[10 kwietnia] Perseus & Erik | Departament Przestrzegania Praw Czarodziejów

Panuj nad emocjami.
Okazując lęk, stawiał się w pozycji ofiary; łatwej zdobyczy dla drapieżników z Departamentu Przestrzegania Praw Czarodziejów, którzy posiadając odpowiednie narzędzia byliby w stanie zniszczyć to, co przez ostatnie lata skrupulatnie budował. Dokładność nie oznaczała jednak trwałości - całe życie Perseusa przypominało bowiem domek z kart. Wystarczył niewielki przeciąg, jak koperta z listem od dawnego kochanka, która wpadła w ręce Polluxa, by wszystko runęło. Chociaż od powrotu z Paryża układał je sobie na nowo, to wciąż używał jako budulca kart cudzych krzywd. Co byś zrobił, Eriku?, pomyślał, spoglądając w oczy mężczyzny. Co byś zrobił, gdybyś wiedział, że przyczyniłem się do śmierci dwóch osób?
Aresztowałby go, to chyba najoczywistsza odpowiedź. Może nie tak bezpardonowo jak byle złodziejaszka, był wszakże zięciem byłego Ministra Magii, zaś rodzeństwo i kuzynostwo pracujące w Biurze Koronera stanowiło dosyć mocne plecy, jednak gdyby znalazł się dowód fatalny, który mógłby całkowicie pogrążyć Perseusa, nie spodziewałby się aktu łaski z jego strony. Wówczas ani nazwisko, ani koneksje niewiele mogły zdziałać, by ocalić Blacka przed chłodną stalą krat w Azkabanie.
Panuj nad emocjami, panuj nad emocjami, panuj...
Blada dłoń zacisnęła się jeszcze mocniej na główce kruka. Wdech, wydech, skupienie wzroku na jednym punkcie - w tym wypadku oczach Erika, w których dostrzegł swe własne obicie - i był gotów prowadzić rozmowę, nie zważając już na hałasy otoczenia. Lecz nawet jeśli Perseus był w stanie zignorować klnącego pod nosem detektywa, nie oznaczało to, że obecni w pokoju członkowie Brygady Uderzeniowej również skupią się na swej pracy i nie będą nadstawiać uszu. Perseus z natury obdarzał ograniczonym zaufaniem przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości, tak na wszelki wypadek...
Teraz jednak potrzebował ich pomocy i oczekiwał dyskrecji. Zdawało mu się, że Erik Longbottom będzie najodpowiedniejszym kandydatem, zważywszy na jego relację z Elliottem. A przynajmniej to, co wydawało mu się, że zobaczył na balu.
— Istotą mojego problemu jest to, że nie mam co do tego pewności — rzucił enigmatycznie, pochylając się do przodu — To dosyć delikatna sprawa.
Jakby na podkreślenie swoich słów delikatnie kiwnął głową w kierunku złotowłosej kobiety, która wbijała w nich wzrok z drugiego końca sali, widocznie zaaferowana tym, co sam Perseus Black robił w tym miejscu. Plotki o tym, jakoby przedstawiciele jego rodu parali się czarną magią, wydawały się wciąż żywe. Mawia się, że w każdej plotce tkwiło ziarenko prawdy - nie zgadzał się z tym powiedzeniem, choć w przypadku Blacków akurat tak właśnie było.
— Nie — stanowczo pokręcił głową — Nie sądzę, aby w tym momencie koniecznym było angażowanie kogoś dodatkowego. Chciałbym, abyś najpierw sam przyjrzał się wszystkim zebranym przeze mnie dowodom i potwierdził lub wykluczył moje podejrzenia. Zaledwie dwie ulice stąd jest restauracja, w której będziemy mogli omówić wszystko na spokojnie. Czy uczynisz mi ten zaszczyt i zjesz ze mną obiad? — zaproponował z uśmiechem.