![[+]](/images/collapse_collapsed.png "[+]")
BonusyWiosna 1972
Ururu odkrywał swój stan fizyczny. Zawarł również dwie interesujące znajomości. Dzięki Aveline uzyskał potwierdzenie, że jest Ghoulem. Dzięki Samowi wkroczył w biznes magicznych wynalazków i wkrótce będzie mógł wyprowadzić się od Heather.
Coraz gorzej czuje się mieszkając u niej, szczególnie, gdy dziewczyna trafiła do szpitala po Beltane. Niestety Ururu jeszcze nie wie, co zrobić ze swoją tożsamością.
Po roku od przebudzenia, Ururu oderwał się od książek. Zdał sobie sprawę, że nadrabianie zaległości zajmie mu zbyt dużo czasu i być może powinien zająć się życiem, zamiast czytać o historii Afryki.
10 marca zaprosił na kolację poznaną niedawno Avelinę Paxton. Pracowała w aptece, a Ururu miał wiele pytań dotyczących eliksirów. Czuł, że odnajdzie w tym drogę w poznaniu swojej przyszłości.
Miesiąc później, 9 kwietnia, Marquez odbywał zwyczajowy spacer na mugolskim złomowisku. W cudowny sposób poznał tam czarodzieja dzielącego z nim zainteresowania inżynierią i wynalazkami. Połączyła ich prawdziwa pasja i wiele rozmawiali o swoich pomysłach w późniejszym czasie.
Dzień później miało miejsce mniej ciekawe zdarzenie. Odbyła się umówiona wcześniej wizyta u prywatnego lekarza. Ururu postanowił dać się przebadać. Niestety pani doktor nie potrafiła poszerzyć opisu jego diagnozy. Odmówił propozycji obserwacji w Mungu.
Już podczas spotkania z Samem, Marquez dostrzegł istotny problem. Ciężko funkcjonowało się w społeczeństwie bez tożsamości. Nie chciał przedstawiać się prawdziwym imieniem, w razie, gdyby ktoś go pamiętał. Używanie nieprawdziwego miało takie same skutki — w żadnym wypadku nie miał jak się wylegitymować. Mógł uzyskać nowe kopie dokumentów w Ministerstwie, ale jak wyjaśnić, czemu urodzony tak dawno czarodziej wyglądał na młodzieńca? Chorowitego, ale zdecydowanie młodego. Szczególnie, że sam nie wiedział.
Cały czas był zagubiony. Ciężko było mu skupić się na szukaniu pracy, gdy nie wiedział, co się z nim działo cały ten czas i gdy nie miał legalnej tożsamości. Przełom nastąpił 27 kwietnia. Heather dowiedziała się, że jego porywacz umarł. Jeszcze tego samego dnia wybrali się do opuszczonej piwnicy. Ururu zebrał wiele notatek oraz próbek eliksirów. Był coraz bliżej poznania prawdy, ale jednocześnie coraz mniej tego pragnął.
Beltane dotknęło go, jak każdego innego czarodzieja. Heather została ranna, a on nie mógł odwiedzić jej w Mungu z obawy, że i go przykują do łóżka. Wybrał się do Kniei 2 maja, gdzie razem z Mendorą Crawley sprzątali po tragicznym festiwalu. Tam został ranny, gdy wszedł w ukryte w ściółce wnyki. Rana była głęboka, ale nie krwawił. Napawało go to przerażeniem większym, niż odczuwany ból. Dał sobie pomóc, ale dystansował się od Dory, jak tylko mógł. Nie chciał, żeby skojarzyła jego przypadłość z...
Z tym, czym się stał. 3 maja Ururu złożył Avelinie niespodziewaną wizytę. Musiał wiedzieć. Dał jej próbki eliksirów do badania, dzieląc się podejrzeniami wobec zawartości. Miał rację. Wywar żywej śmierci, eliksiry powiązane z nekromancją... Wszystko łączyło się w całość.
18 maja Ururu znów zawędrował do Kniei Godryka. Wszystko zaczęło się od spaceru w Dolinie, z dala od ponurych zakamarków Londynu. Położył się na trawie, czekając na nadejście śmierci. Liczył, na spotkanie potwora... a spotkał tylko jakiegoś faceta z ministerstwa i ducha wdowy.
28 maja Marquez nie miał czasu na myślenie o troskach. Po obejrzeniu pokazu Thermomixu z Samem, czarodzieje postanowili opracować własną jego wersję. Nie zajęło im to wiele czasu, ale to już opowieść na kolejny kwartał.[/KR Dokonania]
10 marca zaprosił na kolację poznaną niedawno Avelinę Paxton. Pracowała w aptece, a Ururu miał wiele pytań dotyczących eliksirów. Czuł, że odnajdzie w tym drogę w poznaniu swojej przyszłości.
Miesiąc później, 9 kwietnia, Marquez odbywał zwyczajowy spacer na mugolskim złomowisku. W cudowny sposób poznał tam czarodzieja dzielącego z nim zainteresowania inżynierią i wynalazkami. Połączyła ich prawdziwa pasja i wiele rozmawiali o swoich pomysłach w późniejszym czasie.
