[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Mała jeszcze miała szansę zostać jego godną następczynią. Na starość pokaże jej - patrz, Livia! To jest właśnie kocia ziemia! I pokaże ten osmrodzony Nokturn i jebiące szczynami Ścieżki. No, królestwo godne polecenia, ale każdy miał własne. Nie musiało potem dziwić, czemu Sauriel potrafił tyle jarać. Im więcej pochłoniesz dymu, tym mniej będziesz wyczuwać całą resztę. Małej szło kapitalnie, więc dziedziczyć mogła. Tylko jeszcze właśnie tego jej brakowało - tej zdolności do jarania szlugów na potęgę. Wszystko w swoim czasie... Victoria też potrafiła popalać, to może i ona będzie tutaj przykładnym przykładem. Bo takim PO PROSTU przykładem być nie mogła, przecież to była Victoria. Pokazał jej okejke złożoną z dwóch palców, którą szczególnie upodobali sobie włosi - z jakiegoś powodu. Niewielu szczęśliwców wiedziało, że Sauriel był całkiem światowym człowiekiem, nawet mimo grzania dupska w Londynie, a ostatnio - głównie pod nim.

- To bardzo dobrze. - Wtedy się jakoś podzielą opowieściami o tym, jak Louvain do niego przychodzi i mówi, że na to obszczane spotkanie na Nokturnie zapraszała go jego stara. Piękne epopeje wymieniane między krótkimi słówkami. Mogli się rozmijać nieco z Lou pod kątem tego, jak dbali o to, by widział ich świat, ale dla Sauriela pole porozumienia mieli naprawdę szerokie. Inaczej nie dogadywaliby się wcale. Och, zgrozo... żadna z pań tutaj nie wiedziała, że Louvain Lestrange, o którym sobie tak śmieszkowali, był w zasadzie szefem Sauriela. I to z tej pracy, co nie wybiera. Całkiem go to bawiło, szczególnie w tym kontekście. Siostrzyczka Viki chce być jak Lou, Lou się uśmieje, jak się dowie, że powiedział o nim per "pan"... Takie to wszystko było niewinne.

- Byłem pałkarzem. - Potwierdził. - Kariery nie zrobiłem ani w szkole, ani poza nią. Nie żebym chciał. Nie pamiętam, kiedy ostatnio dosiadałem te kije od miotły. Wżynają się w dupsko. - Żartował sobie nieco z tego, bo w gruncie rzeczy miotły potrafiły być bardzo wygodne. Chyba że faktycznie latałeś na miotle. Eryk może bogaczem nie był, ale nie pozwoliłby synowi latać na złomie, tylko jeszcze ten syn musiałby chcieć cokolwiek wziąć od Eryka - więc wolał wybierać ta starocie z kanciapy. Byle po swojemu, na przekór, nie ważne, że sobie samemu krzywdę przy tym robisz. Niewiele się zmieniło pod tym kątem. - Nie bierz ze mnie przykładu i nie korzystaj z tamtejszych mioteł. Masz już swoją miotłę? Każda zawodniczka powinna mieć własną. I to taką z inicjałami. Żeby każdy wiedział, że to twoja. - A wyrycie takich inicjałów to nie problem, Sauriel mógłby to zrobić od ręki. Jak zresztą każdy. No bo przecież każdy nosił za pasem nóż, prawda? Każdy normalny musiał to robić.

- Taak tyci-tyci. Od czasu do czasu. - Nieprawda, Victoria była bardzo mądra, ale on się teraz wyłącznie z nią przekomarzał, co było zresztą widać po jego minie. Wydawało się, że jest dobrze. To była normalność - te rozmowy, to siedzenie tutaj przy trzaskającym kominku i zdegustowane koty, które właśnie próbowały się ogarnąć po doświadczonym szoku podskakującego stołu. - Widzisz? - Zwrócił się do Victorii ubawiony, kiedy dostał odpowiedź z wyników badań na temat tego, do którego domu przynależał. - Latarnia mojej inteligencji nie świeci za jasno nawet w oczach twojej siostry. - Rozłożył ramiona z zadowoleniem, jakby chciał powiedzieć "no i co ja na to poradzę?" A uhahany był bardzo z tego powodu, nawet jeśli w głos się nie śmiał. - Pudło. Byłem Krukonem. Nie pytaj o mnie nauczycieli - nie chcą mnie pamiętać... albo zapytaj, jeśli chcesz zobaczyć ich utrapiony miny.