[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Zaprzeczał wielu rzeczom - swojemu artyzmowi, a tym bardziej wspomnianemu romantyzmowi - również. Jasne, nawet teraz przytaknął - ba, że widać! Podobały mu się niektóre te zdjęcia. I to nie chodziło nawet o ich jakąkolwiek wartość zabawną, śmieszkową. Po prostu... nieźle się udały. Natomiast czemu mógł przytaknąć...

- Technika czyni mistrza. - W to mógł uwierzyć w swoim przypadku. Nie odmawiał sobie tylko w przypadku muzyki. Był pewien, że ją czuł, że miał do niej słuch. I do tańca. Czuł taniec, był prosty do poprowadzenia, uczył się tego towarzyskiego. Wszystko polegało na tym, by dobrze wsłuchać się w pięciolinię plecioną przez instrumenty jak sieci pająka. Temat fotografii był tematem całkowicie nowym i ujmującym. Cieszącym. Tak i cieszył się nim - po tym albumie było to jawne. Więc tak - Victoria mogła sobie sama uścisnąć dłoń za niezwykły pomysł, jaki miała. Niby prosty - ale Sauriel wiedział, że tylko on wpadłaby na podarowanie mu czegoś takiego. Nie bez powodu. Mało osób widywało jego drugą stronę. - Moooże... podobają mi się. - Te, które mu się naprawdę nie podobały - wypieprzał. Można się było jednak zdziwić, jak niektórym poświęcał więcej niż jedno "meeh!", by pizgnąć to potem do kosza i już nie przejmować się wcale losem jednej karteluszki z ruchomym obrazkiem. Ta porażka, która mu się nie podobała, była w końcu informacją o tym, co zrobił nie tak. I co mógł poprawić - oraz gdzie.

Tym razem nie wpatrywał się w nią tak jawnie, kiedy zaczęła się tak śmiać. Zerkał na nią. Uśmiech pogłębił mu się na chwilę, kiedy tak zmierzwiła jego włosy. Nic ponadto za tym nie stało. Za tym gestem. Sam fakt podzielenia się radością, tak? Tylko tyle? Nie. Aż tyle. Dla niego budowało coś, czego chciał chłonąć więcej. Było niespełnionym snem chłopca, który na to czekał, ale jednocześnie wstydził się tego czekania. W końcu chłopcem przestał być dawno temu, a wszystko, co w niego wchodziło, było przepracowane przez dorosłego mężczyznę. W męskim życiu trzeba było zachować przestrzeń dla dziecka, ale jak szeroką? Ile miejsca dla tej dziecięcości mamy?

- Zarobić... otwierasz kasę w mojej głowie. - Język korzyści, jakby to niektórzy ładnie nazwali. Do ludzi trzeba umieć przemawiać tak, żeby umieć ich przekonać do swoich racji. Jego rubryczka w Czarownicy przekonała w momencie, kiedy mówili o pieniądzach. A potem już spuścił z tonu. Spuścił z pary. - Stanowi problem. Wszystko to stanowi problem. - Odparł tak bez energii, bez jakiegoś smutku, złości, ale i bez jakiejkolwiek motywacji, żeby cokolwiek z tym robić. - To jest niebezpieczne. Ale nieistnienie jeszcze nie jest takie kuszące, żeby to wszystko porzucić. Na razie się udaje bronić tego, czego bronić chce. Przy następnej tragedii może zweryfikuje swoje możliwości. - Przesunął palcem po albumie, zamykając go.