę. Nienaturalne u większości ludzi – nic dziwnego u Cathala, a i ktoś, kto sam miał umysł obciążony chorobą Milforda, pewnie się temu nie zdziwi.
Myślał o innych kamieniach: i, sam nie był pewny czemu, o błękicie egipskiego nieba.
– Ale być może miały być częścią rytuałów uzdrawiających. – Poruszył lekko ramionami: akurat pod tym względem miał za mało danych, aby być gotowym kłócić się z Burkem. Jakby nie było, chociaż Shafiq chciał poznać całą historię, najważniejszym dla niego byłby fakt, że naszyjnik naprawdę nie powstał jakieś dwieście lat temu jako kopia. Wspaniała, ale wciąż tylko kopia. – Leta Crouch to klątwołamaczka specjalizująca się w starożytnych klątwach i ściągała je już w egipskich grobowcach i na wykopaliskach w innych częściach świata, ale się nie krępuj – stwierdził. Nie wątpił w kompetencje Lety pod względem klątw, nawet jeśli często docinał jej pod innymi względami, ale Burke był specjalistą. Shafiq nie przyszedłby do niego w innym wypadku, nie obawiał się więc testów, które ten chciał wykonać.
Naszyjnik mógł być cenny przez wzgląd na kamienie, ale bezcenny ze względu na swoją historię.
Tym razem zapamiętywał każde słowo nie dlatego, że musiał, a dlatego, że faktycznie chciał.
– Będę potrzebował ekspertyz na piśmie, naszyjnik prawdopodobnie trafi do Muzeum Shafiqów albo zostanie przekazany dalej – powiedział. Zaspokojenie własnej ciekawości interesowało go w pierwszej kolejności, ale cóż, formalnością musiało stać się za dość, a przecież Cathal nie planował sypiać z tą biżuterią, rzeczywiście absurdalnie ciężką, pod poduszką. – Turkusy to jeden z popularniejszych elementów biżuterii w Egipcie. Zakładałem, że jeśli to nie jest pod tym względem fałszywka, mogły być częścią… wyprawki nagrobnej i ktoś ukradł je z grobowca. Prawdopodobnie zresztą już dość dawno temu.
Jeśli naszyjnik miał wisieć na szyi umarłych, przynosząc im szczęście i dobrobyt w zaświatach, nie miała już znaczenia jego waga.
Przypatrywał się niebieskim kamieniom, przecinającym je żyłkom, milcząc, długą chwilę. Nienaturalne u większości ludzi – nic dziwnego u Cathala, a i ktoś, kto sam miał umysł obciążony chorobą Milforda, pewnie się temu nie zdziwi.
Myślał o innych kamieniach: i, sam nie był pewny czemu, o błękicie egipskiego nieba.
– Ale być może miały być częścią rytuałów uzdrawiających. – Poruszył lekko ramionami: akurat pod tym względem miał za mało danych, aby być gotowym kłócić się z Burkem. Jakby nie było, chociaż Shafiq chciał poznać całą historię, najważniejszym dla niego byłby fakt, że naszyjnik naprawdę nie powstał jakieś dwieście lat temu jako kopia. Wspaniała, ale wciąż tylko kopia. – Leta Crouch to klątwołamaczka specjalizująca się w starożytnych klątwach i ściągała je już w egipskich grobowcach i na wykopaliskach w innych częściach świata, ale się nie krępuj – stwierdził. Nie wątpił w kompetencje Lety pod względem klątw, nawet jeśli często docinał jej pod innymi względami, ale Burke był specjalistą. Shafiq nie przyszedłby do niego w innym wypadku, nie obawiał się więc testów, które ten chciał wykonać.