[18 marca 1972] Proszę dopisać do rachunku

W końcu podniósł na nią spojrzenie, jak na niego całkiem sympatyczne. Bo w końcu na człowieka można patrzeć na różne sposoby. Sauriel przestawił już tych spojrzeń na Victorię naprawdę wiele. Od obojętności, przechodząc przez nienawiść, poprzez nieufność, niezadowolenie, potem akceptację i w końcu skończyli tutaj. To było jedno z tych spojrzeń, które nie pojawiało się na jego twarzy często i co najwyżej patrzył tak na... koty. Bo kochał koty. Uwielbiał je do tego stopnia, że mógłby się nimi otoczyć, owinąć, robić im ołtarzyk i... no po prostu bardzo je lubił, chociaż to było srogie niedopowiedzenie. Nie było to aż tak rozmiłowane spojrzenie, bo zawierało w sobie po prostu łagodność. Aż zadziwiającą dozę ludzkości, normalności. Minęły prawie trzy lata i musiał spotkać narzeczoną, której nawet nie chciał, żeby usłyszeć takie słowa. To też było absurdalne. Cisza, która teraz między nimi zapanowała przestała być naprawdę ciężka. Jakoś wkradła się między nich i nie stanowiła problemu, a jej uśmiech temu tylko potwierdził. To rozluźnienie, ta delikatność, mogła się trochę przeciągnąć. Na tę chwilę, zanim dotrze do niego, co się wydarzyło i znowu zacznie się zastanawiać, czy na pewno tak powinno być. I czy w ogóle miał prawo się tak czuć.

- Czy coś jeszcze państwu podać? - Kelner podszedł, dobrze wyłapując, że Victoria skończyła już jedzenie.

- Nie trzeba. Poproszę rachunek. - Poprawił się na swoim krześle i machinalnie przetrzepał palcami włosy, rozwalając ułożoną fryzurę. Kelner odszedł, mówiąc, że zaraz wróci, a Sauriel sięgnął do kieszeni swojej marynarki po portfel. Pomacał, pomacał, nie było. No żadna tragedia, sięgnął po prostu do drugiej. Macał, macał... nie ma? Zmarszczył brwi i sięgnął z powrotem.

Tymczasem kelner wrócił i podał cenę. I cena nie byłaby problemem... gdyby nie istniał problem związany z brakiem portfela.

- Kurwa... - Mruknął pod nosem czarnowłosy.

- Płaci pan czy nie? - Mężczyzna w eleganckim, służbowym ubraniu niee tyle, co nie miał cierpliwości, co już chwilę tu postał widząc, że jego klient ewidentnie portfela nie może znaleźć. Nie trzeba było być geniuszem, żeby zobaczyć, że się spiął. Dziwić mu się? Pewnie niejeden był tutaj taki cwaniaczek, który próbował okraść restaurację i wyżywić się za freeko.

- Zapomniałem portfela. - Oznajmił w końcu Sauriel, poddając się. No nie ma. Nie było go, a akurat pieniędzy się z powietrza nie wyczaruje.

- Jeżeli pan nie zapłaci, wezwę ochronę. - Uprzedził mężczyzna i zrobił prowizoryczny krok w tył. Sauriel nie musiał nosić na sobie skóry, żeby robić dość niepokojące wrażenie. Zwłaszcza, kiedy spojrzał na kelnera niezbyt sympatycznie. - Ochrona! OCHRONA! - Zaczął się wydzierać, cofając się bardziej, a Sauriel wywalił na niego oczy i aż wstał z krzesła.

- Co, kurwa... what the... - Bo co mądrzejszego miał powiedzieć? Skoro kompletnie się nie spodziewał, że to eskaluje tak szybko?