[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Pokaż! Żądanie damy się znalazło. Wywrócił oczami - ale to akurat całkowicie na żarty. Rozweselony, rozbawiony. Ładnie było przykrywać nerwy istnienia Josepha Rookwooda ciesząc się z chwilą razem z osobą, na której ci zależy. Spojrzał na te kartony, zadając sobie teraz jedno, ważne pytanie: gdzie to było. Gdzieś tu... tam... gdzieś to zapakował. Może przesunąć to w czasie, kiedy to wszystko odgrzebie?

- To teraz gdzie to gówno jest. - Przeszedł koło paru pudeł, szukając tego, gdzie były książki. To gdzieś tam musiało zostać schowane. Swoją drogą miał małą nauczkę - nie pakować wszystkich książek do jednego pudła tak, żeby całe pudło było zapełnione. Nawet dla niego to był ciężar zdecydowanie za duży. Zaczął przeglądać te te rzeczy, przekopując się przez ich wspaniałą zawartość. Akurat jedno było pozytywne - mógł się pozbyć rupieci. Takich jak stare podręczniki z Hogwartu, które gdzieś mu zawalały przestrzeń. Zupełnie niepotrzebnie, bo niekoniecznie tak dobrze wspominał aż szkołę, żeby do niej wracać. Chociaż miała w sobie ona bardzo dużo znamion beztroski i... w sumie to by wrócił. Gdyby tylko wyciąć konieczność powrotu do domu - wróciłby. - Nie mam drugiego albumu, to wszystko trzymam w jednym. Te fotki, co mi się podobają, wrzucam na koniec. - A te, które mu się nie podobały, albo były zjebane (ewentualnie też śmieszne) trafiały na początek. Żeby każdy mógł je podziwiać, a on się chwalił nimi jak paw. To była trochę taka kurtyna. Zlepka ochrony, bo przecież łatwiej pokazać światu rzeczy zjebane, że samemu jest się zjebanym, niż przyznać, że poruszają cię rzeczy piękne. To też było całkowicie niemęskie.

- Do kredek zaraz też się dokopię to siądziemy i będziemy rysować. - I wcale nie żartował! No, może trochę. Bo nie miał kredek. - Co nakarm? - Aż przestał przeszukiwać te kartony i spojrzał na Victorię. - Miotły? - Jasne, no czarodzieje mieli zaczarowane miotły, które dla nich sprzątały, ale żeby je od razu karmić? Może skrzaty to robiły, a on do tej pory tego naiwnie nie zauważył..? - Opieka nad młodszą siostrą siada ci na mózg, panienko Lestrange. - Uśmiechnął się pod nosem, unosząc nieco brwi z lekkim politowaniem. Wizja samego siebie siedzącego nad takimi rzeczami była abstrakcyjna. Nie potrafił sobie tego wyobrazić... a prawda była taka, że gdyby mu taką zabawkę dał - to zniknąłby facet. Duże dziecko miałoby zajęcie i się nim zajmowało z pełnym zaangażowaniem. Trochę kolorów w tym smutnym jak pizda świecie jeszcze nikomu nie zaszkodziła. - Nie no, błagam, kurwa... chyba umarłbym z zażenowania, jakby moja morda gdzieś stała. Albo wisiała. - Prychnął, bo pomyślał w sumie o wiszeniu na szafocie... ale go to rozbawiło. Wolałby tam wisieć, być rozdziobywany przez kruki i wrony, niż trafić do Azkabanu.

- To teraz rozwiążę też twój problem ciekawości. - Triumfalnie wyciągnął album, unosząc go tak samo dumnie, jak Statua Wolności unosiła pochodnię. Klapnął na kanapie i poklepał miejsce obok siebie zapraszająco. Dał album Victorii i zachęcająco skinął, żeby sobie otworzyła i przeglądała. - A jakiego problemu nie rozwiązałaś? - W sumie to go zaciekawiło. Bycia Śmierciożercą? Bycia martwym?