[24.03.1972] Natrętny duch | Victoria & Sauriel

To ta chimeryczność Sauriela, która sprawiała, że nie wiadomo było, czego się po nim spodziewać. Czasami on sam nie wiedział, czego się po sobie spodziewać. Nie było to dziwne, bo u każdego normalnego człowieka tak to działało, że im lepszy chumor tym łatwiej o pewne rzeczy, dogadywanie się, nawiązywanie kontaktu i tak dalej. Tylko że u niego to działało jeszcze pokraczniej. Sam nie był pewien, co i kiedy stanie się takim naciskiem, że dotrze do niego trochę za głęboko i przebije się przez całą fasadę wyjebanizmu, tumiwisizmu i takijestemzły. Oraz całej rzeszy innych murów postawionych po drodze. Niektóre rzeczy nie przebijały się przez nie, tlyko jakby... przelatywały. Przeskakiwały. Jak te owieczki skaczące nad płotkami, które liczysz, żeby zasnąć.

- Nie wiem kurwa, nie próbowałem. Ale rozumiem, że mówisz z doświadczenia. - Rozbawiło go to bardzo, a jeszcze jak tak westchnęła i przechyliła głowę to w ogóle. Nie miał pojęcia, że to dotyczyło akurat całkowicie innego potoku myśli.

- Ałć. Prosto w moje serduszko, pewnie by zabolało, gdyby jeszcze biło. - Przytrzymując jedną ręką swoje whisky odpalił sobie papierosa. Odniósł niejasne poczucie, że poczuła się urażona, że nazwał te balety nudnymi. Tak, w zasadzie do przewidzenia zupełnie, że mimo swojej skłonności do jakichś małych skoków na bok to jednak Victoria miała kij w tyłku i takie rzeczy mogły ją bawić czy sprawiać przyjemność. Ale to będzie kiepskie w przyszłości - już widział, jak będzie zła, jak będzie ją na takich balach zostawiać i sobie... znikać. Robić ciekawsze rzeczy w ciekawszych miejscach, a nie męczyć się wśród napompowanych dumą i swoimi krańcami nosa czystokrwistych. To była kolejna rzecz, do której jeszcze dojdą. I ze wszystkim będą musieli się spotykać gdzieś pośrodku, żeby ze sobą nie zwariować. Bo mogą się lubić, mogli się nawet szanować, ale mieszkanie ze sobą potrafiło bardzo wiele krwi napsuć. - To źle myślisz. - Myśleć tak mogła, każdy mógł myśleć inaczej. Ale zrobił to dla niej. Żeby miała miły wieczór. I przy okazji żeby ją trochę poznać. Chciał jej umożliwić doświadczenie rzeczy nowych, a może i powrót do dzieciństwa. I nieskromnie mówiąc uważał, że bardzo dobrze mu się to udało. Rozejrzał się po cmentarzu, kiedy zauważyła ten "żart" połączenia miejsca z napoczętym tematem. Kompletnie niespecjalnie i nieświadomie, a mimo to czarnowłosy uśmiechnął się pod nosem. Choć trochę ponuro. - Ludzie lubią mówić, że nadzieja umiera ostatnia. Ja wolę mówić, że ostatni umiera czarny humor.

Usiadł sobie wygodnie, postawił obok siebie whisky i wyciągnął ciasteczka w papierowej torebce, które ułożył między sobą a Victorią. Wyciągnął nóżki, niczym król na dzielnicy i spojrzał na pomnik, jaki przed nimi stał. Wyglądał upiornie w tej nocnej ciszy, oświetlony tylko światełkiem różdżki. Super romantyczny wieczór, nie ma co. To właśnie był romantyzm na miarę Rookwooda.

- Tak, a o co chodzi? - Spojrzał na nią z klasycznym smirkiem. - Zmarłym też się przyda towarzystwo.