[1969 r] Marsz Praw Charłaków

Bohater. Gdyby tylko Sauriel usłyszał ten ułamek myśli, to podejrzenie, że on był tam po to, by ratować potrzebujących, chyba zacząłby tu tarzać się po ulicy, po ścianach i gdzieś podjechał po sam sufit ze śmiechu. Bohater. Powiedziałby pewnie coś, gdy tylko by się uspokoił, że zawód "bohater" to zawód o wyjątkowo krótkim stażu. A on, jak na swoje życie, żył już za długo, żeby bohaterem pozostać. Bo gdy żyjesz wystarczająco długo odkrywasz, że tak naprawdę przez cały czas byłeś antagonistą tej historii. Z historiami było jednak tak, że pisali ją zwycięzcy. Orwell napisał to lata temu i cholera - miał rację. Takim właśnie sposobem Cameron Lupin, będąc zwycięzcą swojego małego, intensywnego epizodu z tłumem charłaków mieszających się z czarodziejami, uznał osobę, która mu pomogła, za bohatera. Śmiałe stwierdzenie, a przecież to wszystko na razie było grą niepewności, kiedy nie wiedziałeś tak naprawdę, co myśleć, co sądzić, a w ogóle gdzie w tych ocenach i przemyśleniach była jeszcze prawda i tylko prawda.

Ich kooperacja wyszła całkiem nieźle.

Tak, poszło całkiem nieźle - to pierwsze, co pojawiło się w głowie Rookwooda, kiedy ten podniósł wzrok i przeciągnął dłonią po włosach, w końcu się prostując. Zlepione ze sobą kosmyki nawet tym razem nie opadły w większości na jego czoło. Zamiast przyglądać się jednak dłużej Cameronowi, tak samo jak on spojrzał w kierunku tego motłochu, do którego chyba teraz włączyli się aurorzy. Albo raczej - który to motłoch i owczy pęd ci aurorzy próbowali z całych sił powstrzymać. Zgubne koło. Chcesz dobrze, prężysz się, a zaszczute zwierzę reaguje tylko jeszcze większą agresją. Ci, którzy się tu zebrali - ciekawe, czy ktoś z nich doświadczył kiedykolwiek prawdziwej dobroci? To był jeszcze ten czas, w którym Sauriela to bardziej interesowało. Kiedy niesprawiedliwość tego świata była jeszcze wyraźna i gdzieś w głowie krążyło wrażenie, że przecież musiała tkwić w tym bagnie jakaś nadzieja. Jakakolwiek. Że w tych wszystkich książkach o tych prawdziwych bohaterach mieli jednak rację i dobro zawsze zwycięża. Na razie zwyciężała panika i agresja, a najlepszą przemową była mowa pięści.

- Skąd mam kurwa wiedzieć. - Warknął na młodzika, lustrując go spojrzeniem - dość nieprzyjemnym, trzeba dodać. Lecz kiedy tylko na niego spojrzał, z tymi dużymi oczami, jakie miał, złagodniał. Trochę. Jego oczy się uspokoiły i barki rozluźniły. W zasadzie to było to trochę kłamstwo z jego strony. "TROCHĘ". - Nie wszyscy lubią charłaków, młody. - Sauriel pomacał swoje kieszenie w poszukiwaniu fajek, modląc się do wszystkich bogów, że ich nie zgubił w tej całej zawierusze. Ale jest! Są! Spojrzał krytycznie ze ściągniętymi brwiami na widok pogniecionego pudełka. - Sszzzzkurwajegomać... - Wymruczał, wyciągając równie przygniecionego fajka, ale niezrażony sięgnął po różdżkę i go odpalił, zaciągając się głęboko dymem. Adrenalina jeszcze z niego nie zeszła, a przez nią w połączeniu ze zmęczeniem nieco drżały mu dłonie. I zakrztusił się na pytanie o to, czy tam wraca.

- Chyba cię Bóg opuścił. - No dobra, był sprawny, ale ta szarpanina wyssała z niego całą energię. Przylgnął plecami do ściany ramoneską, jaką miał na sobie i zjechał w dół do pozycji siedzącej. - Nie panikuj, młody. Klapnij sobie. Daj człowiekowi złapać oddech. Palisz?