[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Pretekst. Niekiedy niewiele potrzeba było, żeby ten pretekst osiągnąć. Aby dotrzeć do punkt spełnienia, który gwarantował nam satysfakcję, a jednocześnie wcale nie przyznawać się, że go potrzebowaliśmy. W końcu to wszystko było tylko pretekstem.

- O tak. Tylko mocniej. O tak. Bardzo ładnie! Zuch dziewczyna radząca sobie z frajerami. - Jak szybko można było zdemoralizować dziecko? Własnie prowadzili tutaj mały bieg przełajowy, chyba dostępne były w nim skróty ze względu na podatność na to samej Olivii. Wypuszczona z klatki mała kicia, która nagle mogła skrobnąć poza domem innego życia. Pewnie gdyby wiedziała, że jej druga córka ma szansę spotkać tego okropnego i złego wampira to by jej tak chętnie nie puszczała. - A najlepiej zacząć od tego. - Kopnął - i przez przypadek kopnął przez to stolik. - O kurwa! Sorry! - Aż się zerwał, patrząc, czy czasem coś nie leży teraz na ziemi i nie ma jakiegoś pożaru od świec albo potopu od herbaty. Na szczęście nic takiego się nie stało, tylko podręczniki nieco podskoczyły i Kwiatuszek nauczył się być sprężyną. Jego ogon napuszył się jak szczotka. - Tak nie! Stołów nie bijemy, kopiemy frajerów w krocze. - Prychnął, opadając z powrotem na fotel. Ciekawe, czy do niego też dotrze ten surrealizm? Zatkał dzioba alkoholem, unosząc brwi, kiedy zadane zostało bardzo niewygodne (jego mniemaniem) pytanie.

- O niee, jak ten p... pan. - Chciał powiedzieć: pedał, ale się znowu ugryzł w język. Przy czym mówił to z uśmiechem. Ciężko powiedzieć, żeby łączyła ich wielka przyjaźń kiedykolwiek, ale ta znajomość sama się nieco plotła przez lata. Najpierw Hogwart, a potem... cóż, praca nie wybiera, jak to mówił jego najlepszy przyjaciel! Albo to ktoś inny mówił, ale jakoś Sauriel zawsze łączył to ze Stanleyem, który jako debil poszedł pracować do brygady. I GO PRZYJĘLI. A potem nie zdał egzaminów. Niczego innego się nie spodziewał. Mogli zatrudnić Mewę, ona pewnie by zdała raz dwa... - Znaczy: super przykład, zasuwaj na tej miotełce i rozwal im te głubie mordy. - Wzniósł teraz mały toast w jej kierunku. - Żaden pan. Sauriel jestem. - Wolał się tego trzymać. - A ja też latałem. Ale mnie szybko zdyskwalifikowali. - Uśmiechnął się arogancko, unosząc jeden koniuszek ust w górę. - Dlatego tej rady z rozwalaniem mord na boisku nie bierz sobie za głęboko do serca. - Przecież był taki moment, że nikt nie chciał stawać na jego drodze, kiedy brał pałę do rąk. I się nie dziwił. On miał na tym boisku swoją własną grę, kiedy już był podkurwiony. Czy żałował? Nikogo nie zabił, nie trafił za to do karceru, były tylko świetne kary poprzedniego woźnego... nie, nie żałował.

Ta rozmowa i wymiana informacji między nimi przychodziła naprawdę bardzo naturalnie. Ten przepływ informacji. Nie docierało do niego, że przy tej okazji dociera i do Victorii kilka nowych rzeczy, których o nim nie wiedziała. Prychnął ze śmiechem na jej genialną kalkulację. Już nie z dupy. Była bardzo dobra i bystra - tak i zresztą z uznaniem na nią spojrzał i kiwnął dłonią na znak tego podziwu i okejki. A potem przez chwilę słuchał mądrego wywodu. Owszem, mądrego i potrzebnego. Opinia o domach była jaka była, każdy miał te stereotypy - jedni się w nie wpasowywali, inni nie. Większość ludzi niedowierzała, że jest Krukonem, bo zawalał równo przedmioty i był chyba największych wrzodem na dupie tej szkoły podczas swojego egzystowania tam.

- Mądrze gada czasem ta twoja starsza siorka, nie? - Zerknął z uśmieszkiem na Victorię na chwilę. - Dom nie czyni człowieka. Nikt nie jest gorszy czy lepszy. Jebać te punktacje. - Która tylko napędzała w zasadzie rywalizację, a rywalizacja źle potrafiła działać na dzieciaki. Bardzo źle. Tym bardziej, kiedy zaczynała się faworyzacja profesorów.