05.11.2024, 12:48 ✶
Zdarzył się cud.
Marlene od zawsze prześladował niesamowity pech. Niefortunne zbiegi okoliczności i przypadkowe nieszczęścia podążały za nią krok w krok, zdawały się nie opuszczać jej nawet na moment. A tu proszę, odnalazła się laska, która miała jeszcze większego pecha od niej. Istny cud.
Gdyby Chang zdecydowała się przejść się po plaży kilka minut wcześniej, to ona byłaby po szyję w gównie, brodząc jak jakaś pomylona prosto w paszczę potwora. Tym razem, rzadkim dla niej dobrym zbiegiem okoliczności, została wyręczona w nieszczęściu przez kogoś innego. Nie mogła ukryć uśmiechu obserwując scenę z daleka, stojąc na bezpiecznym piasku plaży. Nie zamierzała ruszyć z pomocą. Nie była typem bohaterki ryzykującą własnym życiem dla obcych. Blondynka sama wpadła w kłopoty, to niech sama się z nich wyplącze.
Widok ją na tyle zaciekawił, że aż zapomniała, po co właściwie odwiedziła wybrzeże. Nigdy wcześniej nie widziała ataku syreny. Jak właściwie dobijały swoją ofiarę? Przetrącały kark? Wbijały paszczę w szyję niczym wampir? Jak wilkołak rozszarpują ciało pazurami? Takich rzeczy nie uczyli w Hogwarcie, a szkoda, może zainteresowanie opieką nad magicznymi zwierzętami byłoby większe. Oby tylko najpierw nie porwała blondyneczkę pod wodę, bo wtedy Marlenkę ominie cały spektakl i nigdy nie będzie wiedziała.
Marlene przechyliła głowę, tym razem przemyślając całą sprawę pod innym kątem. Takie syrenie łuski, sproszkowane, używa się garściami w eliksirach na zakażenie. Do problemów ze strunami głosowymi lepiej nie podchodzić bez syrenich włosów. Nawet krew jest przydatna w wielu przypadkach. A oczy... Nie znała żadnych ich zastosowań, ale gdyby trafiły w jej ręce, to mogłaby trochę z nimi poeksperymentować. Taka syrena, gdyby udało się ją ubić i sprowadzić na brzeg, byłaby cennym źródłem składników medycznych.
Musiała rozważyć swoje opcje, a czasu nie było dużo. Nieznajoma z każdą sekundą coraz bardziej zbliżała się do potwora i niedługo nie będzie czego wybierać - pozostanie patrzeć jak dziewczyna znika pod wodą oraz modlić się, by chociaż jej portfel wypłynął na powierzchnie, żeby nie zostać z kompletnie pustymi rękoma.
W końcu podjęła decyzję. Wyjęła różdżkę i, wciąż stojąc na bezpiecznym brzegu, gdyż nie zamierzała ryzykować własnego zdrowia dla nieznajomej, rzuciła drętwotę. Raz, drugi, trzeci. Zaklęcia zdawały się lecieć w nieskończoność, ale pierwsze z nich zdążyło uderzyć w syrenę nim ta położyła łapę na blondynce.
Efekt nie był tak silny, jak Marlene sobie tego życzyła. Czerwony strumień odbił się od głowy jak piłeczka pingpongowa, tylko lekko wytrącając stworzenie z równowagi. Syrena widząc kolejne promienie drętwoty świdrujące powietrze postanowiła szybko zanurkować pod wodą.
- Niech to wszystko dementor weźmie! - wyrzuciła z siebie sfrustrowana Changówna, powstrzymując się przed rzuceniem różdżki o ziemię. Co za pech! Straciła wszystko. Syrenie składniki zniknęły pod wodą, widowiska też nie będzie, nawet portfela z drobniakami nie ma do wyłowienia. Pozostała tylko niepoważna dziewczyna brodząca przez wodę. Marlena nie była zachwycona. Zapowietrzyła się jak smok zbierający w płucach powietrze po to, by zionąć w kogoś ogniem.
