[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

"Sorry" z jakiegoś powodu brzmiało o wiele bardziej zjadliwie od "przepraszam". Sorry nie miało w sobie tego ciężaru, które sprawiało, że te literki tak ocieżale układały się na języku. Wpasowywały w gardło. W struny głosowe, które potem wytwarzały dźwięk - w całej swojej mądrości Sauriel nie dotarł do wiedzy medycznej. Było bliższe. Krótsze. Nie rodziło się w bólach uroku i wyroku, że zaboli. Słowo, które zaboli. Proszę bardzo. Nie kurwy latające wokół ani dziwne insynuacje, tylko właśnie to jedno, krótkie słowo. To "przepraszam".

Nienawidził przepraszać. Dziękowanie już szło mu lepiej.

- Nie jest w porządku. Nie chcę na ciebie krzyczeć. - Nie patrzył na nią, kiedy to mówił. Przed nim - wygaszony kominek. W dłoniach? Ta whiskey. Była doskonałym punktem do zawieszenia wzroku, nawet jeśli żadna z literek nie składała się teraz w jego głowie w słowa, a słowa dalej - w zdania. Za to mógł śledzić to zdobione pismo, estetykę etykiety, piękno bursztynu skrytego w eleganckiej butelce. Niby wiedział, że powiedziała to, żeby go odciążyć, ale nie chciał, żeby sądziła, że on sam to uważał za "okej", skoro już to jedno magiczne słowo powiedział. Nie chciał, żeby myślała, że to dla niego tylko jakiś rodzaj pustego słówka, nad którym możemy iść dalej. To słówko tak jak nie raniło, tak i nie rozgrzeszało. Potrzeba było czegoś więcej. Chociaż to prawda, że "nic takiego". Ostre słowa od strony Sauriela nie przechodziły w kierunku wyzywania Victorii, weszły za to na ten rynsztok, który wywołała do tablicy. - O czym? - Spojrzał na nią. Trochę ciężko, opuszczając te ręce z butelką. Finalnie ją odstawił i podniósł się, żeby usiąść już obok niej. Tak bliżej. Nie zupełnie stykając się, ale przełamując dystans, który stworzył. Tego też nie chciał - żeby sądziła, że ją teraz odtrąca, bo się wkurwił. - O Josephie? - Pomimo tego, że jego pierwsze pytanie mogło brzmieć zniechęcająco, opryskliwie, to żeby uratować sytuację postanowił po prostu... dodać do tego kolejne pytanie. Żeby wykazać swoje zainteresowanie i otwartość na to. Jeżeli cokolwiek chciałaby wiedzieć, bo on w zasadzie wcale nie czuł wielkiej potrzeby dysputowania nad tym. W jego mniemaniu - nie było w sumie pretekstu nawet do rozmowy. Stało się, emocje wezbrały górę. Tyle.