[1946] And his shadow dances along | Vakel & Morpheus

- Takie przepowiednie zwykle wpędzają ludzi w to, że uważają na każdy swój ruch i próbują oszukać własne przeznaczenie - zauważył. Cieszenie się życiem i każdą chwilą wydawało mu się rozsądniejsze, milsze duszy i bliższe umiłowaniu samego siebie, tylko... dlaczego to musiało wiązać się z pakowaniem mu różnych rzeczy do ust? I właściwie to chciał z tego zażartować - zapytać co jeszcze zamierzał wcisnąć mu pomiędzy wargi, ale jego umysł działał zbyt sprawnie na takie potknięcie nawet w wieku nastoletnim. Szybko ugryzł się w język i podziękował samemu sobie, że zaczerwienił się wcześniej i nie musiał odpowiadać na pytanie, dlaczego rumieniec zalał jego policzki po tym, jak przez moment wpatrywał się w Morpheusa w milczeniu. Mówienie o takich rzeczach było... trudne. Dolohov zdawał sobie sprawę i celowo podpuszczał go do wylewności i robienia rzeczy, na które najwyraźniej miał odwagę. No jasne - to przecież był Longbottom. Cóż, wystarczyło powiedzieć, że pytanie, jakie mu teraz zadano, było bardzo trafne. Oczywiście, że nie przychodziło mu to z łatwością, ale przyznawać się do tego tak otwarcie...? Albo do tego, że nie miał pojęcia co to znaczy dostać wilka, bo nikt się nim nigdy nie przejmował na tyle, żeby mu to powiedzieć, więc jutro będzie przeszukiwał książki w szkolnej bibliotece w poszukiwaniu odpowiedzi na to, co w ogóle to znaczyło? To obdzierało boga z jego boskości. Nagle stawał się paskudnie i irytująco ludzki.

- Zdecydowanie nie jestem większością - powiedział nieco chłodno, ale to akurat nie było wywyższanie się, on po prostu mocno odcinał się od wszystkiego, co wyrywało go z jego strefy komfortu. Na przykład teraz, kiedy się podniósł, wcale nie ukrywał jakim ciężarem było dla niego otrzepywanie spodni z tego, co zdążyło się do nich przykleić podczas tych ledwie kilku minut. Wyraźnie chciał, żeby były idealne, ale to było niemożliwe, jak nie ta garść piasku, to jakaś odstająca nitka, to przekonanie, że każdy myślał podobnie. - Ale i tak sądzę, że większość wyplułaby owoc podany im brudnymi palcami. - I nawet jeżeli w przekonaniu Morpheusa jego dłonie nie były brudne, najwyraźniej i tak były takie, jeżeli segregowało się świat w kategorie Dolohova. Jedyne słuszne.

- Tak. Tylko żadnych palców moich ustach. - Sam się jeszcze nie domyślił, że dzisiaj wieczorem narracja w jego głowie się zmieni. Pewnym rzeczom trzeba było dać czas. - To dziwne, że muszę powiedzieć to na głos.