Marlene od zawsze prześladował niesamowity pech. Niefortunne zbiegi okoliczności i przypadkowe nieszczęścia podążały za nią krok w krok, zdawały się nie opuszczać jej nawet na moment. A tu proszę, odnalazła się laska, która miała jeszcze większego pecha od niej. Istny cud.
Gdyby Chang zdecydowała się przejść się po plaży kilka minut wcześniej, to ona byłaby po szyję w gównie, brodząc jak jakaś pomylona prosto w paszczę potwora. Tym razem, rzadkim dla niej dobrym zbiegiem okoliczności, została wyręczona w nieszczęściu przez kogoś innego. Nie mogła ukryć uśmiechu obserwując scenę z daleka, stojąc na bezpiecznym piasku plaży. Nie zamierzała ruszyć z pomocą. Nie była typem bohaterki ryzykującą własnym życiem dla obcych. Blondynka sama wpadła w kłopoty, to niech sama się z nich wyplącze.
Widok ją na tyle zaciekawił, że aż zapomniała, po co właściwie odwiedziła wybrzeże. Nigdy wcześniej nie widziała ataku syreny. Jak właściwie dobijały swoją ofiarę? Przetrącały kark? Wbijały paszczę w szyję niczym wampir? Jak wilkołak rozszarpują ciało pazurami? Takich rzeczy nie uczyli w Hogwarcie, a szkoda, może zainteresowanie opieką nad magicznymi zwierzętami byłoby większe. Oby tylko najpierw nie porwała blondyneczkę pod wodę, bo wtedy Marlenkę ominie cały spektakl i nigdy nie będzie wiedziała.
Marlene przechyliła głowę, tym razem przemyślając całą sprawę pod innym kątem. Takie syrenie łuski, sproszkowane, używa się garściami w eliksirach na zakażenie. Do problemów ze strunami głosowymi lepiej nie podchodzić bez syrenich włosów. Nawet krew jest przydatna w wielu przypadkach. A oczy... Nie znała żadnych ich zastosowań, ale gdyby trafiły w jej ręce, to mogłaby trochę z nimi poeksperymentować. Taka syrena, gdyby udało się ją ubić i sprowadzić na brzeg, byłaby cennym źródłem składników medycznych.
Musiała rozważyć swoje opcje, a czasu nie było dużo. Nieznajoma z każdą sekundą coraz bardziej zbliżała się do potwora i niedługo nie będzie czego wybierać - pozostanie patrzeć jak dziewczyna znika pod wodą oraz modlić się, by chociaż jej portfel wypłynął na powierzchnie, żeby nie zostać z kompletnie pustymi rękoma.
W końcu podjęła decyzję. Wyjęła różdżkę i, wciąż stojąc na bezpiecznym brzegu, gdyż nie zamierzała ryzykować własnego zdrowia dla nieznajomej, rzuciła drętwotę. Raz, drugi, trzeci. Zaklęcia zdawały się lecieć w nieskończoność, ale pierwsze z nich zdążyło uderzyć w syrenę nim ta położyła łapę na blondynce.
Efekt nie był tak silny, jak Marlene sobie tego życzyła. Czerwony strumień odbił się od głowy jak piłeczka pingpongowa, tylko lekko wytrącając stworzenie z równowagi. Syrena widząc kolejne promienie drętwoty świdrujące powietrze postanowiła szybko zanurkować pod wodą.
- Niech to wszystko dementor weźmie! - wyrzuciła z siebie sfrustrowana Changówna, powstrzymując się przed rzuceniem różdżki o ziemię. Co za pech! Straciła wszystko. Syrenie składniki zniknęły pod wodą, widowiska też nie będzie, nawet portfela z drobniakami nie ma do wyłowienia. Pozostała tylko niepoważna dziewczyna brodząca przez wodę. Marlena nie była zachwycona. Zapowietrzyła się jak smok zbierający w płucach powietrze po to, by zionąć w kogoś ogniem.