[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Nie, Victoria Lestrange nie była taka, jak jej matka. Było jej bardzo daleko do własnej matki. Jednak daleko jej było teraz - po latach, po miesiącach, po wielu walkach. Kiedy ją poznawał wcale by nie powiedział, że była między nimi wielka przestrzeń. Dół, przez który nie przeskoczysz i przez które obie kobiety tylko wodziły za sobą spojrzeniami jak drapieżniki. Lubili się śmiać z facetów - że to jak koguciki. A puść dwie kobiety ze sobą to poziom kogucików zostaje zrównany z ziemią - wchodzimy już na poziom wyżej. Ta mała zaś wydawała się w tym otoczeniu niemalże nietknięta skazą swojej matki - co wcale nie sprawiało, że Sauriel był przekonany, że dokładnie tak było. Tutaj to... tutaj. Takie małe sakrum. Sauriel tutaj też był zupełnie inny niż na szerokich korytarzach niektórych z ulic pod ulicami - w tym drugim świecie, który przemykał pod oczami czarodziei jak i mugoli. Był inny w swoim domu. Był inny, kiedy spotykał się ze Stanleyem. Zdolność człowieka do zmieniania twarzy była jego szansą na przetrwanie. Victoria wiedziała o tym najlepiej - dlatego nosiła maskę oklumencji.

Już właściwie otworzył wargi, żeby powiedzieć "a po co będziesz..!" - jednak nawet nie sformułował myśli. Nie żeby to było zawsze konieczne do jego odzywania się, ale w tym momencie się jakoś stało. Bo jednak - Victoria z nią poszła. Zamrugał parę razy, trochę zdumiony, a trochę wytrącony ze swoich jakże głębokich przemyśleń. Nie zdążył nawet poprzeżywać, że ewentualna okazja przepadła. Oto ona! Noo... nic, tylko czekać. Siorbnął (naprawdę zasiorbał) tę whiskey i podniósł się, żeby sobie dolać więcej. Tak do pełna. Oglądając przy tym na miejsce mocy, które mogło być zgubą i awanturą, a mogło być... istną ostoją spokoju i brakiem wywracania codzienności dobrej Izki do góry nogami. Chociaż "dobra" i "Izka" były, zdaniem Sauriela, słowami wykluczającymi się. Takie naturalne przeciwieństwa.

- No to... faajnie. - Lekko wzruszył jednym ramieniem, robiąc minę wskazującą na to, że tak - w sumie spoko, chociaż jakby nie do końca to łapał. Bycie siostrą. Szok, prawda? Nie wiedział, jak to jest BYĆ SIOSTRĄ, kto by pomyślał... ale przede wszystkim nie wiedział, jak to jest mieć rodzeństwo. Za to wiedział, jak to jest mieć bachory w domu. Miał go w końcu jego kuzyn i to dość bliski. Mieli je ludzie wokół. Kazdemu dziecku narodzonemu pod banderą Rookwoodów - szczerze współczuł. Nawet jeśli kochał kuzyna i lubił z nim pić. I rozmawiać też. I pijanego prowadzić pod nosem Czarnego Pana, żeby ten się nie skapnął na zebraniu, że nawalił kuzyna przed nim... tak. Lubił Augustusa. - Spełniasz się. - Nie wiedział, jak to inaczej określić, ale w sumie... jak to ładnie czasem mawiali: promieniała, o tak. Ona promieniała. Zadowolona ewidentnie, że mogła ten dzień spędzić tak, a nie inaczej. - Już taki ze mnie Kot - spełniam marzenia. - Profesjonalnie, a jakże. Zakręcił butelkę i wrócił do fotela. Victoria nie miała wielce pełnego barka, ale whiskey była tam zawsze. Dobrze wiedział, dlaczego. Dobrze wiedział, że ona sama niekoniecznie ją pijała. Wszystko wydawało się być pretekstem. Powodem, żeby tylko ciągle i uparcie nie mówić o wszystkim wprost i nie robić niczego wprost. Opadł na fotel i spojrzał w kierunku szatynki. - Co? - Zapytał w końcu, kiedy się tak w niego wpatrywała jak... jak... jak czasami gapiły się na niego nastolatki, kiedy grał na gitarze. Lekko zgiął dwa palce i Victoria mogła poczuć, jak niewidzialna siła lekko klepnęła ją w pośladek. - Mrugaj, bo ci oczka wyschną. - Uśmiechnął się szelmowsko. - Teraz się poprawie: jestem królem przypadków. - A nie żadną Wróżką co spełnia marzenia i życzenia. Chociaż to też potrafił... do pewnego stopnia.

- Chcesz dzisiaj spróbować? - Zapytał po dwóch głębokich łykach whiskey. - Jestem głodny. - I ciekawy. Na tyle ciekawy, że zdecydował się przekroczyć tę barierę, której się tak mocno trzymał. I miał szczerą nadzieję, że nie doprowadzi to do żadnej tragedii. Bo kiedy raz barierę przekroczysz - każda następna nagle stawała się... miększa.