lato 1972 // mortilentia devoratrix

Widział to. Był niemal pewien, że widział, lecz gdy tylko za bardzo się zbliżył, zniknęło. Nie potrafił pozbyć się wrażenia, że właśnie wywinęło mu się spomiędzy palców coś istotnego i że to on ponosił winę za to, że nie zdołał tego zatrzymać. To mogło być naturalne zakrzywienie światła, tak, brzmiało jak rozsądne wytłumaczenie, ale coś mu nie pasowało. Zwykłe promienie nie rozmywały się w taki sposób. Zwykłe światła zakrzywiały się, skracały wiązki, a to… nie potrafił opisać tego, co było nie tak. Pierwotna intuicja podpowiadała mu, że tego światła nie opisałaby klasyczna fizyka, lecz brakowało mu pojęć i biegłości, którymi wiarygodnie by to uzasadnił.
Ostatni raz, bez większej wiary, przekrzywił głowę, próbując odnaleźć zjawisko pod innym kątem — bezskutecznie. To był koniec. Trelawney był wystarczająco bystry, by wiedzieć, kiedy nie ma już czego szukać.
— Nie, nie. Nie przeszkadzasz — odpowiedział, otrząsając się z ostatnich okruchów roztargnienia. Gdy odwrócił się do Scylli, był już w pełni skupiony na chwili obecnej i samej dziewczynie. Może nieco zbyt skupiony, jakby usilnie chciał przekierować myśli ku miejscu, które nie było rozczarowaniem sprzed paru momentów. — Wydawało mi się, że coś zobaczyłem, ale to, zdaje się, tylko jakieś miraże. W cieple i słońcu czasem tak się chyba dzieje… zresztą to nieważne.
Nie był na nią z pewnością zły. Bardziej rozczarowany sobą, i nie tylko w kontekście drzewa, ale i po trosze zignorowaniem swojej towarzyszki. Była z nimi od niedawna, więc starał się wciąż uważać na to, aby nie poczuła się zbędna czy odstawiana na bok.
Peregrinus skierował wymownie wzrok na rękę, w której Scylla przyniosła swoje znalezisko, i skinął głową, zachęcając ją do pokazania go.
— Co masz na myśli z tymi nieswoimi robakami? Nie powinny tu być czy nie powinny takie być?
Bo on sam o robakach wiedział… cóż, potrafił mniej więcej ocenić, którego najlepiej ubić, gdy tylko pojawi się w zasięgu wzroku. Na tym kończyła się jego wiedza.