[noc 17/18.08.1972] Miałem ja miseczkę mleczka... | Victoria & Sauriel

Wampiryzm też zaczął postrzegać w pozytywach - ale w pozytywach tego, że ciężko było go zajebać. Stał się przez to trochę... bardziej skłonny na przyjmowanie obrażeń. Jasne, ból. Kto by lubił ból! Ale i na to można było się nieco zahartować. Przyzwyczaić do niego umysł - nooo, Saurielowi po prostu na mózg padło, ot co. Ferwor walki sprawiał, że wszystko mniej bolało - ot co. Nad przeciętym kartką paluszkiem nadal potrafił tak samo skutecznie płakać i się beksać. Powrót teraz do ludzkiego życia wcale nie wydawał się taki kuszący. Nie wydawał się... dopóki nie zaprosiła go na słońce. Czy to prawda, że słońce może przegonić mrok? A mogło coś poradzić na gęstą magię zepsucia, która złamała jego duszę? Z tego punktu niby nie było odwrotu, to już była równa droga w dół. A jednak to słońce... Victoria była słońcem. To przecież naturalne, że musiała go ogrzać w sposób, w jaki nikt inny nie był w stanie. Naturalne, że zaprosiła go w blask największej z gwiazd.

- Chcę zobaczyć kaczego peniska. - Taki tyci-tyci będzie. Ale co takiego było w tym penisie, że aż tak zachwycał Victorię? To go ciekawiło! Co takiego! A może to był najzwyklejszy na świecie penis, po prostu Lestrange się nabijała. Brał taką opcję za prawdopodobieństwo. Machnął za to ręką na wspomnienie o tym, że ona znowu chce zobaczyć jego skarżenie się Izie. Już, kurwa, lecę. - Wystarczy mi ostatnia kłótnia o twój powrót do domu. - Ostatnia czyli... no cóż, ktoś by powiedział, że to było już dawno temu. Parę dobrych miesięcy temu. Ale w normach Sauriela mógł powiedzieć, że to było całkowicie niedawno. Niemal jakby to było wczoraj.

Groźna mina musiała wystarczyć, tym razem jej odpuszczę. Ale to była jedna z tych rzeczy, co pozostaną już na wieki wieków. Amen. Spojrzał kontrolnie na to pudełeczko, potem na miseczkę chrupek i wrócił wzrokiem do tej herbaty. Spokój. Topór wojenny zakopany. W zasadzie to wcale naprawdę się nie zezłościł, co najwyżej na moment podniósł się poziom irytacji na myśl, że ten prezent też miałby do kogoś trafić. Niby szkoda galeonów, bo jak ci coś nie smakuje, coś się nie podoba, to przecież lepiej to oddać. Tak po prostu. Nie zmarnuje się, a ktoś się ucieszy. Nie! Do prezentów dla Victorii się to nie zaliczało. Kropka. A przynajmniej nie do słodyczy. To było zbyt PERSONALNE.

- Chcę posłuchać. Nawet jestem trzeźwy na to słuchanie. - Zamiast usiąść zawrócił do blatu, wyciągnął... drugą filiżankę. I usiadł. Podstawił tę filiżankę, żeby jemu też nalała. A potem przysunął cukiernicę i wrzucił tam pięć łyżeczek cukru z bardzo dużą dozą pieczołowitości. Przy szóstej się zawahał. Zrezygnował. Podsunął lekko cukierniczkę Victorii. - Jest śmieszne. Zobaczyłabyś, jak skręcam frajera w precla ubierając się jak Egipski faraon, żeby wtopić się w tło. - Uniósł jeden kącik warg ku górze.