[11.08.1972] The Kiss of Dawn | Sauriel & Victoria

Stres niszczył człowieka, ale Sauriel był za mało zorientowany i zainteresowany kwestią biologii i światem natury, żeby nad tym myśleć. Nie miał ważnych danych, a nawet gdyby nie był takim nieukiem z dziedzin przyrodniczych to zdecydowanie daleko mu było do osoby stricte zainteresowanej psychologią. Gdyby tak ciągnął swoje dzieciństwo, w którym uwrażliwienie na istoty żywe było realne to dzisiaj byłoby z tym prościej. A może wcale nie? Człowieka potrafił stawać się niezwykle nieczułym wraz z upływem lat - a wszystko przez to, że świat potrafił za mocno kopać leżącego. Więc tak - wyglądała starzej, a to nie był miły widok. Wyglądała mizerniej, a to wcale nie dawało przyjemnych odczuć. Wyglądała na zmęczoną, strudzoną - więc miałby przytaknąć, że marnowała się tam, gdzie pracowała? Nie była Atreusem, który sobie ulżył przypierdalając komuś w mordę i otrząsał się po większości doznanych wstrząsów. Gdyby jej jednak powiedział, że wygląda staro, to tylko po to, żeby ja pozaczepiać. Słowo "staro" niekoniecznie oddawało to, że ktoś wyglądał na "starszego niż jego wiek". Oddawało tylko wtedy, kiedy chciałeś komuś przykrość, a już na pewno kiedy mówimy tu o kobietach.

Do jej umysłu nie było trudno się dobrać - ale do jego już tak. I była taka osoba, która lubiła wręcz to robić. Więc niektóre rzeczy między nimi po prostu nie mogły paść. Nigdy. To "nigdy" zaś miało taki termin, dopóki Czarny Pan tworzył realne zagrożenie dla samej Victorii. Sauriel brał to na klatę - był transparentny w tym, na czym mu zależało, skoro rzecz i tak wyszła na jaw. Dalsze ukrywanie się nie miało żadnego sensu, tworzyło tylko niepotrzebny pozór konieczności utajniania spraw. Za zniewagi były kary, ale Sauriel nie miał teraz w planach żadnej. No, może poza zabiciem Chestera, ale o tym już Czarny Pan wiedział... a Sauriel pod tym kątem starał się być cierpliwy. Nie mógł zabić Chestera, bo wtedy pewne rzeczy stałyby się oczywiste. PEWNE... Ha... Wyszedłby wtedy na najsprytniejszego zabójcę, jakiego zrodził ten świat.

- Po babeczkach szlajam się tylko do babeczki z kotami. - Tak, dokładnie, była jeszcze Nora. Nora, z którą miał trudną relację przez moment, ale chyba to trochę... skleił? Bez chyba, trochę to skleił. Nora była bardzo wyrozumiała. Nie znaczyło to, że był jak dawniej stałym klientem. Jak... przez chwilę w zasadzie. Ta sielanka nie trwała na tyle długo, jakby sobie tego życzył. A zaraz potem nadął policzki i wydobyło się z jego ust pierdnięcie, które było wynikiem próby powstrzymania wybuchu śmiechu. Co i tak finalnie się nie udało i zarechotał od tego INSTRUKTORA ROOKWOODA. Doprawdy, jak dumnie to brzmiało! Ale oto była - jego iskra, jego światło w ciemnościach. Nawet zmarnowana i zdruzgotana swoim doznaniem. Dla niego nie gasła nigdy. Mogła tylko przyćmiewać ją chwilowa ciemność.

Zaskoczenie nagłym przytuleniem się spowodowało, że nie od razu ją objął. To "nie od razu" mierzone było ledwo w paru sekundach, bo zaraz się uśmiechnął i objął ją czule. Tak, to był zły sen. Tylko zły sen. Oprzyj się na mnie, zamknij oczy - możemy tak trwać. Twoje bijące serce ułożona na martwej klatce piersiowej. Martwe, nie martwe - tutaj, między nimi, wszystko było żywe, bo prawdziwe. Wszystkie niedopowiedzenia teraz nie były istotne, a chłód... chłód dla niego na chwilę przestał istnieć. Miał wrażenie, że Victoria otula go swoim ciepłem. Przechylił się powoli w tył, uginając nogi, żeby pozwolić jej się na sobie położyć. Poprawił się tylko, żeby i ona mogła przyjąć wygodniejszą pozycję, która zaraz nie połamie im gnatów i kości.

- Lubisz eliksiry. Każdy do ciebie lata z tym. Czemu temu się nie poświęcisz? Jakiś taki... medyko-eliksi...ziarz... (?)w terenie. - Był pewien, że taki zawód nie istniał, ale był też pewien, że istniał w Mungu taki, który spełniał dokładnie te kryteria - po prostu nazwali to jakoś ładnie. Jak wtedy ktoś użył słowotwórstwa to uznali, że mądre, a to pewnie by skrytykowali! Banda nudziarzy...