[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Powooli zwolnił w swoich ruchach. Pooowooli obrócił się w kierunku Victorii. Przymrużył oooczy. I nie powiedział nic. To spojrzenie musiało starczyć za wszystko. Wrócił do przetrząsania pudeł. Nie pokona go jakiś pierdolony album. Nie pokonają go jakieś pudełka! Nie pokona go... nikt, a tym bardziej nic go nie pokona! Chyba że drugi wampir na rauszu krwi, ale pyrrusowe zwycięstwo było żadną przegrana... czy coś. Na razie jesteśmy w lepszych czasach, gdzie takie okropności się nie dzieją, więc - album. Najgorszy przeciwnik, jakiego znał świat czarodziei.

- Bo ty myślisz, że to takie proste! - Brakowało jeszcze tylko wyrzucenia rąk do góry. Albo tupnięcia nogą. Nie było. Bo częściowo był to żart - no tak, to było proste. Zakup albmu wcale nie był skomplikowany. W tej mniejszej części kończył się żart, a była już jakaś irytacja. A czemu nie zrobiłeś tego tak, a czemu nie to, a bo tak byłoby prościej! Nie, nie miało to żadnego sensu! Tak jak snucie jakichś teorii spiskowych. Jak dopowiadanie sobie, że czarodzieje WSZYSTKO kradną od mugoli! No nie wszystko! Oczywiście, że czarodzieje też mieli swoje osiągnięcia, niektóre o wiele większe od mugoli. Tam nie są w stanie komuś przyszyć z powrotem oddzielonej nogi. Ani w ułamku sekundy zniknąć, by pojawić się gdzieś indziej. Lecz oto jesteśmy tu - przy irracjonalnym Saurielu. Czasem nazbyt bezkompromisowym... zgoda, nawet bardziej niż czasem! Irytacje łatwo było przekuć w żart. O ile tylko trafiała na odpowiednie podłoże. Uśmiechnął się za to, kiedy powiedziała o tych kolorowankach. - Ay, pamiętam. - Ale przecież nawet przed sobą nie przyzna (albo to tylko taki dzień?), że chciałby pokolorować. Przyglądał się przez dłuższy moment twarzy Victorii. Twarzy - bo była zdecydowanie bardziej interesująca od jej kształtnych nóg. Mógłby je jej wylizać - tak po kociemu - ale ciężko powiedzieć, czy byłaby zadowolona z pogryzień, które pojawiłyby się przy okazji. Ciężko powiedzieć. Lecz - twarz. Z tymi rumieńcami. Wyglądała tak niewinnie - dokładnie jak ten promyk słońca, który skradło się z nieba i zostawiło w kieszeni na później. Na najczarniejszą chwilę, by pokonało czeluść zaglądającą prosto w ciebie. Pochłaniającą całą ciebie. Zmieniło się nawet napięcie jego mięśni, kiedy wpatrywał się w nią z łagodnym wyrazem twarzy, z takim... rozluźnieniem. Jakby wszystkie chmury na moment naprawdę były rozgonione.

- Są wieśniackie. - Wzruszył ramionami, wyrywając się nieco z tego wrażenia czaru, jaki został na niego rzucony. I to bez użycia najmniejszej drobiny magii. A potem wyrwany jeszcze dalej - i wrzucony w zupełnie inny kocioł. Jakiś taki - w chuj skomplikowany. Bo... co? Problem... siedzi obok... Że Victoria? I ona była problemem? I musiała się sama rozwiązać? Uniósł wysoko brwi, ale miał wrażenie, że to nie jest rozkmina na teraz. Nad wieśniackim albumem - bardziej wieśniackim, niż ramki na zdjęcia, ale dzięki temu też bardziej śmiesznym. Takie fotografie rozwieszone po domu nie kojarzyły mu się z niczym dobrym. I były za dużym obnażeniem prywatności.

- Dobra, mój Problemie... pa na to...

Albuum zawierał przeróżne ggłupkowate i żenujące zdjęcia. To jakiś dzieciak, który się wywalał i urąbywał lodem całe spodnie, gołego Stanleya z zębami czarnymi, koty Victorii w najbardziej żenujących i dziwnych pozycjach, a także i nie jej koty. Różne osoby znajom bardziej Saurielowi niż Victorii, dlatego mniej śmieszne, ale niektóre znane i jej. Niektóre z nich były względnie normalnymi zdjęciami - ale wypadały kompletnie niekorzystnie przez to, jak akurat mina była ujęta. Prawdziwie godny swojej nazwy "album wstydu". I do niektórych fotografii nie brakowało opowiastek czy prychnięć samego Sauriela. Złość mu już przeszła. Teraz po prostu dobrze się bawił.