11.11.2024, 15:39 ✶
Nie był taki jak wszyscy.
Morpheus też nie był taki jak wszyscy.
Morpheus był dziwakiem. Morpheus był najgorętszym dziwakiem, jakiego Dolohov miał okazję poznać. Bo to nie powinno tak działać, tak? Nie powinien czuć się tak piekielnie niezręcznie, kiedy robili te rzeczy. Miłość, bliskość - stawiane na piedestale, uważane za tak istotne w ludzkim życiu. Coś, do czego powinno się dążyć, coś zakodowanego w naszych genach. Wszystko w ich ciałach powinno ciągnąć ich w swoje objęcia, powinni pewnie wiedzieć, jak to robić, ale Dolohov się tego podejmował i czar nieco pryskał - okazywało się, że trzymanie na kimś głowy nie było proste. Morpheus był ciężki. Morpheus robił bardzo losowe rzeczy, których nie potrafił zrozumieć mimo głębokiej jak diabli chęci do tego. Czuł to. Głębokie napięcie w klatce piersiowej i podbrzuszu. Ten chłopak nawiedzał jego myśli i nie dawał mu spać. To było takie oczywiste, tak łatwe w odczytaniu - dlaczego nie było łatwe w podejmowaniu decyzji?
Miał wrażenie, że za 20 lat, nawet jeżeli tę scenę przykryje płachta czasu, a emocje rozbiegną się na boki (niedoczekanie!), ta niezręczność w tym wspomnieniu zostanie. Najwyraźniej bliskości też trzeba było się nauczyć, żeby była tak idealna, jak w książkach. Duża porcja życia okazywała się grą związaną z byciem uwikłanym w te wszystkie konstrukty społeczne. Nie do końca docierał do niego, że mogliby zwyczajnie kontynuować rozmowę o socjologii lub gwiazdach, bo przecież...
Tym razem szukał czegoś innego.
W charakterystyczny sposób przeczesał palcami włosy, pozwalając jeszcze-nie-idealnie-ułożonej grzywce opaść na lewe oko i nie obdarował Longbottoma uśmiechem. Zamiast tego ofiarował mu swoją obecność, zbliżenie się na krok, splecenie tych brudnych, paskudnych palców za jego szyją i pozwolenie na to, aby ich ciała zetknęły się ze sobą w nowy sposób.
On chyba też był dziwakiem.
Bo to wszystko było takie dziwne - siedzieć przy sobie tylko chwilę, trwać przy sobie kilka sekund. Czy nie powinni zawiesić się w tym na dłużej, czy nie powinni wiedzieć, co robią, czy nie powinni grać tego w rytm jednej melodii - szereg głębokich wątpliwości i takie dziwne spostrzeżenie na końcu, że chyba go to nie obchodziło.
- Jest taki wiersz - powiedział nagle, spoglądając na niego zapewne zbyt intensywnie jak na ludzkie granice komfortu. - Nie żałuję, nie wzywam, nie płaczę. Wszystko minie jak jabłonny dym. Zwiędnięte liście zołotyje. Nie będę już młodym. - Ściągnął usta w wąską linię i na krótki moment przymknął oczy, ale tylko na krótki - ledwie sekundę lub dwie, choć w tej sytuacji mogły wydawać się wiecznością. - Nie wydaje mi się, żeby musiało wisieć nad tobą fatum, żeby dostrzegać w tym sens. - Zorientował się podczas jego trwania, że się przypadkiem obnażył z wybiegania myślami w daleką przyszłość i tego iloma wątpliwościami była ona podsiana.
Przestał splatać te palce, ale jego lewa ręka pozostała na miejscu. Prawa zaś przesunęła się wzdłuż przekrzywionego kołnierza i poprawiła go. Dopiero wtedy, kiedy znów wlepił wzrok w jego oczy, kąciki jego ust uniosły się w górę. Delikatnie. Tak delikatnie, jak delikatnym chłopakiem był Dolohov.
- Jak przeżyjesz, to napiszesz kiedyś taki o mnie? - Wydawało mu się, że Morpheusowi o wiele lepiej przychodziła poezja niż szczerość. Utwierdził go w tym otrzymany list.
