[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Jak czarodziej wychował się wśród magii. Była z nim od dziecka, był nią otoczony. I przez całe życie przypominała mu, jak brutalną sztuką być potrafiła. Siła fizyczna tak samo, a jednak szybszy był w zaufaniu swoim rękom, niż magii. Tak, nie wymagało to wcale wielkiej finezji, nie wymagało wielkiej siły, wymagało tylko jednego - skupienia. Odrobiny skupienia i odpowiedniego poprowadzenia całego czaru i ruchu, żeby tapeta odeszła. I wiesz co? Nawet byłoby to łatwiejsze. O wiele łatwiejsze niż chodzenie po ścianach i mocowanie się oraz zeskrobywanie resztek ze ściany. Teraz? Bardzo ładnie - efekt jakże satysfakcjonujący. W trakcie prac? jJapierdolekurwacozazjebanegównojegomać! A to i tak z nałożonym już filtrem. Inaczej musiałby tutaj trafić przerywnik o languście.

Wiara w siebie było hasłem pięknym, ale Sauriel nie potrafił powiedzieć, że się z tym zgadza. Naprawdę za mało? Był całkowicie pewien swoich możliwości i umiejętności. Tak samo, jak był całkowicie pewien tego, że nie wystarczyłoby mu samozaparcia do dłubania takich rzeczy magią i dostałby pierdolca. Nie miał cierpliwości. To był ten brak wiary w siebie? Mógłby nad tym podywagować - zdążył jednak wysnuć bardzo sprytny wniosek, że to, co dla niej było realizmem, dla niego było czasem optymizmem, a co dla niego było realizmem, dla niej było pesymizmem. Niekiedy ciężko było się dogadać będąc na tej stopie i to frustrowało. Innym razem zaś zbyło bardzo ciekawe, no bo - skoro Victoria widzi tyle rzeczy tak mocno inaczej... to jak wyglądał ten świat jej oczami? Czy był bardziej kolorowy? Zdjęcia robione jej okiem byłyby piękniejsze?

Słuchał tak tego, kiwał głową, ale w głowie miał: czyli pomaluje na czarno. Albo może nie. Może będzie za ciemno. Grafit? Albo jakąś fikuśną tapete weźmie. Taką... cool. Żeby te zapisy nutowe, które lubił trzymać na ścianach i plakaty, nadal wyglądały dobrze. A może czas wyjebać plakaty do kosza? Może już czas... trochę podrósł, może czas przestać być buntowniczym dzieckiem? Jakoś nie zastanawiał się nad tym, "jak będzie wyglądać mój pokój jak dorosnę". A teraz w zasadzie musiał nad tym podumać. Bo tak dziwnie się składało, że według kalendarza - już dorósł.

- Mój ulubiony kolor... żółty. - Palnął nagle. Pomyślał o słońcu. O blond włosach panien i jasnych, żółtych sukienkach z tymi czarodziejskimi kapeluszami. O żółtych kwiatkach w ogrodzie Anny. Lemoniadzie, która tak pysznie smakowała w najbardziej ciepłe, lipcowe dni. Czy ten pokój powinien być żółty? Zdecydowanie nie, chyba by się porzygał. - Nie będę mieć żółtego pokoju, chyba bym się porzygał. - Więc w sumie jak to działało? Nie miał pojęcia. Ale bez stonowanych kolorów wokół siebie czuł się jak idiota. - Fioletowy nie jest pedalski? - To jak taki niby różowy... nie? Ale w sumie nie do końca. - Fiolet był królewskim kolorem, a królowie byli pedałami. W większości. - Albo ciotami. Rzadko zdarzał się władca z prawdziwego zdarzenia, jak James IV na przykład. Niby jebać Szkotów, a jednak...

- Aha. - A ten Wegeta rósł z liści? Wyglądał, jakby rósł... - Kit to my, ale nie nam. Na pustyni to piasek rośnie co najwyżej. - Gdyby nie trzymał kwiatków to by zaplótł ręce na klatce piersiowej. Usiadł na kanapie i gdyby nie ten kwiatek to wyglądałby jak jakiś boss szajki przestępczej rodem z Nokturna. Och, co za skojarzenie, prawda..? Minę miał grobową, postawił kwiatek na kolanach. Wyglądało to absurdalnie. A mówią, że do zdjęć trzeba pozować. Nie trzeba, czasami wystarczy robić nic, żeby wyszło totalnie zjebanie. I przez to całkiem zajebiście. - Zajebiście, dzięki. - Postawił kwiatka na stoliku. Zaraz obok butelki whiskey. - Para dobrana przez przeznaczenie. - Uśmiechnął się cwaniacko, zaglądając na to zdjęcie. Absurdalne zdjęcie. Wyjął je z dłoni Victorii tylko po to, by je obrócić i włożyć je z powrotem w jej rączki. Poruszył palcem, a na tyle powstał napis S + V remont 1972.