[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Żadne z niej architekta wnętrz, ale już bliżej jej do tego było, niż jemu. Pod względem wiedzy historycznej pewnie dalej, ale wyczucie stylu Sauriel zostawiał lepszym od siebie. Mógł sobie grać na gitarze, mógł cykać zdjęcia, ale kiedy przychodziło do tworzenia kompozycji to... no tak właśnie - NORMALNIE. Na czarno, chlas i jest. Jemu się podobało! Więc nie ma problemu! Natomiast zdawał sobie sprawę z tego, że niektóre rzeczy po prostu... nie do końca grały. Już tamta piwnica była za ciemna, a co dopiero mówić o pomalowaniu wszystkiego na czarno. Tutaj miało być tak idealnie! Żeby dobrze się mieszkało i zapraszało Staszka na jakąś whiskey. W przerwach od tkwienia w cuchnących Ścieżkach.

Ta bezróżdżkowa magia, która jakoś była dla niego całkiem naturalna i naturalnie przychodziła, była wynikiem właśnie tego - lenistwa. Frustracji wiecznie połamanymi różdżkami, które zresztą przeszkadzały tkwiąc w spodniach. Używał jej oszczędnie - bo nie chciał, żeby ktoś wiedział, że mógł się nią posługiwać. Kiedy zaś uważasz na to, kiedy coś robisz, przestaje być ona zupełnie pierwszym wyborem w codzienności. Może gdyby nie zrozumienie tego, jak bardzo angielscy czarodzieje byli sperdoleni to zastanowiłby się, jaaaki to ma seens, że wszyscy z tymi patykami chodzili! To już było tylko przyzwyczajenie. I pilnowanie oświaty, żeby czasem dzieci nie wpadały na głupiutki pomysł, że można inaczej i da się inaczej. Wtedy musieliby wszyscy przyznać, jakimi są okrutnikami. Kto niewinny pierwszy rzuca kamieniem, co?

- O? - Uniósł jedną brew, zerkając na nią, kiedy go objęła. Ten głupiutki, prościutki gest, odruchowa reakcja, była prawie jak jeden do jednego reakcją Josepha, kiedy usłyszał coś interesującego... albo skrajnie głupiego, ale Joseph był zbyt opanowany, żeby reagować złością, szyderstwem, czy... jakkolwiek inaczej. - Znaczy, że źle. Pokazywanie siebie to pierwszy krok do porażki. - Pokazywanie wrażliwych stron, swoich pasji, noszenie serca na dłoni. Spojrzał znowu na tę ścianę. Podobała mu się. I... smutno mu było na myśl, że to wszystko powinno być w jak najbardziej neutralnych kolorach, a każda tutaj prywatna rzecz powinna zostać rzucona na stos. Jak najmniej śladów o sobie samym. Gdyby ktoś chciał go teraz wyśledzić byłoby to pozornie trudniejsze. Pozornie, bo nigdy nie ukrywał się, że mieszka w rezydencji Rookwoodów. Już chciał zobaczyć złodzieja, który się włamuje do jego pokoju prawie sąsiadującego z Czarnym Panem. Z drugiej strony - chciałby zobaczyć złodzieja, który wchodzi do domu Josepha Rookwooda... no, w sumie chciałby. Może zorganizować jakąś maskaradę, żeby zobaczyć, co się stanie..? Gorzej, jak starze sie dowie, że podpucha i będzie szlaban na wychodzenie z domu przez miesiąc.

A potem uniósł brwi, słysząc dalszy wywód.

- No studiowanie trawek i koperków to rozumiem, ale na chemie też się przerzuciłaś? - Czy może czarodzieje się trochę przeprosili z mugolami i wprowadzili do zajęć herbologii tę znamienitą dziedzinę mugolską? - Jedna chociaż roślina była mogą i została przy magii. - Uśmiechnął się z rozbawieniem, patrząc na nią. Chyba naprawdę uwielbiała te habzie. Czemu? Nie miał pojęcia. Tak samo nie rozumiał tego u Anny. Ale nie trzeba rozumieć czyjegoś hobby, nie trzeba go tym bardziej podzielać, żeby cieszyć się czyjąś zabawą. I tak o ile o tych roślinach to słuchał ją jednym uchem, to wiedział, że lubiła sobie na ten temat pogadać. Więc nie widział przeszkód, żeby jej tego odmawiać. - Bo mnie pytasz, czy ta roślina powinna mieć na imię "V". - Odparł z rozbawieniem i cmoknął ją w czoło. - Dobra, ale teraz powrót do rzeczy... bardziej ważnych w tym momencie. - Żeby nie powiedzieć - ważniejszych. Dla niego to było ważniejsze, ale dla niej ważniejsze były z pewnością kwiaty. Możemy jednak poczynić chwilową priorytezacje wątków. Skoro już tu ją miał. - To jest taka zjebana tapeta, którą pewnie będę musiał kazać zrobić na zamówienie, bo jaki normalny miałby taką na stanie... co ja mam zrobić z meblami.