Morpheus też nie był taki jak wszyscy.
Morpheus był dziwakiem. Morpheus był najgorętszym dziwakiem, jakiego Dolohov miał okazję poznać. Bo to nie powinno tak działać, tak? Nie powinien czuć się tak piekielnie niezręcznie, kiedy robili te rzeczy. Miłość, bliskość - stawiane na piedestale, uważane za tak istotne w ludzkim życiu. Coś, do czego powinno się dążyć, coś zakodowanego w naszych genach. Wszystko w ich ciałach powinno ciągnąć ich w swoje objęcia, powinni pewnie wiedzieć, jak to robić, ale Dolohov się tego podejmował i czar nieco pryskał - okazywało się, że trzymanie na kimś głowy nie było proste. Morpheus był ciężki. Morpheus robił bardzo losowe rzeczy, których nie potrafił zrozumieć mimo głębokiej jak diabli chęci do tego. Czuł to. Głębokie napięcie w klatce piersiowej i podbrzuszu. Ten chłopak nawiedzał jego myśli i nie dawał mu spać. To było takie oczywiste, tak łatwe w odczytaniu - dlaczego nie było łatwe w podejmowaniu decyzji?
Miał wrażenie, że za 20 lat, nawet jeżeli tę scenę przykryje płachta czasu, a emocje rozbiegną się na boki (niedoczekanie!), ta niezręczność w tym wspomnieniu zostanie. Najwyraźniej bliskości też trzeba było się nauczyć, żeby była tak idealna, jak w książkach. Duża porcja życia okazywała się grą związaną z byciem uwikłanym w te wszystkie konstrukty społeczne. Nie do końca docierał do niego, że mogliby zwyczajnie kontynuować rozmowę o socjologii lub gwiazdach, bo przecież...
Tym razem szukał czegoś innego.
W charakterystyczny sposób przeczesał palcami włosy, pozwalając jeszcze-nie-idealnie-ułożonej grzywce opaść na lewe oko i nie obdarował Longbottoma uśmiechem. Zamiast tego ofiarował mu swoją obecność, zbliżenie się na krok, splecenie tych brudnych, paskudnych palców za jego szyją i pozwolenie na to, aby ich ciała zetknęły się ze sobą w nowy sposób.
On chyba też był dziwakiem.
Bo to wszystko było takie dziwne - siedzieć przy sobie tylko chwilę, trwać przy sobie kilka sekund. Czy nie powinni zawiesić się w tym na dłużej, czy nie powinni wiedzieć, co robią, czy nie powinni grać tego w rytm jednej melodii - szereg głębokich wątpliwości i takie dziwne spostrzeżenie na końcu, że chyba go to nie obchodziło.
- Jest taki wiersz - powiedział nagle, spoglądając na niego zapewne zbyt intensywnie jak na ludzkie granice komfortu. - Nie żałuję, nie wzywam, nie płaczę. Wszystko minie jak jabłonny dym. Zwiędnięte liście zołotyje. Nie będę już młodym. - Ściągnął usta w wąską linię i na krótki moment przymknął oczy, ale tylko na krótki - ledwie sekundę lub dwie, choć w tej sytuacji mogły wydawać się wiecznością. - Nie wydaje mi się, żeby musiało wisieć nad tobą fatum, żeby dostrzegać w tym sens. - Zorientował się podczas jego trwania, że się przypadkiem obnażył z wybiegania myślami w daleką przyszłość i tego iloma wątpliwościami była ona podsiana.
Przestał splatać te palce, ale jego lewa ręka pozostała na miejscu. Prawa zaś przesunęła się wzdłuż przekrzywionego kołnierza i poprawiła go. Dopiero wtedy, kiedy znów wlepił wzrok w jego oczy, kąciki jego ust uniosły się w górę. Delikatnie. Tak delikatnie, jak delikatnym chłopakiem był Dolohov.
- Jak przeżyjesz, to napiszesz kiedyś taki o mnie? - Wydawało mu się, że Morpheusowi o wiele lepiej przychodziła poezja niż szczerość. Utwierdził go w tym otrzymany list.
with all due respect, which is none