[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

Oczy Dolohova poruszały się nieznacznie. Chłopak uważnie obserwował i analizował sytuację, w której się znalazł. Na coś komuś nie pozwolił - jaka mogła być jego reakcja? Osoby krążące wokół niego jak wokół królowej pszczół zawsze pytały o zgodę. Jego rodziny zgoda nie obchodziła - to on musiał dostosowywać się do cudzej woli, nie odwrotnie. Teraz powiedział nie i... nic. Rozmowa toczyła się dalej, słowa płynęły. Burknięcie, zaczerwienienia. Jednocześnie nic się nie stało i stało się wszystko.

Nie spodziewał się tego, co Morpheus zamierzał zrobić z jego ręką. Mimo młodzieńczej ciekawości i iskier, jakie pomiędzy nimi skakały, przynajmniej częściowo uznał to za obrzydliwe.

- Jesteś dziwny - stwierdził, zupełnie jakby nie była to oczywistość. Longbottom był cholernie dziwny i zapewne większość uczniów, jakich znał, wstałaby teraz i postanowiła odejść, a później rozpuściła o nim obrzydliwe plotki. Ale Dolohov też był dziwny. Dziwny i pieruńsko samotny. - Przepraszanie mnie nie przychodziło ci z łatwością. - Spostrzeżenie, jakie z siebie wydobył, kiedy wycierał dłonie w spodnie od szkolnego mundurka, było z jego strony próbą precyzyjnego uszczypnięcia. - Mówienie proszę, jest większym ciężarem? - Nie wydawał się rozbawiony, chociaż zapewne był to żart.

Sens odbierało mu skonfliktowanie? Hipokryzja? Nie do końca to rozumiał, być może musiał to przetrawić.

- Mówić, słuchać. Umyć ręce. Zrozumieć, dlaczego zamiast się do mnie przytulić wolisz lizać moją rękę, chociaż gdybym wsadził to wspomnienie do myślodsiewni, to pewnie Dippet musiałby usunąć cię ze stanowiska prefekta.