— Cholera? — spojrzała na Castiela rozbawiona i z powrotem na sowę. — Miło mi cię poznać Cholero.
Źrenice sówki nieco się rozszerzyły, kiedy usłyszała swoje imię z ust obcej persony. Regina przyglądała się jej do momentu, aż Castiel nie postawił na biurku filiżanki kawy i odnalezionej książeczki.
Podziękowała mu i nim napiła się kawy, otworzyła zeszycik, by przejrzeć, co też działo się w historii leczenia pupilki. Wyszło, że jak dotąd była zdrowa, okazjonalnie sprawdzana przez jakichś magizoologów bardziej w ramach rutynowych badań, niż przez problemy.
Miodowe oczy na chwilę oderwały się od czytania i wychwyciły moment, w którym sowa trąciła palce Castiela dziobem. Bardzo delikatnie, wręcz pieszczotliwie, co sprawiło, że Regina uśmiechnęła się pod nosem.
— Z tego, co widzę, ma swoje lata. Jest z tobą już długo. Rozumiem, że w przeszłości nie miała problemów z apetytem i też nie męczyła się jakoś nagle?
Odłożyła książeczkę z powrotem na biurko i powolnym ruchem wyciągnęła rękę do zwierzaka. Kiedy tylko sówka się poruszyła, Regina zastygła, dając jej tyle czasu, ile ta potrzebowała.
— To jak, mogę cię zbadać? — wymruczała pod nosem, podejmując przerwaną czynność.
Nie zraziła się kilkoma uszczypnięciami, jakimi obdarowała ją Cholera. Wyglądało to na bardziej manifest, że może, niż że chce zrobić krzywdę.
— Tak myślałam. — rzuciła do siebie.
Bardzo delikatnie schwyciła sowę za nogi i przewróciła na grzbiet, kryjąc jej głowę pod swoim swetrem. Cholera była ewidentnie ospała, bo nie oponowała przed podniesieniem, ani później przed dotykiem Reginy, która chciała sprawdzić, czy na jej ciele nie występują jakieś niepokojące zmiany.
Rozłożyła jedno skrzydło, później drugie, sprawdziła zakres ruchu nóg, chwytność szponów i nim Cholera zdążyła się zdenerwować, z powrotem siedziała na swojej żerdzi, mierząc Reginę nieprzychylnym spojrzeniem.
— Nie wiem Castielu, nie wyczułam nic niepokojącego. Skrzydła mają normalny zakres ruchu, to samo z nogami. Zobaczmy jak z apetytem.
Sięgnęła do kieszeni płaszcza i wyciągnęła stamtąd kartonowe pudełko z dziurami. Otworzyła je i wyciągnęła stamtąd małą martwą mysz, którą następnie wyciągnęła w stronę sówki.
— Ona po prostu ma już swoje lata i nic z tym nie zrobimy. Wiem, że trudno jest się z tym pogodzić.
Regina brzmiała trochę smutno, bo dobrze wiedziała, że zaakceptowanie, że najbliższa nam istota się starzeje, jest czymś trudnym. Sama miała z tym problem, czy to w rezerwatach, w których pracowała, czy ogólniej, kiedy pod jej opiekę trafiały różne stworzenia. Małe, duże, młode i starsze. Przedwczesna śmierć zawsze bolała, ale odejście tych, do których się przyzwyczaiło… To bolało nawet bardziej.
Rzut czy Cholera zjadła.
Nie