Dzień później miało miejsce mniej ciekawe zdarzenie. Odbyła się umówiona wcześniej wizyta u prywatnego lekarza. Ururu postanowił dać się przebadać. Niestety pani doktor nie potrafiła poszerzyć opisu jego diagnozy. Odmówił propozycji obserwacji w Mungu.
Już podczas spotkania z Samem, Marquez dostrzegł istotny problem. Ciężko funkcjonowało się w społeczeństwie bez tożsamości. Nie chciał przedstawiać się prawdziwym imieniem, w razie, gdyby ktoś go pamiętał. Używanie nieprawdziwego miało takie same skutki — w żadnym wypadku nie miał jak się wylegitymować. Mógł uzyskać nowe kopie dokumentów w Ministerstwie, ale jak wyjaśnić, czemu urodzony tak dawno czarodziej wyglądał na młodzieńca? Chorowitego, ale zdecydowanie młodego. Szczególnie, że sam nie wiedział.
Cały czas był zagubiony. Ciężko było mu skupić się na szukaniu pracy, gdy nie wiedział, co się z nim działo cały ten czas i gdy nie miał legalnej tożsamości. Przełom nastąpił 27 kwietnia. Heather dowiedziała się, że jego porywacz umarł. Jeszcze tego samego dnia wybrali się do opuszczonej piwnicy. Ururu zebrał wiele notatek oraz próbek eliksirów. Był coraz bliżej poznania prawdy, ale jednocześnie coraz mniej tego pragnął.
Beltane dotknęło go, jak każdego innego czarodzieja. Heather została ranna, a on nie mógł odwiedzić jej w Mungu z obawy, że i go przykują do łóżka. Wybrał się do Kniei 2 maja, gdzie razem z Mendorą Crawley sprzątali po tragicznym festiwalu. Tam został ranny, gdy wszedł w ukryte w ściółce wnyki. Rana była głęboka, ale nie krwawił. Napawało go to przerażeniem większym, niż odczuwany ból. Dał sobie pomóc, ale dystansował się od Dory, jak tylko mógł. Nie chciał, żeby skojarzyła jego przypadłość z...
Z tym, czym się stał. 3 maja Ururu złożył Avelinie niespodziewaną wizytę. Musiał wiedzieć. Dał jej próbki eliksirów do badania, dzieląc się podejrzeniami wobec zawartości. Miał rację. Wywar żywej śmierci, eliksiry powiązane z nekromancją... Wszystko łączyło się w całość.
18 maja Ururu znów zawędrował do Kniei Godryka. Wszystko zaczęło się od spaceru w Dolinie, z dala od ponurych zakamarków Londynu. Położył się na trawie, czekając na nadejście śmierci. Liczył, na spotkanie potwora... a spotkał tylko jakiegoś faceta z ministerstwa i ducha wdowy.
28 maja Marquez nie miał czasu na myślenie o troskach. Po obejrzeniu pokazu Thermomixu z Samem, czarodzieje postanowili opracować własną jego wersję. Nie zajęło im to wiele czasu, ale to już opowieść na kolejny kwartał.[/KR Dokonania]
Ururu spędził sporo czasu w bibliotekach, by zaktualizować swoją wiedzę w różnych dziedzinach. Rozwinął także tą przyrodniczą. Z początku chciał tylko nadrobić "zaległości", ale przy okazji nauczył się sporo nowych rzeczy.
Nieźle się nachodził w ostatnim czasie. Odkrył też, że jedzenie surowego mięsa to coś, co może dobrze zaopatrzyć go w energię. Nie jest już aż tak wychudły, jak w dniu przebudzenia się ze śpiączki. Potrafi biegać tak dobrze, jak kiedyś.
Dostrzegł, jak dobry wpływ ma na niego surowe mięso. Być może wkrótce odkryje swoje ghoulowe zdolności.
Doszukując się prawdy o tym, co się z nim stało przez te kilkadziesiąt lat, Ururu czytał sporo o metodach utrzymywania ludzi przy życiu w śpiączce; gdy w końcu znalazł notatki swojego porywacza, zetknął się z jeszcze większą dawką wiedzy o nekromancji, którą uzupełniał w lokalnej bibliotece.
Nieźle się nachodził w ostatnim czasie. Odkrył też, że jedzenie surowego mięsa to coś, co może dobrze zaopatrzyć go w energię. Nie jest już aż tak wychudły, jak w dniu przebudzenia się ze śpiączki. Potrafi biegać tak dobrze, jak kiedyś.
Dostrzegł, jak dobry wpływ ma na niego surowe mięso. Być może wkrótce odkryje swoje ghoulowe zdolności.
Doszukując się prawdy o tym, co się z nim stało przez te kilkadziesiąt lat, Ururu czytał sporo o metodach utrzymywania ludzi przy życiu w śpiączce; gdy w końcu znalazł notatki swojego porywacza, zetknął się z jeszcze większą dawką wiedzy o nekromancji, którą uzupełniał w lokalnej bibliotece.
Lato 1972
Kwartał w trakcie