[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Nigdy jakoś nie myślał o spotkaniu z małą Livią. Nigdy nie zastanawiał się nadmiernie, jaka ona jest, jak wygląda, jaki ma charakter i jak się jej życie układa. Czy na pewno teraz jest dobrze, kiedy została sama ze swoją apodyktyczną matką, wobec której nawet Victoria była bezradna przez większą część swojego życia. Jak więc się miała u Izabelli pozostawało tajemnicą, która mogła zostać rozwiązana przez Victorię - ale dopiero teraz naszło go to pytanie, kiedy (jak to dziecko) zaprzeczyła bez zastanowienia. Próżno gadać, żeby miał z bachorami jakieś wielkie doświadczenie. Nie był im obcy, ale czy to już czyniło z niego osobę, która wie, jak z nimi postępować, jak rozmawiać? Pewnie, że nie. Szczególnie, że sam potrafił być dużym dzieciakiem, więc reakcja na to zaprzeczenie mogła być tylko jedna.

- Jak to czemu. - Ale to jeszcze nie o tą reakcję chodziło. To była odpowiedź z dupy, bo Sauriel chciał powiedzieć, że wiadomo: SWOJEJ GŁOWIE, ale nie chciał wcale ułatwiać prowadzonych obserwacji w celu ustawienia, z jakiego to domu mógł się wywodzić. - Wcale że nie! - Tak, tak, robił sobie z tego jaja, bo się w zasadzie dobrze bawił. Prawie jak z kotami, tylko tu był mały brzdąc, którym aż tak nie można było targać. AŻ tak. Dzieci już miały swoje charaktery - tyle lat, ile miała ona, to już nawet potrafiły mieć swoje nawyki, swoje ułożone "światopoglądy", giętkie jak plastelina, które przejmowały od otoczenia i najbliższych. Punkt, gdzie rodzice mają największy wpływ na dziecko - ale aż tyle o tym Sauriel nie wiedział. Jego pojęcie nie było na tyle szerokie, bo trochę za mało się tego naobserwował. - No, no, tacy są... a w domu potem leją panny po pysku. Więc nie daj się zwieść. - Puścił do niej oczko i w końcu podszedł po tę szklankę whiskey, o którą poprosił Victorię, unosząc ją w jej kierunku. Twoje zdrowie, Różyczko. Czy spodziewał się akurat innego podejścia Livii? Żeby się tego spodziewać to jeszcze musiałby się nad tym zastanawiać i tutaj już leżał pies pogrzebany. Zamknął książkę i odłożył ją na stół niedbałym gestem. - No w chuj. Aż się zastanawiam, czy takie paszczury naprawdę chodzą po tej ziemi. - W przypadku tej... rasy? Nie, ciężko to nazwać rasą. Gatunku? Też nie. Albo w sumie? W końcu mógł pierdolić wszelakie pierdoły na temat natury. W każdym razie - w tym przypadku strategiczne było "nigdy nie mów nigdy". Usiadł przy stoliku, gdzie obie damy już spoczęły.

- No kurwa raczej, że nie ci spierdoleńcy. Aż takim przegrywem nie jestem. - Uśmiechnął się półgębkiem, spoglądając na dziewczynkę. - Jaja sobie tylko robię. Dom jak dom, nie ma się nad czym spuszczać. Tylko ubranie zieleni czyni cię lepszym od innych. - I tak, dalej sobie stroił żarty. Sarkazm był w końcu głównym środkiem komunikacji Sauriela, jeśli nie były to pięści.