[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Pokręcił nieco głową. Nie krzycz. Piękne, proste zdanie, które mówiło tak wiele i zarazem... dawało nic. To nie był wybór. Nie krzyczał z wyboru. To zawsze działo się mocniej i szybciej, niż był w stanie to kontrolować i czasem tylko te pojedyncze elementy układanki pozwalały się zatrzymać. Tego już chciał - zwolnić, albo zupełnie stanąć w miejscu. Dla niej chciał to robić. Niestety marzenia o tym, żeby jego zjebana głowa stała się ostoją spokoju i spełnionych marzeń o zachowywaniu się zawsze na miejscu, zawsze delikatnie, było tylko marzeniem. Mógł sobie mówić, że chce się zmienić, poprawić, ale wtedy naprawdę musiałby nad sobą pracować. Ta wola w nim była raczej mocno przetarta. Mało dostępna. Tylko co miał jej powiedzieć? Że nie da rady? Że tak będzie zawsze? Fatalizm sytuacji przecież ciągnąłby w kierunku prostego stwierdzenia, że skoro tak, to w ogóle starać się nie warto. Pamiętacie te czarne scenariusze? Ano właśnie - oto i one!

- Nie wiem. - Przeciągnięte pomrukiem litery spajały się w obraz osoby, która może i chciałaby coś powiedzieć, znaleźć prawidłową odpowiedź na zadane pytanie - ale naprawdę nie wiedziała. Teraz mu się nawet wydawało, że nie pamiętał początku tej konwersacji. Kłótni. Wszystko zasnute było czerwoną mgiełką i wyłowienie z niej informacji było jak grzebanie w lesie podczas mgły. A poszukiwaliśmy pod sosnami jednej igły o konkretnej długości. Dobre jednak pytanie, jakie trafne - co się właściwie stało? Kiedy tu wszedł, był zły, a złość bardziej wynikała ze stresu osobą Josepha, który znajdował się w tym samym pomieszczeniu co Victoria. No dobrze, a co dalej? Rozpoczęcie rozmowy. Naskoczenie na nią, ale ona... w sumie chyba nie powiedziała niczego złego? Więc czemu to tak szybko odpaliło lont? Podniósł na nią spojrzenie, kiedy wspomniała, że chce przedstawić swoją perspektywę. Lepiej chyba, żebyś ruszył pierwszy. Dzięki temu obraz będzie klarowniejszy i nie zostanie przysłonięty punktem widzenia pary pięknych oczu Victorii Lestrange. - Stresuje mnie jego obecność. Przy tobie. - Stresowała go ogólnie - bał się go. Przestał się bać Erica, ale Josepha nadal się bał. Nawet jeśli trochę mniej. - A potem już momentami zaczęłaś brzmieć jak Anna czy Eryk, więc... jakoś to samo poleciało. - A przedtem? Jeszcze było coś przedtem... tak. Tak, oczywiście, że było! "Nie mów mi, co mam robić", które zadziałało w dwie strony. On to wytoczył najpierw, ona później. Ona ma nie rozmawiać z Josephem, on ma do niej takim tonem nie mówić. - Byłem bardziej zestresowany niż zły. Na początku. - Wyjaśnił. Na stres ludzie reagują różnie - Sauriel nauczył się, że jedynym wyjściem jest reagowanie agresją. W innym wypadku pożrą cię żywcem. - I tak jakoś... więc... przepraszam. - Teraz jakoś łatwiej było to powiedzieć. A to "sorry"... ciągle brzmiało jak tymczasowa solucja. Czy się z tym lepiej poczuł? Wcale. Ale zasłużyła na przeprosiny. - Wiem, że to przypadek... ten kmiot Josepha to wredna kurwa... - Sauriel lubił skrzaty. Tego akurat nie lubił bardzo.