[noc 17/18.08.1972] Miałem ja miseczkę mleczka... | Victoria & Sauriel

Sauriel uważał, że wiedza była o wiele cenniejsza niż złoto CHOĆ sprawiał wrażenie bardzo materialistycznego człowieka. Wrażenie. Właśnie - wrażenie. Otwarcie ciągle mówił o pieniądzach i ich zarabianiu, jakby był biedny. Nie był. Szarpać się potrafił o każdego galeona - cóż, warto było, jeden galeon miał sporą wartość. Ale nie przykładał wcale takiej wagi do tego pieniądza. Szarpał się o nie, bo były potrzebne do życia - nawet jemu. Zaczynał się w zasadzie dorabiać i to na tyle wygodnie, że chociażby wizja zupełnego uniezależnienia się od rodziny przestała być mrzonką i stawała się realną możliwością. I co najważniejsze - chciał to osiągnąć SAM. Chciał, żeby to było tylko JEGO. Żeby już nikt nie mógł mówić, że coś mu ktoś dał. Wiedział przecież, że niektórzy patrzyli na niego jak na śmieszną abominację rodzinną, która i tak żyje na rodziny garnuszku, a niby nie wyznaje ich zasad. Oczywiście pierwsze wrażenia to była czasem klątwa, a czasem ratunek. Klątwa, kiedy chcesz zrobić dobre wrażenie, a ratunek, kiedy chcesz, żeby się odpierdolili.

- Zajebiście. Nie mów tylko koleżankom, że jak myślisz o mnie to myślisz o ptaku, bo wyszłoby całkiem niezręcznie. - Gęsi, kaczki, co dalej? Kot. Koty polują na ptaki... robił nam się z tego wielki krąg życia. - Ay... a kiedy? Jak będę wychodził? - Prychnął, mając wrażenie, że program.exe o tytule "Victoria Lestrange" właśnie przestał działać. Nie to, żeby miał pojęcie, czym jest program exe. Nie miał. Więc może inaczej? Miał wrażenie, że ten kociołek z warzonym eliksirem właśnie zaczął się wylewać. I z całą pewnością nie wyjdzie z tego dobra mikstura.

- Szkoda, bo lubię w tobie dobroć i dążenie do dobra. - Szkoda, bo to był rodzaj zawodu. Ale to nie był ten rodzaj zawodu z drugiej strony, który by od razu załamywał czas i przestrzeń związany z tą osobą. Nigdy nie miał jej za świętą, nigdy nie myślał o niej jako o zupełnie bezinteresownej istocie. Ale to coś innego. Ta skala. Tym nie mniej - zwisało mu to, bo po prostu było to ciekawe, bo był ciekaw smaku tej zimnej krwi, bo brzmiało to bardzo dobrze do wykorzystania dla siebie. Właśnie - dla siebie. Czy on sam mógłby z tego skorzystać? Może? Tego też był ciekaw. Tym nie mniej dlatego nie wyglądał na zawiedzionego i nie brzmiał na zawiedzionego. Wyciągnął rękę w jej kierunku. - Więc się podziel. Nakarm Kota. - Uniósł szelmowsko jeden kącik ust w górę.

- Nooo... że daje nieśmiertelność, wskrzesza zmarłych, woda w wino i złoto znikąd. Niekoniecznie się interesowałem. - Nikt nie wspomniał przy tym: będziesz mógł zabić, kogo zechcesz - może wtedy zmieniłaby się jego percepcja? Ale... - Czemu w ogóle pytasz? - Próbował teraz przeanalizować temat i jak oni się w ogóle znaleźli w tym punkcie konwersacji. Znikąd? Przez tę wycieczkę? Tamta nekromantka coś nagadała? - Yhym. - Zadźwięczało gardłowo i po jego minie było widać, że tutaj już się trafiało ścianę tego, w co Sauriel nie wierzył, a wszystko zaczynało brzmieć dla niego abstrakcyjnie i patrzył na to przez palce. Bo zupełnie nie docierała do niego ta idea - wchodzisz gdzieś, potem nie możesz wyjść, niby umierasz, ale nie, coś zabierasz... za duża abstrakcja.