[Styczeń, 1961] Hogsmeade Tea Party

Była na świecie jedna osoba, która mogła się mierzyć z Icarusem Prewettem w byciu wrednym: jego własny, rodzony, pół-brat. Basil był bezlitosny, ale Ari wiedział, że gadał tak tylko dlatego, że był na przegranej pozycji. Basil nie mógł go o nic oskarżyć, dlatego próbował grać na jego lękach, w desperackiej nadziei, że młodszy z Prewettów się złamie. Oj, na to nie było szans.

— Głowa zachodzi mi czasem ciemnością? Oj, Basilu, stać cię na coś lepszego. Mów może jaśniej, bo kompletnie nie wiadomo, co autor tej obelgi miał na myśli — odparł wyniosłym tonem i upił odrobinę swojej smakowej herbaty. — Nie moja wina, że przegrałeś. Czasem po prostu ma się pecha.

Mo patrzyła za to na niego, jakby wiedziała. Niby skąd? Czy znała go jeszcze lepiej niż Basil? Czy jako jedyna była w stanie przejrzeć przez jego kłamstwa? Może miała ten szósty zmysł, może była osobą wyjątkową? Icarus miał swoją drogą nadzieję, że niczego nie wyjawi Basilowi.

— Być może rzeczywiście zieleń by mi pasowała. Tyle, że ja wyglądam dobrze w każdym kolorze, może to dlatego — przechwalił się żartobliwie. — Zbierajmy się stąd, jak już skończymy pić. Na ulicy możemy spotkać kogoś znajomego, kto na pewno doceni nowy styl Basila.