[24.08.1972] Poznaj moją siostrę | Sauriel & Victoria

Czy był teraz zainteresowany jej siostrami? Niee... niekoniecznie. Sauriel nie był przesadnie towarzyskim stworzeniem. Lubił swoją samotność i brak konieczności dopasowywania się do grona ludzi. Swoją niezależność. Relacje zazwyczaj wiązały się ze zobowiązaniami - mało kto chciał ci zaoferować dokładnie taką dozę wolności, jaką ty w tej relacji ustalałeś. Zawsze ktoś chciał coś dla siebie zgarnąć, Sauriel nad kwestią naturalności tego niekoniecznie się zastanawiał. Nie był taki wspaniałomyślny. Z biegiem miesięcy zrobił się z niego większy egoista. Szczególnie po Beltane. Szczególnie po czerwcu. I cóż? Wychodziło mu to na dobre - tak uważał. Czy jednak by miał coś przeciwko poznaniu jej rodzinki? Odpowiedź również brzmiała: nie.

- Oo, proszę... ściemniasz mnie czy siebie? - Spojrzał na nią z politowaniem, kiedy wyjechała z tym, że "gdyby chciała, żeby było lepiej, to grałaby według Isabelli". Nie wierzył w to. I nigdy nie uwierzy, że "wtedy byłoby lepiej". Moglibyśmy tutaj co najwyżej zacząć próbować definiować "lepiej" w różnych perspektywach. - Izka to pizda, nauczyłaby się czegoś od Erika. - Uśmiechnął się cynicznie kącikiem ust. Kochała w sumie swoją matkę? A jej reszta sióstr kochała? Nie był zainteresowany odpowiedzią na to pytanie, bo dla niego nie miało to znaczenia. Mogła ją kochać - on chował dla tej kobiety odpowiednią dawkę swojej nienawiści. Zabiłby ją z mrugnięciem okiem - ale to dlatego, że od długiego przyglądania się, jak zdycha, w końcu wysuszyłyby mu się spojówki. Może pogadanie o tych... niby pierdołach, a przecież ważnych jednak rzeczach kształtujących nasz życiorys, przed pozbawieniem jej cennych zasobów energii nie było takie złe. Wtopiło to w jakąś taką... normę. Albo właśnie było złe całkowicie - dawało złudne wrażenie, że to może być normalne.

Nie mogło.

Starał się trzymać jej rękę ostrożnie, nie zaciskając za mocno palców. Starał się nie ruszać, by kły nie rozerwały skóry bardziej, niż to było potrzebne. Ta krew była dobra. Była tak dobra, że w pierwszej chwili mruknął, zacisnął powieki i jego ręce się bardziej napięły, nacisk stał się odrobinę mocniejszy. Ale to tylko pierwsza chwila. Spojrzał na nią, na jej twarz. Jak normowała oddech, jak starała się zachować spokój, całkowity spokój. Nie ruszać się, nie drgać. Szkoda. Kolejna szkoda. Przemknęło mu przez myśl, że przecież ta krew byłaby doskonała, gdyby tylko zechciała uciekać. Nie było w niej chyba jednak nawet kropelki strachu.

Czego też w niej nie dostrzegał to oznaki słabości. Zmusił się do tego, żeby cofnąć kły i bardziej niż jej twarz zaczęły go interesować umykające krople. Zlizał je, scałował, chociaż te krople z małych ranek płynąć nie przestaną - przynajmniej nie dopóki Victoria ich nie zaleczy. Więc zmusił się do rzeczy kolejnej - puszczenia tej ręki. Przesunął teraz językiem po własnych wargach.

A Victoria nadal wydawała się... nieszczególnie poruszona. Pomimo tego, że wypił z niej całkiem sporo - na tyle, że jego ofiary już zazwyczaj odczuwały zawroty głowy, musiały posiedzieć, odpocząć. A ona jakoś tak... bez większego odzewu. Zlizał resztki krwi z kącików ust - ale chyba się kończyła. Ruchy jego oczu, ruchy jego rąk, nawet to, jak siedział nie przypominały nijak tego rozleniwionego, flegmatycznego Sauriela. Stały się szybsze, można je było posądzić wręcz o nerwowość. Bliżej mu było do tego, czym w istocie był - zwierzęcia, które czuje zapach ofiary.

- Jak się czujesz? - Zadał w końcu to trywialne pytanie. - Jednak jesteś kuleczką energii. - Potwierdził, teraz przesuwając po ustach kciukiem, żeby zobaczyć, czy czasem jeszcze kapka się nie ostała. - Normalnie ludziom robiło się już słabo. - Przy takiej ilości, jaką wypił.