[25.08.1972] Joseph Rookwood | Sauriel & Victoria

Marszczył brwi, teraz, kiedy tak krążył. Nie czuł się tak uspokojony, jak chciał być. Właśnie dlatego też nie chciał się odzywać - nie chciał słuchać tego głosu rozsądku mówiącego mu, że jest inaczej. Że ten świat inaczej wygląda, że inaczej go malujemy, że to tylko jakieś przekrzywiony monochrom szarości, a nie barwy tęczy, jaką możemy doświadczyć. Powiedzieć: no cicho bądź? Tylko że nie chciał jej uciszać. Nie było zgody w jego własnych uczuciach, wszystko było rozciaprane, rozbabrane. Skupić się? No jasne. Skoro już zaczął swój bełkot, to równie dobrze mógł do dokończyć. I pozwolić jej wziąć udział w dialogu, żeby nie słuchała tylko monologu. I miała rację. Kurwa, pewnie, że miała rację. Jak zawsze! I wcale nie miała racji. Nie, nie rozumiała, jak ktoś miał zrozumieć! Wymazanie się z kart istnienia było najlepszym, najbardziej bezpiecznym dla siebie samego, co mógłby zrobić. Duch. To było możliwe. Myślał o tym. Mógł tego dokonać, chociaż wymagałoby to długiej pracy. Istnienie osoby takiej jak Sauriel Rookwood... ile osób musiałoby w tym celu zginąć? Nie był na to gotów. Mimo rozsądku - po prostu nie chciał. Nie chciał być... nikim. Anonimem wśród tych wszystkich osób.

- Jestem. - Żachnął się i przekręcił nieco głowę na bok. W takim nieco nerwowym drygu. - Jak już będą czegokolwiek szukać to dlatego, że jestem, kurwa, podejrzany. - Można tworzyć fałszywe tożsamości, zastępować nimi obecne. Stać się tym Nikim. Gra warta świeczki? Spotkał na swojej drodze osobę, która była takim nikim. Ale może niewystarczająco głęboko szukał? Pewnie tak. Wcale nie chciał mieć na głowie Dante za to, że zainteresował się, co to w ogóle za typiarz. Przynajmniej na razie nie chciał.

I nie było żadnego nienaturalnego zachowania na słowo, które padło. Magiczne słowo kochanie wybrzmiało tutaj, a Sauriel pokiwał głową, pogrążony w tych chmurnych myślach, które teraz waliły piorunami. No tak, tak, to nic złego, no tak, o Victorii się dowiedzą, ona musiałaby zniknąć, gdyby on chciał zniknąć... wszystko było niemożliwe, kiedy miało się elementy które trzymają cię przy tym imieniu i nazwisku: Sauriel Rookwood. Nie tylko Czarny Kot. Druga, żyjąca tożsamość... która dzięki Victorii wcale nie miała się tak źle. Prychnął.

- No. Też bym chciał. - Zwolnił swojego kroku i spojrzał w kierunku Victorii z cynicznym uśmieszkiem na twarzy. Czy on już tego nie mówił? Wydawało mu się, że tak. Na szczęście czasami miał wybitnie krótką pamięć. Zatrzymał się. - No dobra... mówią, żeby nie mieszać... ale może chcesz się napić? I przejść, jak za szczeniaka, po parku? - Sauriel był mistrzem dziwnych randek. Teraz proponował taką zadziwiająco normalną. Choć, znając ich szczęście, pewnie jakieś ufo zleci z nieba i któregoś z nich porwie. Albo coś. Miał nadzieję, że porwałoby Victorie, to wtedy mógłby ją ratować. I komuś wpierdolić przy okazji.