Wiadomości w tym wątku

Sauriel Rookwood · 25.11.2024, 16:11 ✶

To "ale" zawsze było magiczne. Kluczowe. Najgorszy był chyba moment, w którym ono nie wybrzmiewało w ogóle. I wtedy
był ten czas, kiedy musiałeś się czegoś domyślić. Czy w ogóle tam było? Miało być? Ktoś chciał coś dodać, ale zrezygnował i teraz w sumie nie wiadomo, czy z grzeczności, czy z jakiegokolwiek innego powodu? Nie chciał zabrzmieć tak, jakby "ale" tam było... ALE było. To jedno konkretne "ale" nie odnosiło się do jej osoby, nawet nie do końca do niego samego. Do żadnych cech charakteru ani wyrzutów. "Ale" musiał spędzić chwilę samemu. Dłuższą chwilę. Musiał się z tego otrząsnąć, bo te wszystkie wrażenia mu się, koniec końców, nie podobały. Choć kiedy tylko strząśnie je z ramion - inaczej spojrzy na tę sprawę. Czy wróci do tematu sam? Być może. Było to jednak prawdopodobieństwo dość niskie. Małe.

Poczekał. W tym momencie już dawno jego ręce powinny szukać papierosów, ale zamiast ich szukać opierał ciągle palce na blacie. Chciał je od niego oderwać tylko po to, żeby siebie oderwać od tego miejsca. Zaduch i smród Nokturna był teraz bardziej pożądany od zapachu tego miejsca, ale fajki? Fajki zawsze pachniały dobrze. Ich smród przyćmiewał wszystko - i wszystkich. Jeśli dobrze odłączyłeś myśli, to potrafił przyćmić nawet ciebie samego. Chociaż na tych parę chwil.

Poczekał i zatrzymał się. Tajemnica babskich spraw na zawsze miała pozostać właśnie tym - tajemnicą. Filigranowy, ale jakże wieeelki świat zamknięty w garderobach i toaletkach oraz całej masie niesamowitych przyrządów, puderków i pędzelków. Poczekał, zatrzymał się i nie żałował, że to zrobił. Sposób, w jaki wypowiedziała te dwa słowa - o tym babskim świecie - był tak wymowny, że głupiec by zrozumiał. Albo Sauriel za bardzo siebie nie doceniał, lub już po prostu nieco za dobrze znał Victorie.

- Ay... pójdę zapalić... - Mruknął, patrząc na dantejską scenę tragedii i nienawiści do bliźniego swego, jaką prezentowały chwilowo koty. Żadna to była nienawiść, ale dla kogoś, kto z kotami styczności nie miał, wyglądać to mogło całkiem groźnie. Sam Sauriel zawiesił na tym wzrok na dłuższą chwilę, zwątpiwszy. Tuż zanim przesunął się do balkonu, wyszukując kartonik z kieszeni tych pomiętych fajek. Czy zapomniał o prezencie? Oczywiście, że tak. Na tym etapie zupełnie inne rzeczy zaprzątały jego głowę. Zresztą z tym prezentem to trochę taki żart... TROCHĘ... taki... Gdyby mu nic nie przywiozła to chyba jednak czułby się odrobinę zawiedziony. Nawet jeśli to, co przywiezie, miało być żartem w stylu tych gaci, o których sama gadała.

Pokątna miała swoje chwile całkowitej ciszy, ale to nadal nie była ta godzina. Szczególnie, że mimo pochmurnej pogody lato nadal zbierało swoje żniwo przyzwoitej temperatury. Lubił miasto nocą. Przyzwyczaił się do niego. W dzień wszystko wydawało się zupełnie inne - i wcale przez to nie lepsze. Nadal pamiętał, że człowiek był bardzo słabą istotą z definicji. Potrzebującą snu, jedzenia, wszystkie te fizjologiczne potrzeby wydawały się teraz wręcz głupie i ordynarne. Takie życie - wampirze życie - wcale nie wydawało się złe, kiedy można było palić papierosa, który nie miał szansy cię zabić.