07.11.2024, 16:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.11.2024, 16:17 przez Basilius Prewett.)
Basilius skrzywił się na jej słowa, nie wiedząc czy bardziej makabryczna wydała mu się wizja spalenia własnego domu, mieszkanie z wujem, czy może jednak mieszkanie z wujem i znalezienie mu żony. Chyba jednak to ostatnie, bo co jak co, ale spalenie domu, przynajmniej nie wymagało dodatkowego planowania jakiegoś przyjęcia, na które sam nawet nie miał czasu. I żony.
– To, że wszyscy alchemicy to piromani to szkodliwy stereotyp – rzucił więc jedynie w odpowiedzi, cytując swoją wczorajszą pacjentkę, alchemiczkę, która przyszła do niego dotknięta klątwą ognia wywołaną jej własnymi badaniami.
Eh... Czy jemu się tylko zdawało, czy jego rodzina miała jakąś smykałkę do złośliwości?
– Wszystko już w porządku – odpowiedział na pytanie, bezwiednie dotykając opuszkami palców mostek nosa, jakby chciał się upewnić, czy na pewno nie bolał przy dotykaniu. – Z wariatką też nie mieliśmy żadnych dalszych problemów.
Cerber, po tym gdy otrzymał od Florence wystarczające ilości pieszczot, chociaż prawdpodobnie dla tego psa nie istniało takie pojęcie, postanowił po prostu jeszcze jej pomóc, próbując wsadzić pysk do jej skrzynki.
– Hm... – Kod. Odpadały oczywiście jakiekolwiek urodziny, daty, czy ulubione kombinacje kogokolwiek z rodziny. To by było zbyt proste – Ile cyfr będzie najlepiej? Może siedem? Mam wrażenie, że cztery to jednak teochę za mało, ktoś może nawet podejrzeć – powiedział, rozglądając się po salonie, do którego właśnie weszli, aż wreszcie chwycił leżącą na jednym z regałów talię kart i zaczął ją powoli, lecz bardzo wprawnie, tasować. W końcu najlepiej będzie jeśli liczby będą przypadkowe, prawda? Rodzeństwo będzie musiało to jakoś przeżyć i po prostu nauczyć się go na pamięć. Co jakiś czas będzie ich na wszelki wypadek przepytywał. Spojrzał na drzwi do salonu i zamyślił się na chwilę. Planował użyć tego zabezpieczenia bardzo jako miejsca, w którym można się schronić jakby coś się działo, ale w sumie... W sumie to może nieco za bardzo kombinował. – Wiesz co? Przepraszam. Może po prostu... Może lepiej będzie jeśli to po prostu będą drzwi do wiatrołapu? Wejściowe – Teoretycznie wtedy nikt bez kodu nie mógłby dostać się do wiatrołapu, a tym samym i do dalszych pomieszczeń. A jakby ktoś zapomniał hasła, to przynajmniej będzie mógł czekać w przedsionku.– Łamanie rytuału? Tak, bardzo chętnie.
Jego cała praca polegała przecież na rozpraszaniu, jak i ciągłym doskonaleniu tej czynności. Czemu więc miałby odmówić? Zwłaszcza teraz, gdy miał wrażenie, że nie raz siedział jeszcze więcej nad różnymi zagadnieniami związanymi z klątwołamaniem, kiedy wszystko po wiośnie było jeszcze bardziej niepewne.
– To, że wszyscy alchemicy to piromani to szkodliwy stereotyp – rzucił więc jedynie w odpowiedzi, cytując swoją wczorajszą pacjentkę, alchemiczkę, która przyszła do niego dotknięta klątwą ognia wywołaną jej własnymi badaniami.
Eh... Czy jemu się tylko zdawało, czy jego rodzina miała jakąś smykałkę do złośliwości?
– Wszystko już w porządku – odpowiedział na pytanie, bezwiednie dotykając opuszkami palców mostek nosa, jakby chciał się upewnić, czy na pewno nie bolał przy dotykaniu. – Z wariatką też nie mieliśmy żadnych dalszych problemów.
Cerber, po tym gdy otrzymał od Florence wystarczające ilości pieszczot, chociaż prawdpodobnie dla tego psa nie istniało takie pojęcie, postanowił po prostu jeszcze jej pomóc, próbując wsadzić pysk do jej skrzynki.
– Hm... – Kod. Odpadały oczywiście jakiekolwiek urodziny, daty, czy ulubione kombinacje kogokolwiek z rodziny. To by było zbyt proste – Ile cyfr będzie najlepiej? Może siedem? Mam wrażenie, że cztery to jednak teochę za mało, ktoś może nawet podejrzeć – powiedział, rozglądając się po salonie, do którego właśnie weszli, aż wreszcie chwycił leżącą na jednym z regałów talię kart i zaczął ją powoli, lecz bardzo wprawnie, tasować. W końcu najlepiej będzie jeśli liczby będą przypadkowe, prawda? Rodzeństwo będzie musiało to jakoś przeżyć i po prostu nauczyć się go na pamięć. Co jakiś czas będzie ich na wszelki wypadek przepytywał. Spojrzał na drzwi do salonu i zamyślił się na chwilę. Planował użyć tego zabezpieczenia bardzo jako miejsca, w którym można się schronić jakby coś się działo, ale w sumie... W sumie to może nieco za bardzo kombinował. – Wiesz co? Przepraszam. Może po prostu... Może lepiej będzie jeśli to po prostu będą drzwi do wiatrołapu? Wejściowe – Teoretycznie wtedy nikt bez kodu nie mógłby dostać się do wiatrołapu, a tym samym i do dalszych pomieszczeń. A jakby ktoś zapomniał hasła, to przynajmniej będzie mógł czekać w przedsionku.– Łamanie rytuału? Tak, bardzo chętnie.
Jego cała praca polegała przecież na rozpraszaniu, jak i ciągłym doskonaleniu tej czynności. Czemu więc miałby odmówić? Zwłaszcza teraz, gdy miał wrażenie, że nie raz siedział jeszcze więcej nad różnymi zagadnieniami związanymi z klątwołamaniem, kiedy wszystko po wiośnie było jeszcze bardziej niepewne.