[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Było grono osób, którym krzywdy by nie zrobił, a koty miały to do siebie, że wkurwiały mniej. Więc groźba krzywdy całkowicie się oddalała. Uspokoił się, chyba nawet bardzo, tego lata. Jego ognisty temperament przygasł, ale czy to dobrze czy jednak nie - ciężko było stwierdzić. Jemu samemu nawet było ciężko. Ta myśl, że straciłeś część siebie, została od ciebie odcięta nie musiała być zła. Koniec jednej rzeczy oznaczał początek następnej. Tutaj też coś mogło się rozpocząć. Zacząć budować i mieć całkiem ładny finish. O ile tylko dostanie szanse. Od Victorii szans nie brakowało. Tak i sama kobieta miała nowy start - lepszy, gorszy? Lato było trudne, a zbliżająca się jesień wcale nie sugerowała, że będzie o wiele lepiej.

- Noo... - Właściwie to zapomniał o jej istnieniu. Pizgnął tak te fanty, leżały sobie. Tylko lusterko od Victorii leżało poza nią. Nie na wierzchu, ale wcale nie na zewnątrz. Z obawy, że ktoś mógłby za nie złapać, znaleźć je i wykorzystać... do czegoś. Czegokolwiek. - Zapomniałem o tych pierdołach z loterii... - Przyznał z zastanowieniem. Będzie chyba musiał je odkopać, bo nawet nie pamiętał, co on tam takiego wylosował i zgarnął. Tylko czy na pewno chciał nosić ten aparat przy sobie? No bo CO JAK COŚ SIĘ STANIE. Ale przecież wcale nie musiało się stać. W tym zamyśleniu tak został stojąc w tym samym punkcie i nawet minimalnie pokiwał głową do własnych myśli. Dopiero odzywka małej wyciągnęła go z tego zamyślenia.

- Nie ufaj temu, co oczy widzą. - To dłużej pożyjesz, ale to dopowiedzenie zmielił w ustach. - Ubranie się w koszule i przybranie dobrych manier nie uczyni ze mnie dżentelmena. - A z całą pewnością było mu do takiego daleko. I teraz to on podparł dłonie na biodrach, przedrzeźniając dziewczynkę właściwie. Victoria wspominała, ile ma lat... a tak, no tak. Idzie do Hogwartu. Szybka samorealizacja. Pewnie miała taką samą szkołę jazdy w swoim życiu, jak Victoria. Zwrócił wzrok na Victorię, a potem na Lunę w jej rękach, która ewidentnie dostała napadu padaczki. Chociaż inni nazwaliby to pewnie napływem energii i chęciami na zabawę. Ale Sauriel był specjalistą w kwestii laryngologii, dlatego wiedział, że to padaczka.

- O wampirach? - Zainteresował się i zaraz zaczął wertować książkę, szukając rozdziału odpowiedniego. - O kur...czaczki. - Zmarszczył brwi. - Ciekawe, czy są AŻ TAK brzydkie wampiry... - Pewnie były. Klątwa wampiryzmu na każdego potrafiła działać inaczej. Jedni nagle przestawali czuć jakiekolwiek ciepło, inni nie odbijali się w lustrach, jeszcze inni piszczeli na styknięcie się z czosnkiem. To i może były brzydale. - Izce lepiej wychodzi, jak nie myśli. - Powiedział Sauriel bez zastanowienia. Uniósł oczy na dziewczynkę z uśmiechem pod nosem, kiedy obwieściła, że nic nie powie. - To zbieraj informacje. Wniosek wydasz potem.