[11.08.1972] The Kiss of Dawn | Sauriel & Victoria

Porównanie do maści na siniaki wcale nie było złe, kiedy samego siebie porównywało się do śmieci. Maści były pożyteczne. Leczyły. Koiły. Zapobiegały. Kojarzyły się z czymś dobrym, bo dobre były - może poza zapachem co poniektórych, ale to już zależało od wrażliwości nosa i własnych upodobań. Nie wspominając, że maść stosowało się na skórę, a niejeden mężczyzna chciałby takie ciałko Victorii podotykać... ale tu chodziło o Sauriela - a Sauriel dotykać nie miał potrzeby. Nikogo. Drobne czułości, sporadyczne, były miłe, tak jak ta tutaj. W tej chwili. Więc w sumie... co prawda nie leżał na Victorii jak ta maść, ale obejmował jej trochę zbyt skąpo ubrane ciałko. Musiało być zbyt skąpo ubrane, skoro się trzęsła przez moment.

Saurielowi niezręcznie zaś się zrobiło. No bo - co robić? Albo - co mówić dalej? Nic nie mówić? Siedzieć i... i co? Najlepiej byłoby się czymś zająć, paleniem na ten przykład, ale teraz byłoby to niewygodne. Więc ruszyć się? Stwierdzić, że koniec już tych przytulanek? Albo może trzeba było od nich nie zaczynać w pierwszym miejscu, żeby właśnie do tego niezręcznego punktu nie doprowadzić? O siniaki nie będzie pytał, bo to było równie głupie pytanie jak "wszystko w porządku", kiedy widzisz, że definitywnie w porządku nie jest. Albo jak dajesz pijakowi funta, bo chce na kiełbase - jak twierdzi - a ty mu wierzysz. Były pewne poziomy durnoty, której w poszczególnych momentach osiągać nie chciał - całkowicie świadomie. Bo zazwyczaj chciał te poziomy głupoty przekraczać. Też bardzo świadomie. Chociaż nie, w sumie nie. Czasami to były po prostu jakieś odruchy. Skrzywił się trochę, ale w końcu znalazł sobie zajęcie - patrzenie na koty. Czy ten niebieski skurwol wyglądałby jak szczotka, gdyby jego futro się naelektryzowało? Albo jak taki abażur dla zjebów-bogaczy, co oglądają się za jakimiś wymyślnymi stylami jak at nouveau? Na szczęście Victoria oderwała go od jakże kreatywnych przemyśleń swoim pytaniem.

- Hm? Ale czego? - Właściwe pytanie brzmiało tu "ale nad czym". Kontrolę "nad czym"? To jedno z tych pytań, które zadajesz, żeby zadając je jednak zrozumieć, co druga strona miała na myśli. - Kiedyś się bałem. - Bardzo. Poziom żałości, jaki wtedy sobą prezentował, obniżał jego godność jednostki myślącej o przynajmniej 90%. Nie zagłębiajmy się lepiej w matematykę, zostawmy ją profesjonalistom. - A teraz mam w większości wyjebane. - Nie było sensu pytać "a co takiego mogło się niby stać"? Stać się mogło dużo. Bardzo dużo. Nie wątpił, że ludzie w jego otoczeniu potrafili o siebie zadbać i żaden nie strugał wariata-bohatera, mając przed sobą żarłocznego wampira, ale w takich sytuacjach mogło się zdarzyć wiele rzeczy, jakich nie sposób przewidzieć. Niewiadome zapalały swoje lampki, przez co trudno było brnąć do przodu. Tak samo trudno byłoby iść przejmując się każdą chwilą swojego życia. Jeden, drugi trup... - Najgorsza możliwość to to, że po pijaku zostanę ojcem. - Uśmiechnął się drwiąco. Druga to to, że zabije kogoś... z osób bliskich. Możemy jeszcze obie te rzeczy połączyć, wtedy w ogóle robi się wesoło. Wszystko wspaniale, dopóki komuś naprawdę nie stanie się krzywda, prawda? Nie była to jedna z tych rzeczy, które dały się Saurielowi wyjaśnić. Które on przyjąłby ze spokojem, pokiwał mądrze głową i powiedział, że no tak, tak - teraz się nauczy. Weźmie sobie do serduszka przestrogi i będzie uważał. Zdążył sam wpaść na te możliwe opcje, ba - rozważał najkoszmarniejsze z nich wiele lat temu, dlatego zresztą poucinał kontakty z ludźmi, albo chociaż je ograniczył. - Co tam w ogóle robiłaś ciekawego wczoraj? Czy tam przedwczoraj... chyba przedwczoraj. - Czasami dni i noce mu się trochę zlewały. A szczególnie, jak sobie wycinałeś jedną noc upijaniem się.