11.02.2025, 20:50 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 02.03.2025, 22:09 przez Julián Bletchley.)
Julian Pepino zboczeńcem nie był, a zadanie, które przydzieliła im góra w żadnym stopniu go nie ekscytowało. Z drugiej strony jeśli ktoś wszedłby do dormitorium dziewcząt Ravenclawu i zobaczył dwóch mężczyzn: jednego klęczącego przy kufrze pełnego porcelanowych koników i drugiego stojącego obok z durną miną, to mógłby mieć pewne wątpliwości. Westchnął ciężko i spojrzał raz jeszcze na porcelanową figurkę, którego Longbottom trzymał w dłoni. Delikatna, starannie pomalowana, może ulubiona. Prawdopodobnie ostatnia rzecz, którą Marta Warren dotknęła zanim… Zanim stało się to, co się stało.
— Nie żartuj, myślałem, że w każdy poniedziałek grzebiesz w kufrach martwych dziewczyn dla zabawy — odparł i pewnie mógłby tak rzucać uszczypliwościami do rana, ale prawda była taka, że obaj czuli się nieswojo od momentu, kiedy tylko przekroczyli próg dormitorium. Nie byli weteranami, którzy jednym spojrzeniem na miejsce zbrodni potrafili rozpracować całą sprawę. Byli młodymi brygadzistami, trudno stwierdzić, czy wystarczająco dobrymi, aby dostąpić zaszczytu pracy przy śledztwie, ale na pewno niewystarczająco ważnymi, aby ktoś liczył się z ich opinią. A przecież ktoś musiał przeczesać rzeczy ofiary w poszukiwaniu czegoś, czegokolwiek, co mogłoby rzucić nowe światło na sprawę, a że nikt im nie wierzył, że znaleźliby tu coś konkretnego, to wysłano właśnie ich. — I wiem, że to cholerna strata czasu — dodał. — Ale jakbyś miał wybór między byciem tutaj a… Nie wiem, przesłuchiwaniem rodziców ofiary, to nagle to grzebanie w porcelanowych konikach przestaje być takie złe.
Obserwował, jak Longbottom uniósł w górę kawałek materiału i mimo że sam miał w sobie więcej cynizmu, przez krótką chwilę dostrzegł w jego twarzy coś, co przypomniało mu, że to nie było tylko rutynowe przeszukanie. Marta Warren nie była kolejnym anonimowym trupem z raportu. Była dzieckiem. Julian odchrząknął i odwrócił wzrok.
— Spójrz na to z innej strony — powiedział w końcu, kiedy sięgnął po kolejną rzecz do przejrzenia. — Im szybciej skończymy, tym szybciej możemy zabrać się za coś, co ma większy sens — słabe pocieszanie, ale może rzeczywiście powinni po prostu odbębnić tę część zadania i iść zrobić coś, co dałoby im realne odpowiedzi. Problem polegał na tym, że jego kumpel nie był typem, który lubił odwalać robotę po łebkach, a Julek… Julek bardzo chciał zignorować fakt, że gdzieś tam w głębi suchej duszy czuł, że jest to winien tej dziewczynie, skoro i tak już musiał grzebać w jej rzeczach. Przesunął dłonią po twarzy i spojrzał raz jeszcze na kuferek pełen porcelanowych koników. Jeżeli kiedyś zaczęłoby go ekscytować grzebanie w rzeczach martwych dziewczynek, to powinien poinformować o tym Clemensa. Może jego dobry kolega zorganizowałby mu jakąś terapię. I kopa w ryj.
— Nie żartuj, myślałem, że w każdy poniedziałek grzebiesz w kufrach martwych dziewczyn dla zabawy — odparł i pewnie mógłby tak rzucać uszczypliwościami do rana, ale prawda była taka, że obaj czuli się nieswojo od momentu, kiedy tylko przekroczyli próg dormitorium. Nie byli weteranami, którzy jednym spojrzeniem na miejsce zbrodni potrafili rozpracować całą sprawę. Byli młodymi brygadzistami, trudno stwierdzić, czy wystarczająco dobrymi, aby dostąpić zaszczytu pracy przy śledztwie, ale na pewno niewystarczająco ważnymi, aby ktoś liczył się z ich opinią. A przecież ktoś musiał przeczesać rzeczy ofiary w poszukiwaniu czegoś, czegokolwiek, co mogłoby rzucić nowe światło na sprawę, a że nikt im nie wierzył, że znaleźliby tu coś konkretnego, to wysłano właśnie ich. — I wiem, że to cholerna strata czasu — dodał. — Ale jakbyś miał wybór między byciem tutaj a… Nie wiem, przesłuchiwaniem rodziców ofiary, to nagle to grzebanie w porcelanowych konikach przestaje być takie złe.
Obserwował, jak Longbottom uniósł w górę kawałek materiału i mimo że sam miał w sobie więcej cynizmu, przez krótką chwilę dostrzegł w jego twarzy coś, co przypomniało mu, że to nie było tylko rutynowe przeszukanie. Marta Warren nie była kolejnym anonimowym trupem z raportu. Była dzieckiem. Julian odchrząknął i odwrócił wzrok.
— Spójrz na to z innej strony — powiedział w końcu, kiedy sięgnął po kolejną rzecz do przejrzenia. — Im szybciej skończymy, tym szybciej możemy zabrać się za coś, co ma większy sens — słabe pocieszanie, ale może rzeczywiście powinni po prostu odbębnić tę część zadania i iść zrobić coś, co dałoby im realne odpowiedzi. Problem polegał na tym, że jego kumpel nie był typem, który lubił odwalać robotę po łebkach, a Julek… Julek bardzo chciał zignorować fakt, że gdzieś tam w głębi suchej duszy czuł, że jest to winien tej dziewczynie, skoro i tak już musiał grzebać w jej rzeczach. Przesunął dłonią po twarzy i spojrzał raz jeszcze na kuferek pełen porcelanowych koników. Jeżeli kiedyś zaczęłoby go ekscytować grzebanie w rzeczach martwych dziewczynek, to powinien poinformować o tym Clemensa. Może jego dobry kolega zorganizowałby mu jakąś terapię. I kopa w ryj.