[noc 17/18.08.1972] Miałem ja miseczkę mleczka... | Victoria & Sauriel

Gdyby ludzie robili sobie tylko takie żarty to ten świat byłby o wiele lepszym miejscem, niż jest aktualnie. A był spierdolony. Tylko takie miejsca jak to chroniły resztki naszej poczytalności. To, że mamy siebie, że możemy siebie mieć, że nie ma wokół krwi ani cierpienia. Żart. Coś, co sprawiało, że ktoś się uśmiechał, niekoniecznie nawet musiałeś uśmiechnąć się sam. Sauriel potrafił to uszanować, docenić, nawet jeśli wymagało to od niego trochę wysiłku to włożyć go chciał - bo chciał, żeby ona się cieszyła. Nie chciał tej radości zabić jakimś swoim dennym tekstem, który można zamieść szufelką jak rozbity dzbanek po herbacie. Dzięki Merlinowi - ten stojący na stole w kuchni nie uległ żadnemu stłuczeniu. Oni byli za to potłuczeni. Tak, jak najbardziej w ten zabawny sposób - potrafili robić całkiem niemądre rzeczy i mówić równie niemądre słowa, tylko dlatego, że pojawiały się nerwy, albo dlatego, że chciało się uśmiechnąć. Sprawić, by uśmiechnęła się ta druga strona. Byli też rozbici w ten całkiem smutny sposób. Pozlepiane dzbany złotem były cenniejsze, wiesz? To złoto opisywało ich przeszłość. Było jednak złotem teraźniejszości.

Prychnął. Na chwilę przymrużył oczy, opuścił spojrzenie. Prychnął znów. Przyłożył palce do czoła. Zaśmiał się. Zaczął się śmiać, bo to było kurwa głupie, debilne i absurdalne - tutaj wyobraźnia go nie zawiodła i przed samym sobą powiedziałby "niestety", ale dobrze to wiemy - to było "na szczęście". Ten śmiech wybrzmiewał z niego zdecydowanie za rzadko, szczególnie, kiedy nie był takim pomrukiem, tylko prawdziwym śmiechem.

- Wiesz, że czasami noszę takie chujowe kominiary? Takie za ćwierć knuta szyte na słowo honoru. - Których jest milion i raczej nikt ich nie kupuje na poważnie? Cóż, Sauriel kupił. I podszedł bardzo poważnie wtedy do swojego zajęcia. - Powiem więcej - ja ją założyłem. - I teraz dodajmy do siebie to, jak Sauriel potrafił niezauważenie przemykać. W tej kominiarce. Przecież to absurdalne, żeby kogoś W TAKIM PRZEBRANIU nie zauważyć. - Więc... will do. - Uniósł ten pakunek, żeby to zaakcentować, ciągle rozbawiony tą wizją.

- No gacie będą służyć na pewno... - Wymruczał, na razie odkładając to na oparcie sofy, żeby nie sterczeć z tym jak debil. Niby mógł, ale żeby być debilem w pełni to już naprawdę musiałby założyć te gatki. - A... chyba zacznę jutro nosić manele, wiesz? Trochę zależy od pogody. W nocy jest w chuj ciemno, więc lepiej mi w dzień... ale zobaczę, czy mi stary da klucze. - Bo chcieć to sobie mógł, ale z Josephem to... łatwiej czasem się z kamieniem dogadać, jak ten starzec akurat ma coś we łbie. Machnął lekko ręką na jej pytanie. - Ay, Słońce. Wszystko dobrze.