[11.08.1972] The Kiss of Dawn | Sauriel & Victoria

Liczy się tylko to, że chcesz mnie skrzywdzić. Liczy się tylko to, że chcesz. Powiedz słowo, a będę płonął przez dziesięć dni.

Uśmiechnął się z zadowoleniem słysząc o tym, że lubi tańczyć. Och tak, on też lubił! Nawet bardzo! Niekoniecznie te nudne tańce do muzyki klasycznej... ale nawet i te! Wszystko to miało w sobie jakąś... jakiś szyk, jakąś magię. Może dlatego, że było związane z muzyką, a on muzykę uwielbiał? Nawet jeśli czasami na nią narzekał. Z drugiej strony na co Rookwood NIE narzekał? To był jego standardowy sposób komunikacji, razem z cynizmem. Przy Victorii się to zmieniało. Może dlatego, że to właśnie JEJ dał klucz? Nie do swojego domu, ale do swojego małego świata. Tego wylęknionego, tego ciemnego, w którym ona widziała malutkie światełko. I on je w sobie też czuł i widział. Wszystko dzięki niej. Otwierała drzwi, a przecież było na niej wiele kluczy. Czy liczy się tylko to, że chcesz mnie skrzywdzić? - Nigdy nie zadała tego pytania, a przecież powinna. Albo..? Wybrzmiało ono, tylko w zupełnie inny sposób. Była odrobina obrażania się, kreślenia granic, pokazywania, że Victoria Lestrange jest delikatną kobietą, ale zarazem kobietą, która nie pozwoli sobie na to, by destrukcja zawładnęła jej... nie. No przecież, że nie. Gdyby nie pragnęła Destrukcji, nie pragnęłaby Sauriela Rookwooda. Liczy się tylko to, że chcesz. Byli sobie wzajem, do siebie wzajem, przeciw sobie wzajem. Poplątana historia z niepewnym zakończeniem. Boże, dałeś nam nieszczęśliwy początek, wróżysz haniebny koniec - więc nie będę prosił o lepsze zakończenie. Proszę tylko o choć trochę wesoły środek. Powiedz słowo, a będę płonął przez dziesięć dni.

- Znasz mnie. Nie mogę się obejść bez marudzenia i chociaż tyyyci krytyki. - Przymrużył oko i zgiął palce, pokazując mikroskopijną wartość - taką, że niby palce się nie stykały jeszcze ze sobą, ale niewiele im do tego brakowało. - Ayy... czy tam innej obrączki czy broszki. - Cofnął rękę i wsunął ją pod swoją głowę. - Stanley mówił, że szukasz błyskotek po babci? Czy coś takiego. Nie żebym go nie słuchał, ale - nie słuchałem. - Też bardziej żart, niż rzeczywistość, bo akurat kto jak kto - Stanleyowi Sauriel poświęcał bardzo dużo uwagi. Pewnie dlatego, że ich poziom iq zniżał się do wspólnego jeden. Musieli się tym jakoś dzielić, to wymagało uwagi.

- Nie chcę gaci z tygrysa, co ja z tym zrobię. Manelarstwo. - Ale podusia? KOCYK? DYWAN?! Aż błysnęły martwe, czarne oczy. - Wiem. Chcę skórę z tygrysa. - Zabrzmiała duma w jego głosie. Duma z samego siebie, że zdołał tak skomplikowanym ciągiem skojarzeń dotrzeć do takiej myśli. Czy sądził, że Victoria mu tego nie przywiezie? O, wręcz przeciwnie. W zasadzie to nie wiedział tylko, czy można takie rzeczy przewoz... zmrużył oczy i zmarszczył brwi. - Ciekawe, jakie jest prawo przewozu materiałów zwierzęcych między kontynentami. - Cóż, zawsze to lepsza ciekawość niż to, co za bzdury ostatnio napisali w Czarownicy. - Kwiatki to nie babskie zajęcie? Pff... a myślisz, że czemu Staszek się zajmuje ogórkami. - Prychnął. - No to mój musi być wampirzym kotem. Myślisz, że można zrobić kota-wampira? - Spojrzał złowieszczo w kierunku Kwiatuszka, jakby rozważał na nim eksperymenty. - Ay, spooko. Jak będę miał pewność, że mogę mieć takiego chodzącego boczka u siebie i Joseph mu nie połamie łapek.