[11.08.1972] The Kiss of Dawn | Sauriel & Victoria

Samemu sobie za często wysyłał sprzeczne sygnały, chcąc i nie chcąc jednocześnie. Faza zawieszenia była mordercza i to zazwyczaj rezonowała na obie strony, ale to nie była tylko kwestia chęci czy niechęci. Tego, by próbować, albo żeby "dać sobie szansę". Te dwie rzeczy były ciągle w grze, one nie znikały. Iloraz niepewności mimo to się mnożył i czasami wybuchał niespodziewanymi konsekwencjami dla obu stron. Bo Sauriel przecież wcale nie chciał dystansować się od niej, czy potem wylewać na nią swoją frustrację. Nie, chciał czegoś dobrego i lepszego. Tylko jak po to sięgnąć? Jak to znaleźć, gdzie to znaleźć? Szukajcie, a znajdziecie - szukał więc przy Victorii.

- Ostatnio się cieszyła, jak próbowałem ją zjeść. - Pewnie, że to było zaczepne droczenie się, bo nigdy by nie zjadł kota. Po pierwsze - obrzydliwe, to zwierzę. Po drugie - no helloł! KOTEK! Wartość życia potrafiła być bardzo względna i wręcz mylić, kiedy moralność żłobiona była upadkiem człowieka. Chociaż to mógł nie być najlepszy czas na takie drażnienie się. Biorąc pod uwagę to, że Victoria nie czuła się najlepiej fizycznie, a skoro nie czuła się najlepiej fizycznie to psychicznie też mogło być... różnie. Ładnie i delikatnie ujmując. Czy on w ogóle chciał o to pytać? Czy może chodziło o to, żeby nie pytać wcale, pogadać głupoty, pozwolić się wszystkiemu odprężyć - odprężyć w niej. Zapomnienie było doskonałym lekarstwem, gorzej kiedy zapominasz, a potem przychodzi moment odkopania Puszki Pandory. Cóż z tego? Ważne, że udało się przesunąć to niby "nieodwlekalne" w czasie.

- Ay. Właśnie tak było. - Jeszcze kiwnął do tego stanowczo głową, gdyby to nadal było niejasne po przekładzie Victorii. Rozłożył się wygodnie na tej kanapie, jakby był u siebie. Bo, o zgrozo, czuł się jak u siebie. Dom Victorii różnił się zupełnie od jego pokoju utrzymanego w ciemnych tonach i surowości, obwieszonego zapisami pięciolinii, plakatami i z walającymi się winylami po kątach. Tutaj były rośliny, światło musiało wpraszać się z całą dozą ciepła do wnętrza, kiedy tylko był poranek. Słońce, którego dotyk nadal pamiętał na skórze i drapał go w pamięci i pragnieniu odczuć sprzecznych - prosto w objęcia wieczystego "chcę" i "nie chcę" zarazem. A ktoś powiedział, że tak się nie da, ha... Zapatrzył się na moment na te kotary - jedno, drugie okno. W domu było ciemno prócz tych świateł zapalonych teraz. Może jednak wybudził ją ze snu. Tego snu na jawie, gdzie nie możesz zasnąć, rzeczywistość cię prześladuje, więc jak to ładnie zostało ujęte "wegetujesz".

- Ay, starożytnego. Bardzo starożytnego. - Objął ją ramieniem. I zaczął opowiadać. O tej Mezopotamii i jej historii w bardzo krótkich ciekawostkach, bo przecież meritum sprawy był ten alkohol. To, że tam powstał i to, jak dalej rodziła się jego kultura i jak kwitła. Nie, daleko było do tego, żeby wiedział wszystko, żeby znał każdy szczegół, żeby pamiętał chociażby daty z tego zagadnienia - ale znał historię mniej-więcej. Tak, to było piwo. Że potem też w Egipcie coś pili i że wtedy już pojawiły się problemy z alkoholem, dlatego faraon zakazał go w armii. Przegrali kilka bitew przez to, że żołnierze byli nietrzeźwi. Potem Grecja, gdzie była pierwsza destylacja, Rzym i prosto na Europę, gdzie w Biblii niemało już jest o nim napisane.