[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Kiedy w powietrzu pojawiało się pytanie: jak stary był Joseph Rookwood to Sauriel czuł... smutek. Powinien czuć satysfakcje, że dobrze tak staruchowi, wszystko co kochał, co znał, co było mu bliskie - po prostu zniknęło. Zostały zabytki, którymi teraz się zachwycano na aukcjach i kolekcjonerzy się o nie zabijali i te zabytki na cudzych strychach, które nadawały się już tylko na śmietnik. A jednak czuł smutek. Empatia? Tłumaczył sobie to tym, że przecież sam wiedział, jak jego NIEżycie będzie wyglądać. Wieczność, w której takiej Victorii kiedyś nie będzie. Nie będzie też ludzi, których lubił, ani nawet tych, których nienawidził. Jakże cenni stawali się wrogowie, kiedy groziło zapomnienie o nich. Jak cenna stawała się każda chwila w takiej perspektywie. Był jeszcze naprawdę młody i nawet wyglądem wiele nie odstawał od ludzi wokół. Wiele. Bo ta młodość zamarła na jego twarzy, kiedy chłopcy stawali się prawdziwymi mężczyznami. I już nic i nikt tego nie zmieni... chyba że kolejna operacja Potterów, ale i oni nie byli w stanie całkowicie poprawnie odtworzyć procesu starzenia. Nie żeby mu zależało. Przecież jakby głupio to wyglądało, gdyby miał ryj 60 latka i ciało 20 latka. Więc kiedy Victoria o tym wspomniała, to tylko mruknął swoje charakterystyczne "ay" i na chwilę pogrążył się w tej zadumie. Starając się wykrzesać z siebie przy okazji jak najwięcej negatywnych emocji, jakie tylko miał dla tego człowieka.

- No, a czym? Mam nagle się uczyć magii remonciarskiej? Remonckiej? Remontowej... - Gdyby się skupił to nawet powiedziałby to prawidłowo, ale przeskoczył nad tą kwestią dalej. - No, kupiłem sobie jakiś rozpuszczalnik, przecież nie skrobałem paznokciami... ale nadal to upierdliwe. - Pod sufitem widoczne były płaskorzeźby - ornamentalne. Były piękne - nie żeby były w stylu Sauriela, ale nie był takim ignorantom na sztukę, żeby ich nie docenić. Zresztą psioczył na te meble Josepha, ale tak naprawdę to mu się tutaj podobało. Bo ten dom miał duszę. Był stary. Naprawdę stary. Sauriel się zastanawiał, czy Joseph czasem nie dbał o niego jeszcze od początków swojego zwampirzenia... albo może nie? Ale miał wrażenie, że starzec też czuje do tego miejsca sentyment.

- A co to za koperek. - Chociaż nie wyglądał jak koperek - koperek widział tam w kuchni i ooo... fajny był. Bardzo fajna rzecz. Taka, że na samo wspomnienie Sauriel czuł się tak... itchy. Tak go coś... no coś by tak... NO PACNĄŁ. Taki fajny był ten koperek właśnie. Podszedł do habzia - a że to rzecz nowa, obca, to wiadomo. Trzeba ostrożnie. Nigdy nie wiesz, kiedy nieznany obiekt postanowi ci ujebać rękę przy dupie. Tyknął listka palcem. Nie miał kłów. Nie drapał. W zasadzie to... złapał go w oba palce. Ale fajna struktura... Więc złapał też drugą dłonią inny listek. Test macania kwiatek zdał zawodowo. - No... fajny taki... - Ocenił ekspert florystyki. - A jak ja pasuje do tego zielonego wypierdka? - Podniósł wzrok na Victorię i przestał już roślinkę dręczyć. To było miłe z jej strony. Chociaż podejrzewał ją o to, że bardziej kupiła tego habzia dla siebie, żeby nie było tu tak... niezielono, kiedy przyjdzie.